Een slimme oudere geeft zijn geld niet weg maar spaart voor een verzorgde oude dag.

De AWBZ wordt beperkt tot de allernoodzakelijkste zorg, wie meer wil moet zich aanvullend verzekeren. Dat scenario schetst het Centraal Planbureau (CPB) in een nieuwe studie naar mogelijke ontwikkelingen in de zorg.

Het begeleidende staatje, gisteren in deze krant, schetste hoe hard de kosten van de langdurige zorg oplopen, juist in Nederland.
Dat komt doordat Nederland de ouderenzorg voor een belangrijk deel collectief regelt, iets wat voor ons vanzelfsprekend is. Te vanzelfsprekend.

Dat is al aan het veranderen. De hogere eigen bijdragen voor de verpleeg- en verzorgingshuizen zijn ingevoerd om geld te besparen. Maar ook vanuit de principiële overweging dat ouderen die dat kunnen, best wat meer voor hun zorg mogen betalen. Het is niet onredelijk dat ze daarvoor hun vermogen moeten aanspreken, of zelfs hun huis verkopen, zoals hoogleraar Lans Bovenberg eerder al voorstelde.

Nederlandse ouderen zijn daar kennelijk nog niet aan toe. Ze lopen de deur plat bij notarissen, afgaand op die beroepsgroep, om hun vermogen tijdig weg te sluizen naar hun kinderen. Calculerend gedrag, zeker. Maar binnen de grenzen van de wet. Zoals ondernemers alle fiscale mogelijkheden mogen benutten om minder belasting te betalen, en zelfs de vurigste tegenstanders van hypotheekrenteaftrek zelf toch dit belastingvoordeel meepikken.

Het is daarom al te kras deze ouderen te verwijten dat ze niet solidair zijn, en dat ze hun zorgkosten afwentelen op de gemeenschap. Verwachten dat ze vrijwillig afzien van legale mogelijkheden om hun kinderen iets toe te stoppen, is veel gevraagd.

Wel bevestigen deze ouderen ongewild het beeld dat ze door de overheid worden kaalgeplukt, en dat een slimme oudere zich daarop voorbereidt. De nieuwe eigen bijdragen voor de verpleeg- en verzorgingshuizen zijn inderdaad fors, zeker voor mensen met een flink vermogen. Maar van kaalplukken is geen sprake.

Ouderenzorg is niet gratis. Het is zeer ten dele een collectieve verantwoordelijkheid, en het is normaal om er voor te sparen. Dat besef zal gaandeweg moeten doordringen.

Mogelijk gaat dit mensen prikkelen om hun geld lekker uit te geven, omdat er altijd wel een collectief vangnet blijft. En er zullen altijd manieren voor ouderen blijven om tijdig van hun vermogen af te komen. Dat staat hen vrij, binnen de grenzen van de wet. Maar ze zullen op hun oude dag dan wel genoegen moeten nemen met een steeds minder comfortabel collectief vangnet.

 De AWBZ wordt beperkt tot de allernoodzakelijkste zorg, wie meer wil moet zich aanvullend verzekeren. Dat scenario schetst het Centraal Planbureau (CPB) in een nieuwe studie naar mogelijke ontwikkelingen in de zorg.

Het begeleidende staatje, gisteren in deze krant, schetste hoe hard de kosten van de langdurige zorg oplopen, juist in Nederland.
Dat komt doordat Nederland de ouderenzorg voor een belangrijk deel collectief regelt, iets wat voor ons vanzelfsprekend is. Te vanzelfsprekend.

Dat is al aan het veranderen. De hogere eigen bijdragen voor de verpleeg- en verzorgingshuizen zijn ingevoerd om geld te besparen. Maar ook vanuit de principiële overweging dat ouderen die dat kunnen, best wat meer voor hun zorg mogen betalen. Het is niet onredelijk dat ze daarvoor hun vermogen moeten aanspreken, of zelfs hun huis verkopen, zoals hoogleraar Lans Bovenberg eerder al voorstelde.

Nederlandse ouderen zijn daar kennelijk nog niet aan toe. Ze lopen de deur plat bij notarissen, afgaand op die beroepsgroep, om hun vermogen tijdig weg te sluizen naar hun kinderen. Calculerend gedrag, zeker. Maar binnen de grenzen van de wet. Zoals ondernemers alle fiscale mogelijkheden mogen benutten om minder belasting te betalen, en zelfs de vurigste tegenstanders van hypotheekrenteaftrek zelf toch dit belastingvoordeel meepikken.

Het is daarom al te kras deze ouderen te verwijten dat ze niet solidair zijn, en dat ze hun zorgkosten afwentelen op de gemeenschap. Verwachten dat ze vrijwillig afzien van legale mogelijkheden om hun kinderen iets toe te stoppen, is veel gevraagd.

Wel bevestigen deze ouderen ongewild het beeld dat ze door de overheid worden kaalgeplukt, en dat een slimme oudere zich daarop voorbereidt. De nieuwe eigen bijdragen voor de verpleeg- en verzorgingshuizen zijn inderdaad fors, zeker voor mensen met een flink vermogen. Maar van kaalplukken is geen sprake.

Ouderenzorg is niet gratis. Het is zeer ten dele een collectieve verantwoordelijkheid, en het is normaal om er voor te sparen. Dat besef zal gaandeweg moeten doordringen.

Mogelijk gaat dit mensen prikkelen om hun geld lekker uit te geven, omdat er altijd wel een collectief vangnet blijft. En er zullen altijd manieren voor ouderen blijven om tijdig van hun vermogen af te komen. Dat staat hen vrij, binnen de grenzen van de wet. Maar ze zullen op hun oude dag dan wel genoegen moeten nemen met een steeds minder comfortabel collectief vangnet. Bron trouw.nl

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s