De slavernijgeschiedenis is geen zwart-wit verhaal, vrijwel iedereen stamt af van slaaf én slavenhouder.

Een slavernijmuseum dat alle nuances toont, kan het wij-zij denken doorbreken en mensen verbinden.

De mensonterende slavernij en de trans-Atlantische slavenhandel (vanaf de 16de tot begin 19de eeuw) blijven de gemoederen in Nederland bezighouden. Dat is meer dan terecht. Alleen al de overtocht naar Amerika met Nederlandse schepen hebben waarschijnlijk bijna honderdduizend Afrikanen niet overleefd. Als men dan het geluk had Amerika te bereiken, werden velen jarenlang als beesten behandeld. Begrijpelijk dat Harriet Duurvoort pleit voor een slavernijmuseum in Nederland. (O&D, 6 juli). Dit museum is hard nodig, want de kennis over slavernij is bedroevend en de berichtgeving erover is vaak behoorlijk eenzijdig.

Zo is er in Nederland amper aandacht voor de in die tijd minstens net zoveel voorkomende slavernij en slavenhandel in Nederlands-Indië, die op sommige eilanden pas begin 20ste eeuw werd afgeschaft. Ook in de Nederlandse Kaapkolonie (Zuid-Afrika) kwamen slavernij en slavenhandel veel voor. Slaven werden er door de Verenigde Oostindische Compagnie (VOC) vooral uit Madagascar, Bengalen, Mozambique, Maleisië en India gehaald. Gert Oostindie schat dat minstens een half miljoen slaven door de VOC zijn verhandeld.

Het idee dat Europeanen en Arabieren altijd de slavenhandelaars en slavenhouders waren en Afrikanen de slaven, kan in zo’n museum ook meteen genuanceerd worden.

Van de trans-Atlantische slavenhandel werden ook Europeanen het slachtoffer.

Slavernij en slavenhandel is al vanaf de Oudheid een wereldwijd probleem. Slaven noemen wij niet voor niets ‘slaven’. Duitsers en Vikingen haalden in de Middeleeuwen hun slaven uit Slavische gebieden. Daarna hebben Ottomanen tot begin 18de eeuw 2,5 miljoen mensen uit Polen, Oekraïne en Rusland tot slaaf gemaakt.

De Moren (Berbers en Arabieren) hebben tussen 1530 en 1780 pakweg een miljoen Europeanen ontvoerd en tot slaaf gemaakt. In veel Afrikaanse landen was eeuwenlang, ook in Ghana en omringende gebieden, slavernij, slavenhandel en mensenjacht schering en inslag. Uit onderzoek van de Boston University blijkt dat waarschijnlijk circa 90 procent van de Afrikaanse Amerikaanse slaven reeds slaaf was van Afrikanen, voordat ze werden aangekocht om naar Amerika te worden verscheept.

Van die trans-Atlantische slavenhandel werden ook Europeanen het slachtoffer. Minstens tienduizenden Ieren en Schotten werden door de Engelsen als slaaf verscheept en te werk gesteld in Amerika. Zij stierven in verhouding sneller aan ontberingen, omdat ze gemiddeld zwakker waren dan Afrikanen.

Ook duizenden arme Engelsen werden van straat gepikt en samen met misdadigers op slavenschepen gedumpt. De levens- en arbeidsomstandigheden waren zo abominabel dat men zelfs vrijwillig naar Amerika als eencentslaaf vertrok. In tegenstelling tot de Afrikanen bleven Europeanen meestal niet hun hele leven slaaf en hun kinderen werden sowieso vrijgeborenen.

De reis op een slavenschip naar Amerika was levensgevaarlijk. Circa 1,8 miljoen mensen, 15 procent van 12,3 miljoen, stierven onderweg. Maar ook van de bemanning stierf gemiddeld een vergelijkbaar percentage.

Ook de slavernij in de West was niet zo ‘zwart-wit’ als vaak wordt gesuggereerd.

Het Nederlandse aandeel in de slavenhandel was minder hoog dan menigeen denkt; circa 5 procent, oftewel 600 duizend mensen. Het aantal Nederlanders dat zich verrijkte aan al die verschrikkelijke slavernijpraktijken was relatief laag. Voor ruim 90 procent van de Nederlandse slavenhandel was de West-Indische Compagnie (WIC) verantwoordelijk, een kleine elitegroep die de handel organiseerde vanuit Amsterdam, en verder de Zeeuwse Middelburgsche Commercie Compagnie.

Ook de slavernij in de West was niet zo ‘zwart-wit’ als vaak wordt gesuggereerd. Vanaf begin 18de eeuw werden vooral op Curaçao steeds meer ex-slaven slavenhouder. De grootste plantages in Suriname waren in handen van Schotse en Franse eigenaren en de meerderheid der slavenhouders waren oorspronkelijk van buitenlandse afkomst. Het personeel van de WIC op Curaçao bestond vanaf eind 17de eeuw in meerderheid uit buitenlanders en ‘vrije’ Afrikanen volgens het slavernijmuseum op Curaçao.

Als al deze nuanceringen een onderdeel van het materiaal worden dat in het toekomstige museum wordt uitgelicht, doorbreek je wellicht het ‘wij tegen zij denken’ dat nu bij dit onderwerp helaas af en toe de kop opsteekt.

