Gerechtelijke dwalingen: Probatio diabolica voor veroordeelden

 prof. mr. dr. Geert-Jan Knoops

Off-topic

Zesentwintig zaken van mogelijk onterecht veroordeelden zijn in onderzoek genomen, een selectie uit circa 150 aanvragen in Nederland.

Op 23 november 2011 was prof. mr. dr. Geert-Jan Knoops één van de gastsprekers tijdens de SMVP conferentie over gerechtelijke dwalingen.

Gerechtelijke dwalingen zijn de laatste jaren meer zichtbaar geworden. De exacte omvang ervan blijft echter voor wat betreft Nederland en andere Europese landen onduidelijk. In Canada en de Verenigde Staten bestaan er wel cijfers over de omvang van dit probleem. Het Innocence Project, onderdeel van de Cardozo School of Law te New York, alleen al heeft in de periode 1989-2011, 283 onterechte veroordelingen kunnen rechtzetten, vooral door middel van (hernieuwd) DNA onderzoek.[1] Dit getal kan in feite nog hoger liggen. Het is mogelijk dat in veel andere gevallen er geen DNA-materiaal bewaard is gebleven of überhaupt aanwezig is geweest, waardoor hernieuwd onderzoek niet mogelijk is. Zaken waar DNA-materiaal aanwezig is, zijn vooral moord- en zedenzaken; en deze vormen slechts een fractie van het totaal aantal strafzaken

Het Innocence Project krijgt wereldwijd navolging.[2] Op dit ogenblik bestaat er een netwerk van organisaties, het zogenaamde Innocence Network, dat zich bezig houdt met het onderzoek naar mogelijk onterechte veroordelingen.[3]Zo heeft het leidende Innocence Project in Canada 42 veroordelingen ongedaan gemaakt, waarvan 19 zaken tot invrijheidstelling van de (onterecht) veroordeelde hebben geleid.[4]  De herzieningssectie van het Nederlandse advocatenkantoor knoops’ advocaten (waaronder het knoops’ innocence project ressorteert) heeft sinds het jaar 2000 in totaal 26 zaken van mogelijk onterecht veroordeelden in onderzoek genomen, een selectie uit circa 150 aanvragen in Nederland. Alleen al de omvang van het aantal aanvragen maakt het moeilijk alle mogelijke gerechtelijke dwalingen te onderzoeken. Een probleem in de Nederlandse rechtspraktijk is dat de bewijslast op de veroordeelde ligt. Om een veroordeling ongedaan te maken moet er een ‘ernstig vermoeden’ zijn dat de veroordeelde het niet heeft gedaan. Dit blijkt echter een hoge drempel te zijn, want hoe toont de veroordeelde dit aan? Voordat wordt ingegaan op de Nederlandse situatie, worden hier eerst de belangrijkste oorzaken van gerechtelijke dwalingen beschreven. Daarna worden aanbevelingen voor de Nederlandse rechtspraktijk gedaan.

Lees meer: http://www.smvp.nl/?p=538

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s