Europa is iets geworden om voor of tegen te zijn

De president van de EU, Herman van Rompuy, draagt een zelfgeschreven gedicht voor, zondag op een persconferentie in Oslo, waar de EU vandaag de Nobelprijs krijgt uitgereikt.

opinie De uitreiking van de Nobelprijs aan de Europese Unie, vandaag in Oslo, zegt vooral iets over het verleden, en weinig over de toekomst van de Unie. Om ook in de toekomst de verdergaande Europese integratie te rechtvaardigen, is meer nodig dan een verhaal van ‘vrede en veiligheid’.
De vooraanstaande rechtsfilosoof Joseph Weiler stelde in 1999 al dat het verhaal van vrede en veiligheid als legitimatie voor de EU zijn grenzen kent, aangezien vrede en verzoening tussen Frankrijk en Duitsland zijn bereikt. De huidige crisis laat dat eens te meer zien. Met een beroep op vrede alleen zijn een bankenunie, de vergaande steunpakketten en het begrotingstoezicht van de Commissie niet te rechtvaardigen.

De meeste Europese leiders hebben dit lang en breed erkend. Zij leggen vooral de nadruk op de economische voordelen. Door de voortwoedende economische en monetaire crisis heeft die rechtvaardiging uit eigenbelang haar langste tijd gehad: Europese integratie kost ook geld en alleen rekenen in het eigen voordeel werkt daarom niet meer.

Wantrouwige houding
Van Griekenland tot Finland zijn het dan ook de eurosceptische politici die munt slaan uit de crisis. Met hun nadruk op de falende Europese economie, de nationale soevereiniteit en hun wantrouwige houding naar Europese buren, zetten zij de onderlinge verhoudingen onder druk. Dit leidt tot een onvermogen van de EU om de crisis op te lossen.

De eurosceptische politici hebben succes omdat Europese integratie op de huidige manier ten koste gaat van de democratische legitimiteit en de slagkracht van de EU. De Europese burger voelt al jaren een groeiende afstand tot de Europese instellingen. Dit uit zich onder andere in de kelderende opkomstcijfers bij Europese Parlementsverkiezingen.

Dat is niet vreemd: de Europese lidstaten hebben hun burgers ook nooit echt willen betrekken bij de EU. Het politieke debat over het doel van de EU en de manier om dat te bereiken is grotendeels binnenskamers gebleven. Dit heeft ertoe geleid dat burgers, als ze in nationale referenda de kans krijgen, in groten getale aan de handrem trekken.

Kleur van het parlement
Zo is Europa verworden tot iets waar je voor of tegen bent, in plaats van dat burgers een echte keuze wordt geboden over welk Europa zij willen. Burgers zouden moeten kunnen kiezen tussen een liberale, sociaal-democratische, christen-democratische, groene, of andere politieke visie op de toekomst van de EU.

Een stem voor het Europees Parlement is nu geen keuze voor de kleur van het bestuur, een bepaalde koers of een bepaalde leider. Pas als de samenstelling van de Commissie wordt gekoppeld aan de kleur van het parlement kan de stem van de burger ook een stem zijn voor de richting van de EU.

Hierdoor gaan burgers Europabreed over de EU discussiëren. Zo maakt de EU de belofte van de Nobelprijs niet alleen in het verleden, maar ook in de toekomst waar. Bron Trouw.nl

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s