Wanneer door die info mensen zich tegelijkertijd realiseren dat vroeg of laat vrijwel iedereen van slaven én van slavenhouders afstamt en dus bijna iedereen slachtoffers en daders als voorouders heeft, dan kan zo’n museum het perfecte gereedschap worden om de mensen meer met elkaar te verbinden en inspireert het hopelijk meteen om te strijden tegen de ‘moderne’ slavernij die nu wereldwijd op minimaal 30 miljoen wordt geschat.Bron:Volkskrant

 

Geen nieuw proces! voor levenslang gestrafte Hüseyin Baybasin?

Baybasin

Deze zaak roept vragen op als je de veroordeling leest.

Hüseyin Baybasin is in 2004 onherroepelijk tot levenslang veroordeeld wegens onder andere het medeplegen van twee moorden in Kentucky Verenigde Staten en Istanboel Turkije. En drugshandel in Nederland? In 2011 diende hij een herzieningsverzoek in. Sindsdien liep er een grootschalig onderzoek naar zijn veroordeling.

Geen bewijs medeplichtigheid waar Hüseyin Baybasin levenslang voor veroordeeld is in Nederland.

Misschien een vraag die bij een lezer opkomt.
Wat is de rede dat Nederland een buitenlander die betrokken is zoals gezegd van misdaad,- gepleegd in Amerika en Turkije. In Nederland te veroordelen? Overigens zijn de beschuldigingen niet bewezen in het buitenland. En is hij niet vervolgd.
Dit is zeer opmerkelijk. En voor Nederland zeer ongewoon deze veroordeling.

Vraag.
Waarom is deze persoon niet in Amerika of Turkije veroordeeld.
Als je iemand veroordeeld die geen misdaad heeft gepleegd in Nederland. En in het buitenland de misdaad niet bewezen is. Dan kan het niet anders dat Nederland hier beter van word om de een of andere duistere reden. En ze zich duidelijk bemoeien met zaken buiten Nederland om wat hun dus niet aan gaat. Het voelt als het schenden van mensen rechten.

Waarom een Nederlandse straf veroordeling. Een levenslange detentie van zaken die niet bewezen zijn in het buitenland? Waarom is het gerechtshof zo star geweest met de kennis. Dat er geen cel straf is opgelegd tegen Hüseyin Baybasin in het buitenland. Om hem vervolgens tot levenslang te moeten veroordelen in Nederland.

Het gaat ook niet om een gewone veroordeling want het lijkt er op deze persoon voorgoed uitgeschakeld moet zijn. Want in Nederland word iemand die een appel steelt bij wijzen van spreken. Zwaarder gestraft dan een misdadiger die iemand vermoord. Laat staan betrokken te zijn van een moord. Tenzij je psychisch niet in orde ben krijg je een aantal jaren gevangenis straf met TBS. Maar dat is in dit geval dus niet zo.

De Rechtsgang gebruikt duister bewijs die het voor hun mogelijk maakt deze levenslange veroordeling rechtmatig uit te voeren.

Het bewijs de telefoon tapes rammelt aan alle kanten. Die hem daarmee heeft doen belanden in de gevangenis met levenslange opsluiting. Volgens zijn advocaat zijn de tapes gemanipuleerd. Een 6-jarige onderzoek heeft duidelijkheid moeten scheppen of er gerommeld is met de tapes.

De Advocaat Generaal van de Hoge Raad vind van niet. En zijn advies is dat de levenslange veroordeling van Hüseyin Baybasin niet over hoeft. Het lijkt er op dat de poppenkast weer open is gegaan.

Het is nu afwachten of het gerechtshof mee speelt in deze poppenkast en dit advies overneemt of besluiten dat de zaak overnieuw behandeld moet worden.

Is deze zaak het “herzieningsverzoek” voor het werd behandeld al beslist, en komt er geen nieuwe rechtszaak?
Duistere OM-zaken.
https://onrecht.wordpress.com/2017/06/21/lange-arm-nederland-veroordeeld-johan-van-laarhoven/
https://onrecht.wordpress.com/2017/06/30/om-verdedigd-wederom-demmink/

Ook jij kan in een vingerknip dakloos worden.

De daklozenopvang in heel Nederland puilt uit. Aan de ene kant omdat er nieuwe mensen op straat terechtkomen, aan de andere kant omdat er geen goedkope woningen zijn voor mensen die de opvang weer verlaten. Dat is de alarmerende boodschap van het Leger des Heils.

De opvang zit propvol. Eigenlijk is die zelfs verstopt”, zegt Diana Nieuwold van het Leger des Heils. “90 tot 95 procent van de mensen die bij ons aanklopt, heeft schulden. Dus er moet goedkopere huisvesting komen. Er zijn 10.000 goedkope woningen nodig om die doorstroom uit de opvang voor dit jaar goed te krijgen. Maar die zijn er niet. Dat is echt een groot probleem in Nederland.

Volgens Diana Nieuwold, Leger des Heilsis de kans dat jij er in je directe omgeving mee te maken krijgt is 1 op 10.

Het komt erop neer dat steeds meer mensen op straat zullen belanden. Dat kan veel dichter bij huis gebeuren dan je misschien denkt. Dat hebben we berekend. Wij krijgen bij het Leger des Heils per jaar zo’n 37.500 mensen onder onze hoede, zegt Nieuwold. Best een groot aantal voor zo’n welvarend land. Als je dat afzet tegen 17 miljoen mensen, dan is de kans dat jij er in je directe omgeving mee te maken krijgt zo’n 1 op 10.

Dat is fors”, zegt Nieuwold. We horen veel verhalen van mensen die jarenlang gewoon mee hebben kunnen doen. Ofwel er gaat iets mis met de financiën, of de relatie gaat stuk en er komt gedoe. Of een depressie of een psychiatrische stoornis. Er gaat een knop om en dan kan het heel snel gaan. Het kan echt iedereen overkomen.
Wij spraken ex-daklozen Frank en Marc over hoe het is om dakloos door het leven te gaan en hoe anders mensen je benaderen:

‘Het is alsof je een of ander wild beest bent of zo’

Het overkwam Frank Diehl vorig jaar. “Ik ben gescheiden begin 2014″, vertelt Frank op de open plek in het bos waar hij woonde van mei tot november. Dan kun je de sleutel inleveren en je huis uit. Ik sliep bij bekenden op de bank; daar drie weken, hier twee maanden.

Uiteindelijk vond hij een huisje dat hij zwart kon huren. Maar toen hield mijn werk op en maakte ik geen aanspraak op een uitkering omdat ik niet stond ingeschreven. Zo ben ik hier terechtgekomen.

Het is alsof je een of ander wild beest bent of zo.

Frank Diehl, was tijdelijk dakloos

Er komt een hoop pech bij kijken”, zegt Frank. Mensen denken vaak dat het je eigen schuld is en dat je het volledig zelf in de hand hebt, maar dat wil ik wel tegenspreken. Het is ook een hoop tegenslag. Vooroordelen zijn vaak: ze zijn verslaafd, ze zijn lui, ze zijn dom. In dit geval niet, denk ik. Je zou toch zeggen dat ik een heel normale vent ben?”
Maar mensen zagen hem niet altijd als normaal. Dan zie je ze loeren”, zegt Frank. “Soms zie je de angst. Ze benaderen je niet. Alsof je een of ander wild beest bent of zo. Je hebt het idee dat je aangekeken wordt en dat je geen deel uitmaakt van de rest van de wereld.

Frank woonde in het bos

Frank woonde een half jaar in het bos.

Bij Marc Nijholt was het zijn heroïneverslaving waardoor hij alles kwijtraakte. Dan gaat je geld op aan drugs. Huur betalen is niet zo belangrijk en dan kom je op straat terecht.
Hij heeft nu een uitkering en is eruit gekomen omdat hij zich inschreef bij Woningnet. In het huis dat ik toen vond woon ik nu bijna tien jaar. En binnenkort ga ik samenwonen met mijn vriendin.”

Marc verkoopt nog altijd het Straatnieuws in Utrecht. Mensen denken daardoor vaak dat hij nog steeds dakloos is. Dat merkt hij ook. Zeven op de tien mensen negeren me. Het gros loopt aan je voorbij. Dat vind ik op zich niet zo erg, maar er zitten ook echt negatieve reacties tussen.

Eerder maakte NOS op 3 de special #UitZicht over zwerfjongeren in Nederland. Bekijk ‘m hieronder:

ppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppppp

 

Uit Zicht: zo is het om jong en dakloos te zijn
Dan zeggen ze dat ik werk moet gaan zoeken of ze niet moet lastigvallen. Eén keer had ik een groep dronken studenten die een krant kocht om daarna te zeggen dat ‘ie goed in de kattenbak past. Of jongeren tijdens een vrijgezellenfeest die ‘m voor m’n neus verscheuren. Dat vind ik niet nodig.

Dat mensen hem voorbij lopen, kan Marc zich wel iets bij voorstellen. Dakloosheid is voor veel mensen de grote ver-van-mijn-bed-show. Maar ze realiseren zich niet dat ze met een vingerknip ook dakloos kunnen zijn.

huizzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

 

Marc verkoopt het Straatnieuws in Utrecht NOS op 3
Daarom verdienen daklozen volgens Marc een beetje meer respect. Zie een dakloze als een normaal mens, zegt Marc. Ik kom uit een normaal gezin, met een lieve moeder en heb een lieve vriendin. Dat vergeten mensen wel eens. Ga eens een gesprekje aan of toon een beetje belangstelling. Ik ben altijd in voor een praatje.

Toon een beetje begrip en empathie.

Frank Diehl, was tijdelijk dakloos
Denk twee keer na”, zegt ook Frank. “Er zitten heel normale mensen tussen. Het is niet altijd het resultaat van een of andere verslaving of dat je domme beslissingen neemt. Het zijn lang niet allemaal uitvreters. Een beetje begrip en empathie kan al een groot verschil maken.

Meer begeleiding
Om het überhaupt niet zover te laten komen dat meer mensen op straat belanden, pleit het Leger des Heils voor preventieve maatregelen. “De gemeente, de corporaties en de hulpinstellingen moeten goed samenwerken. Zodra een corporatie signaleert dat de huur niet betaald wordt of dat er ergens klachten zijn, moet er direct worden ingegrepen. Daar zijn goede afspraken tussen die drie voor nodig.

Wat we graag zouden zien is dat mensen er wel mogen blijven wonen. En als hulp wordt geweigerd, heb je als corporaties een stevige stok achter de deur: jij woont in mijn huis, dus je moet de hulp accepteren. Zo kan er veel strakker worden samengewerkt om te voorkomen dat meer mensen op straat komen te staan. Bron NOS.

Hongarije: Timmermans moet weg na beschuldiging antisemitisme.

De Hongaarse minister van Buitenlandse Zaken, Péter Szijjártó, eist het vertrek van eurocommissaris Frans Timmermans. Dat heeft hij laten op een persconferentie die rechtstreeks werd uitgezonden op de Hongaarse televisiezender M1.

Volgens Szijjártó is de positie van Timmermans onhoudbaar geworden nadat hij de Hongaarse premier Viktor Orbán betichtte van antisemitisme. ,,Hongarije heeft in Europa het meest gedaan tegen antisemitisme”, aldus Szijjártó. ,,Zo hebben we een nationale herdenkingsdag geïntroduceerd voor de slachtoffers van de Holocaust en synagogen gerenoveerd. Niet alleen in Hongarije, maar ook over de grenzen. Verder hebben we het ontkennen van de Holocaust strafbaar gemaakt.”

Timmermans reageerde op een opmerking van Orbán over de Joods-Hongaars-Amerikaanse zakenman George Soros. De Hongaarse premier noemde hem een ,,Amerikaanse speculant”. Antisemitisch, zo noemde Timmermans die uitspraak in een interview met Die Zeit.

Volgens Szijjártó heeft Timmermans Hongarije ernstig beledigd en moet hij daarom opstappen. De Hongaarse minister noemt de eurocommissaris ,,een lafaard” omdat die Orbán niet persoonlijk had aangesproken op diens uitlatingen. Szijjártó zei dat het waar is dat Hongarije problemen heeft met zakenman Soros, maar ,,dat die niets te maken hebben met zijn geloof of afkomst”.

Klik op: https://onrecht.wordpress.com/2013/03/17/hongaarse-regering-kent-antisemieten-prijzen-toe/

Avaaz: BREAKING: de president van Tsjetsjenië gaat in de komende vier weken homoseksuelen uitroeien.

 

450px-Flag_of_the_Chechen_Republic.svg
Vlag Tsjetsjenië

BREAKING: de president van Tsjetsjenië heeft gezegd dat hij in de komende vier weken homoseksuelen in de regio wil uitroeien.

Tsjetsjenië is een autonome republiek van de Russische Federatie, gelegen in de Noordelijke Kaukasus.

HOMO HAAATTTTTTTT

Beste vrienden,

De activisten die zich inzetten tegen de onderdrukking van homoseksuelen hebben dringend meer hulp nodig.

Hun geheime reddingsoperaties kunnen niet op tegen de schurkerige overheidsacties waarbij “verdachten van homoseksualiteit” gevangen worden genomen, gemarteld en in sommige gevallen worden vermoord.

Maar wij kunnen levens redden — door opvanghuizen, transport en juridische bijstand te financieren. Door media-aandacht te genereren en campagnes op te zetten tegen antihomowetten. Elke dag weer worden er mensen opgepakt — samen laten we ze zien dat de wereld niet zal toekijken terwijl Tsjetsjenië homoseksuelen probeert uit te roeien:
Meer dan een miljoen Avaazers riepen Russische leiders op in te grijpen. Met anderen zorgden wij ervoor dat staatshoofden onze boodschap rechtstreeks bij Poetin afleverden, en dat media over de hele wereld hierover berichtten. Maar onderzoekers hebben kort geleden weer vier geheime gevangenissen ontdekt. Het lot van homoseksuelen in Tsjetsjenië ligt in handen van mensen die bereid zijn hun eigen leven te riskeren om de veiligheid van homoseksuelen te waarborgen.

Samen kunnen we ervoor zorgen dat deze mensen hun werk naar een hoger niveau kunnen tillen. Dit is wat we kunnen doen:
• Opvanghuizen financieren, waar homoseksuelen kunnen onderduiken en uit de handen van autoriteiten kunnen blijven.
• Auto’s en juridische bijstand financieren, zodat homo’s het land uit kunnen vluchten.
• Onderzoeksjournalisten inhuren om geweld tegen en onderdrukking van homo’s bloot te leggen.
• Lokale activisten ondersteunen die strijden voor homorechten en die de druk op lokale autoriteiten opvoeren.
en nog veel meer…

We weten dat deze strategie werkt. Toen Oeganda eenzelfde soort antihomobeleid voerde zorgde Avaaz voor veilige opvanghuizen, veiligheidstrainingen, steun voor lokale reddingsacties en lobbyden we tegen de voorgestelde doodstraf voor homoseksuelen — op deze manier werden vele levens gered.

Als we genoeg geld ophalen kunnen we protest tegen de onderdrukking van homo’s naar een nog hoger niveau tillen. En we hebben nog veel te doen, op verschillende plekken in de wereld: van een netwerk voor steun en bemiddeling in het Midden-Oosten, tot een beschermgroep voor LGBT’s in Zuid-Afrika. Doe een eenmalige bijdrage aan het werk van dappere homorechtenactivisten in Tsjetsjenië en daarbuiten:

De weg van homorechten naar mensenrechten is nog lang, maar de mensheid moét deze weg afleggen — bijna 10% van de bevolking loopt gevaar door van iemand te houden! Dit is onze kans om hun angst weg te nemen en te vervangen met de vrijheid om openlijk uit te komen voor wie je liefhebt.

Met vastberadenheid en dankbaarheid voor deze geweldige beweging,
Emma, Danny, Sarah, Spyro, Risalat en het hele Avaaz-team

P.S. Toen Oeganda de doodstraf voor homoseksualiteit wilde invoeren leek de situatie uitzichtloos. Maar met steun van onze beweging overleefde een lokale verzetsbeweging een aanval van de overheid, werd de invoering van de wet afgewend, werd de Amerikaanse religieus leider die de wet promootte aangeklaagd en ging hij zich inzetten voor LGBT-rechten wereldwijd. Dit zijn de verhalen die wij graag keer op keer vertellen! Sluit je hier aan bij deze beweging.

NB: de foto die in deze campagne gebruikt wordt is elders in de Russische Federatie genomen, waar LGBT-groepen zich inzetten voor homorechten.

Meer informatie:

Tsjetsjenië sluit homoseksuele mannen op in concentratiekampen. (NU.nl)
http://www.nu.nl/buitenland/4610961/tsjetsjenie-sluit-homoseksuele-mannen-in-concentratiekampen.html

Oproep aan Rusland om einde te maken aan martelen Tsjetsjeense homo’s (Volkskrant)
http://www.volkskrant.nl/buitenland/oproep-aan-rusland-om-einde-te-maken-aan-martelen-tsjetsjeense-homo-s~a4486982/

In het Engels:

Gay Men Are Being Rounded Up And Killed In Chechnya: Report (Huffington Post)
http://www.huffingtonpost.com/entry/chechen-gays-arrested-killed-reports-say_us_58e12a65e4b0b3918c843db6

Gay men in Chechnya are being tortured and killed. More will suffer if we don’t act (The Guardian)
https://www.theguardian.com/commentisfree/2017/apr/13/gay-men-targeted-chechnya-russia

The international community must respond to attacks on gay men in Chechnya (The Globe and Mail)
http://www.theglobeandmail.com/news/politics/the-international-community-must-respond-to-attacks-on-gay-men-in-chechnya/article34718214/

Chechens tell of prison beatings and electric shocks in anti-gay purge: ‘They called us animals’ (The Guardian)
https://www.theguardian.com/world/2017/apr/13/they-called-us-animals-chechens-prison-beatings-electric-shocks-anti-gay-purge

Een laan vol weldenkende mensen, net als nu. En toen oorlog.

LFA2014-Smoelenboek-19

Richard Mouw, vermogensbeheerder van beroep, schreef in eigen beheer een oorlogsboek. Dit zie je de laatste tijd vaker. Weinig betere manieren ook om de Tweede Wereldoorlog nog als nieuw te herdenken.

Richard Mouw ontdekte braakliggend terrein: zijn eigen straat. Dat werd zijn kleine geschiedenis De Laan uit. Een Gooise wijk in crisis en oorlog. Ik dacht hier een nieuw genre te hebben ontdekt, maar Ad van Liempt, auteur van een reeks oorlogsboeken en bedenker van het tv-programma Andere Tijden, was me zaterdag in de boekenbijlage van deze krant net voor (+). Hij had zijn verhaal over microgeschiedenissen door amateurs juist ingeleverd, toen ik hem zonder dat te weten belde over Richard Mouw. ‘Daar begint mijn verhaal mee’, zei Ad van Liempt. ‘Want de amateurs nemen het geschiedschrijven nu wel over, maar het boek van Mouw is bovengemiddeld, hoor.’

Dat leek mij ook. De meeste amateuroorlogsboeken gaan over familiegeschiedenissen, maar Mouw verplaatst zich juist ouderwets en diepgaand in anderen. Erg opbeurend, in tijden van Facebook, uw bubbel en de grote populariteit van de in eigen beheer uitgegeven autobiografie (+). Daarom had ik Richard Mouw (58) al thuis opgezocht, in het Oranje Nassaupark in Naarden, een statige wijk met gewilde jarendertig-villa’s. Hij woont er in de Graaf Willem de Oudelaan: Een ‘keurige-mensenstraat’, noemt hij het zelf.

Een vermogensbeheerder dus. Twee jaar geleden zei hij zijn vorige baan op voor een betere. Toen ging die nieuwe baan onverwacht niet door en zat Richard werkloos in zijn mooie huis. Hij solliciteerde. ‘Het láátste plan was wel een boek te schrijven over mijn eigen straat.’ Toen Richard Mouw zijn straatnaam intikte zag hij dat zijn straat in de oorlog werd bevolkt door Joden én volop NSB’ers. Hoe begint zoiets dan opeens toch? Hij las graag oorlogsboeken. En een vriend vertelde over de Joodse familie Fonteyn die op nummer 19 woonde: een groothandelaar in rubberzolen, zijn vrouw, twee kinderen, alle vier gedeporteerd en vermoord in Sobibor.

Dat was te lezen op de website Joodsmonument.nl. Richard vond daar meer Joodse bewoners uit zijn straat. In de Graaf Willem de Oudelaan woonden volgens de evacuatielijsten van 1942 op tien adressen Joden. Tweederde kon onderduiken. Bijna eenderde overleefde de oorlog niet.

‘Maar in het boek Kopgeld van Ad van Liempt over Jodenjagers’, zegt Richard Mouw, ‘had ik gelezen dat de beruchte NSB’er Pieter Harmans hier toen óók woonde’. Dus toen hij eenmaal toch thuis zat, tikte Richard Mouw zijn straatnaam maar eens in bij het voor iedereen toegankelijke online archief Delpher, waarin eeuwen aan boeken, kranten en tijdschriften zijn gedigitaliseerd. Hij zag dat zijn straat in de oorlog werd bevolkt door Joden én volop NSB’ers. In het hele Gooi was de NSB populair, vooral in de villawijken, maar Naarden spande de kroon.

Richard Mouw vond talrijke veelzeggende details. Zoals de advertenties van de Joodse families die Joodse dienstmeisjes zochten toen het Joden werd verboden nog niet-Joods personeel te hebben. En de advertentie van prominent NSB-er Boudewijn Schipper (nummer 71) voor zijn bouwbedrijf in Volk en Vaderland. Schipper bouwde en verhuurde de meeste huizen aan de Willem de Oudelaan, wat het aantal NSB’ers deels verklaart.

Zo zie je opeens hoe NSB-familie Hauser op nummer 17 aan beide zijden Joodse buren had

Richard Mouw doorzocht ook het archief van Naarden, waar hij een schriftje vond waarin keurig is geregistreerd hoe alle Joden in 1942 uit hun huizen aan de Graaf Willem de Oudelaan zijn gehaald.

Alle feiten en foto’s die hij boven water haalde vinden in zijn boek per huisnummer hun plaats. Zo zie je opeens hoe NSB-familie Hauser op nummer 17 aan beide zijden Joodse buren had: op nummer 19 de later in Sobibor vermoorde familie Fonteyn en op nummer 15 de familie Tabakspinder. De ouders zijn vermoord in Auschwitz. Eén volwassen dochter en haar gezin doken onder en overleefden. De andere dochter onderging gedwongen proeven in de Experimentenbarak van Auschwitz, overleeft het kamp, maar haar man niet.

Als me iets gebleken is, dan wel dat oorlog de ultieme stresstest is Richard Mouw.

Ze waren een laan vol weldenkende mensen, zegt Richard Mouw, net als nu. En toen werd het oorlog. ‘Als me iets gebleken is bij het schrijven van dit boek, dan wel dat oorlog de ultieme stresstest is, zoals we dat in de financiële wereld noemen. Je hele sociale omgeving gaat extreem gedrag vertonen. Je kunt nergens meer van op aan, ook niet van jezelf.’

Zelf had hij na een jaar een boek én een nieuwe baan. Bij zijn boekpresentatie in de synagoge van Bussum vroeg iemand: ‘Wat zou u gedaan hebben voor onderduikers?’ Richard Mouw zegt: ‘Nu ik de oorlog van zo dichtbij heb bekeken, weet ik niet veel meer zeker.’Bron: De Volkskrant

Als meer Nederlanders de microgeschiedenis van hun eigen straat zouden onderzoeken. Hoeveel wijzer je daarvan zou kunnen worden.

Danny overleed bij een arbeidsongeval Verzekering maakt rouw extra moeilijk.

Zwanger van hun vierde kindje kreeg Sabine vorig jaar een boodschap die niemand ooit hoopt te krijgen: haar man was overleden tijdens een bedrijfsongeluk. Hij werd geëlektrocuteerd omdat een collega afgeleid was. “Ik heb niet één seconde gedacht dat het mis had kunnen gaan.”

Vandaag is het Workers Memorial Day.

Wereldwijd worden mensen herdacht die door hun werk zijn omgekomen.

In Nederland gaat het jaarlijks om zo’n 4100 mensen. De meesten overlijden door ziekmakende werkomstandigheden, bijvoorbeeld door kanker omdat ze jarenlang met giftige stoffen hebben gewerkt. Zo’n 70 tot 80 mensen overlijden net als Danny door een ongeluk tijdens hun werk.

Hoogspanningsmast

Danny werkte aan een hoogspanningsmast toen het helemaal fout ging. Zijn vader vertelt aan het nieuws media: “Mijn zoon heeft nog geroepen: is het stroomvrij? Maar degene die antwoord moest geven was even met iets anders bezig.”

Sabine bleef achter met drie kleine kinderen, zwanger van nummer vier. Een meisje, hadden ze net gehoord. “Hij heeft haar nooit gezien. Ik heb niet één foto waarop hij haar vast heeft.”

Onafhankelijk onderzoek

Het bedrijf waar Danny voor werkte, heeft gelijk een onafhankelijk onderzoek laten uitvoeren en schuld bekend. Maar de verzekering van het bedrijf, die moet uitkeren, doet erg moeilijk.

Verzekeringsbedrijf

“Ze hebben het weleens over een bedrag gehad, maar dat slaat nergens op.”

Slachtoffers ongeluk op het werk ‘vaak aan het lijntje gehouden’

Tijd om te rouwen is er door de verzekeringskwestie voor haar gevoel niet. “Ik moet alleen maar strijden, wanneer kan ik verdrietig zijn? Ik ben de hele dag met de kinderen bezig: naar school brengen, naar de peuterspeelzaal, verzorgen, eten koken, zwemles, mijn huis schoonmaken… En dan moet ik ook nog strijden met de verzekeringsmaatschappij. Ik wil ook weleens rust, maar als de kinderen op bed liggen denk ik: hoe moet dit straks? Hoe moet dit? Ik weet het niet.”

Huis verkocht

Het gezin moet het doen met een inkomen minder, en ook Sabine heeft haar baan moeten staken om voor de vier kinderen te zorgen. “Mijn huis is nu verkocht. Ik ga naar mijn ouders. Ik weet nog niet wat voor huis ik kan kopen, wat mijn financiële situatie is.” Ze hoopt op een bedrag waarvan ze een huis kan kopen en de kinderen kan laten studeren.

Het ontbreekt de verzekeraar aan menselijkheid, vindt ze.

“Dat geld hebben ze al lang ergens staan. Ik heb het gevoel dat ze wachten tot ik echt niets meer kan. Tot mijn geld op is en ik wel ja moet zeggen. Maar ik blijf vechten. Ik geef niet op, ik heb niets te verliezen.”

‘We kunnen het niet vatten’

Ondertussen worstelen ook de ouders van Danny nog elke dag met wat er is gebeurd. “Ik probeer het allemaal te snappen en te begrijpen”, zegt zijn vader. “Ik ben al een paar keer op de plek geweest, ik was zelf elektricien en dat is mijn zwager ook, maar we snappen niet waarom het is misgegaan. We kunnen het niet vatten.”Bron rtlnieuws.

Moord op Nederlandse boer in Zuid-Afrika is zoveelste voorbeeld van bruut geweld.

Moord op Nederlandse boer in Zuid-Afrika is zoveelste voorbeeld van bruut geweld.

foto plaasmoorde

Een Nederlandse boer is vrijdagavond bij een overval op zijn boerderij in Barberton, in het noordoosten van Zuid-Afrika vermoord. Vijf overvallers met bivakmutsen op bonden de vrouw van de boer en een familievriend vast, waarna ze de man doodstaken. Ze roofden juwelen uit een kluis en namen elektronica mee, waaronder televisies. De daders gingen er met de auto van het slachtoffer vandoor, vertelt de weduwe aan de lokale krant Barbeton Times.

De moord is de laatste in een reeks brute geweldplegingen op blanke boeren in Zuid-Afrika. Officiële cijfers zijn er niet, maar de Transvaal Agricultural Union, de koepelorganisatie voor commerciële boeren in het land, probeert de statistieken zo goed mogelijk bij te houden. Volgens hun cijfers hebben het afgelopen jaar 345 aanvallen op blanke boeren plaatsgevonden. Die hebben geresulteerd in 70 doden, het hoogste aantal sinds 2008.

Zuid-Afrika kent met meer dan 18 duizend moorden per jaar (zo’n 50 per dag), een van de hoogste criminaliteitscijfers ter wereld. De moordpartijen op blanke boeren passen in dit beeld. Toch zijn de moorden op boeren extra beladen omdat er mogelijk een politieke boodschap achter zit.

Vorig jaar keurde het Zuid-Afrikaanse parlement onder leiding van het ANC een onteigeningswet goed, de zogeheten Expropriation Bill. Via deze wet kan de overheid het land van blanke boeren zonder toestemming opkopen. De landhervormingsmaatregel is bedoeld om zwarten een gelijker aandeel te geven in de economie. De top van het bedrijfsleven wordt nog altijd aangevoerd door blanken, die ongeveer 10 procent van de bevolking uitmaken.

De landhervormingen gelden voor de overwegend zwarte bevolking ook als een vorm van gerechtigheid. Tijdens de apartheid, die tot begin jaren negentig voortduurde, werden zwarten van hun land verdreven en mochten ze geen land bezitten. Witte boeren namen zwarten voor een hongersalaris in dienst en behandelden hen vaak slecht.

Extreem gewelddadig
De Zuid-Afrikaanse regering heeft altijd ontkend dat moordpartijen op blanke boeren een racistisch motief hebben. Het zou gaan om typische roofovervallen, waarvoor de afgelegen boerderijen een makkelijk doelwit vormen. Maar blanke boeren denken hier anders over. Ze voelen zich gediscrimineerd en vrezen voor een vergelijkbare situatie als in Zimbabwe, waar blanke boeren vijftien jaar geleden met veel geweld het land uit werden gejaagd.

De ‘plaasmoorde’, zoals de moorden op blanke boeren in Zuid-Afrika worden genoemd, hebben een extreem gewelddadig karakter. Boeren worden geregeld gemarteld met werktuigen als hooivorken en boormachines voordat ze worden doodgeschoten. Ook verkrachtingen komen vaak voor. De daders worden zelden berecht.

Het gevolg hiervan is dat veel boeren Zuid-Afrika inruilen voor veiligere landen als Tanzania, Mozambique en Georgië. De afgelopen twee decennia is het aantal blanke boeren gehalveerd tot 30 duizend. Duizenden boerderijen staan momenteel te koop.

Lees hier meer over Zuid-Afrika
Het aanzien van Zuid-Afrika zakt weg op de beurzen. En toch blijft president Zuma zitten, ook al worden zijn daden alom als oorzaak gezien. Wat beweegt hem? (+)

Het Rijkmuseum komt met een grote en confronterende tentoonstelling over vier eeuwen Hollandse aanwezigheid in Zuid-Afrika. Een gesprek met samenstellers Adriaan van Dis en Martine Gosselink over de relatie met een land waarin niets is wat het lijkt. (+)Bron:Volkskrant

Er ontstaat iets magisch…

Beste vrienden in Nederland,

Onze samenleving lijkt steeds kwetsbaarder te worden — aan alle kanten van het spectrum proberen extremisten een wig te drijven in onze samenleving. En hun angst zou zomaar de uitkomst van onze verkiezingen kunnen beïnvloeden. Maar… er is iets magisch aan het ontstaan: dit weekend lopen duizenden Avaazers — van alle politieke kleuren — mee in een betoging voor een verenigd Nederland.

Wij hopen dat iedereen meeloopt — zodat we aan alle Nederlanders kunnen laten zien dat we een sterk land zijn: trots, solidair en tolerant. En dat we ons niet laten verdelen door mensen die wantrouwen prediken jegens een ieder die er anders uitziet, tot een andere god bidt, of een andere taal spreekt. Klik hier om je aan te melden — voor één Nederland.

Waneer: zaterdag 11 maart, 12:30
Waar: De Dam, Amsterdam

Met een enorme Woman’s March voor één Nederland zouden wij het startschot kunnen geven voor de verkiezing van een kabinet dat ons verenigt in plaats van verdeelt! Wij gaan de straat op om iedereen in Nederland te laten zien dat hun stem wel degelijk een verschil maakt. En dat er veel op het spel staat: alles wat ons land zo mooi maakt.

Laten we komende zaterdag allemaal meelopen, voor één Nederland — Klik hieronder om je aan te melden:

https://secure.avaaz.org/campaign/nl/rsvp_womens_march_amsterdam/?beGnVkb&v=89735&cl=12068514426&_checksum=20a23f18dd03e0ba19ae9b4ac77b29587194421514015808f0c79834e653fa0b

Met hoop en vastberadenheid,

Anneke, Lisa, Christoph, Mike, Alice, Daniel en het hele Avaaz-team

Avaaz is een internationaal campagnenetwerk van 44 miljoen mensen en streeft ernaar dat internationale besluitvorming wordt bepaald door inzichten en waarden van de wereldbevolking. (“Avaaz” betekent “stem” of “lied” in veel talen.) Avaaz heeft leden in alle landen van de wereld; ons team is verspreid over 18 landen in 6 werelddelen en werkt in 17 talen. Lees meer over de grootste campagnes van Avaaz hier, of volg ons op Facebook of Twitter.

Jij bent lid geworden van de Avaaz-beweging toen je deelnam aan “Europa: Stop de olifantenslachting!” op 2016-07-12 met buitendamjohan@gmail.com, en je ontvangt dit soort berichten sindsdien.
Zorg dat avaaz@avaaz.org in jouw adresboek staat om er zeker van te zijn dat Avaaz jouw inbox bereikt. Om je emailadres, de taal of andere gegevens te wijzigen, kan je contact opnemen via dit formulier, of klik hier om je uit te schrijven.

Om contact met Avaaz op te nemen, beantwoord deze email niet, maar stuur een bericht via http://www.avaaz.org/nl/contact of bel ons (in het Engels) op +1 888 922 8229 (VS).

Aantal fout veroordeelden hoger dan tot nu gedacht.

Onschuldig Wetenschapper Ton Derksen schat het aantal foute veroordelingen in de strafrechtspleging tussen de 4 en de 11 procent.

In de strafrechtspleging worden veel meer fouten gemaakt en onschuldigen veroordeeld dan tot nu toe is aangenomen. Vooral bij zware misdrijven en veroordelingen tot levenslang ligt het aandeel foute veroordelingen hoog. In een boek dat dinsdag verschijnt, noemt de Nijmeegse wetenschapsfilosoof Ton Derksen foutpercentages voor de strafrechtspleging tussen 4 en 11 procent.
Foutpercentage Hoge straf: grotere kans op fouten
Derksen vindt bij veelplegers een percentage foute veroordelingen tussen 4 en 7 procent.
Dat ligt bij ‘grootplegers’ (moord, verkrachting) nog hoger: tussen de 7 en 15 procent.
Bij levenslang gestraften is het foutpercentage minimaal ruim 11 procent, volgens Derksen. Maar 17 procent houdt hij ook voor ‘goed mogelijk’.

Ieder jaar zouden zo’n duizend burgers ten onrechte worden veroordeeld, schat Derksen. Zijn resultaten komen overeen met andere landen, waar de herzieningsprocedures makkelijker toegankelijk zijn en meer fouten aan het licht komen.
Derksen maakte in 2006 naam met een boek over de destijds onrechtmatig wegens moord veroordeelde Haagse verpleegkundige Lucia de Berk – hij was sindsdien betrokken bij veertien individuele herzieningszaken. Derksen, emeritus hoogleraar wetenschapsfilosofie, deed daarnaast empirisch onderzoek naar het generieke foutpercentage in de strafvervolging. Op basis van interviews met praktijkbeoefenaren, eigen en buitenlands onderzoek, kennis van cognitieve instincten en waarschijnlijkheidstheorie – zijn vakgebied.

In Nederland veroordeelt de strafrechter de laatste tien jaar ieder jaar zo’n 23.000 personen. Er zijn slechts vijf veroordelingen door de Hoge Raad herzien die achteraf op een dwaling bleken te berusten. We spraken uitgebreid met Ton Derksen over zijn boek: Onschuldig en veroordeeld: zie dan maar eens vrij te komen.
Derksen presenteert zijn bevindingen als schattingen – ze zijn mede gebaseerd op inzichten in het beroepsveld. Geïnterviewde politiemensen en gevangenisdirecteuren menen dat in 10 procent van de veroordelingen fouten zijn gemaakt.

Volgens Derksen blijkt uit Noors onderzoek dat strafrechters genoegen nemen met minder sterk bewijsmateriaal naarmate het delict zwaarder is. Daarbij zouden ze onbewust hun ‘waarschijnlijkheidsdrempel’ laten dalen tot 83 procent en een foutpercentage van 17 procent accepteren. Mogelijk omdat de vrees voor het laten lopen van een dader uiteindelijk groter is dan de angst voor het opsluiten van de verkeerde. Bron:nrc.nl