Politie wil vooraanstaande functionarissen bestraffen om plichtsverzuim.

De Nationale Politie wil verscheidene vooraanstaande politiefunctionarissen disciplinair straffen omdat ze zich met regelmaat hebben laten fêteren door de Amsterdamse politiecommissaris Ad Smit, die eerder dit jaar werd ontslagen wegens verduistering van politiegeld.

Het gaat om een tiental politieagenten die op kosten van de politie concerten in de Ziggo Dome bijwoonden van artiesten als Mark Knopfler en Prince of kaartjes kregen voor optredens van De Toppers of wedstrijden van Ajax in de Johan Cruijff ArenA.

Onder hen is Leen Schaap, de oud-politiecommissaris die sinds twee jaar als commandant belast is met het aanscherpen van de integriteitsregels bij de Amsterdamse brandweer. Ook de plaatsvervangend eenheidschef van de politie Amsterdam Jan Pronker wordt disciplinair aangepakt, net als de tweede man van de Landelijke Eenheid van de nationale politie Willem Woelders.

Financiële straffen
De politie heeft deze functionarissen laten weten het voornemen te hebben tot disciplinaire maatregelen. Ze worden financieel bestraft voor bedragen van gemiddeld een paar honderd euro. „Het gaat om mensen die meer dan eens kaartjes hebben gekregen en in enkele gevallen ook op andere wijze plichtsverzuim hebben gepleegd. Het aannemen van kaartjes voor bijvoorbeeld voetbalwedstrijden of concerten is een overtreding van de geschenkenregeling.

Een politieman mag geen dingen aannemen”, zegt een woordvoerder van de Nationale Politie.

Ook twee officieren van justitie van het parket in Amsterdam – Gabriëlle Hoppenbrouwers en Machiel Woudman – zouden op kosten van de politie popconcerten hebben bijgewoond. Ze zijn hierover door de rijksrecherche gehoord. Een woordvoerder van het OM in Amsterdam zegt dat beiden als beleidsofficier van justitie en voetbalofficier van justitie „uit hoofde van hun functie” evenementen bijwoonden. Ze zouden voor de politie „aanspreekpunt” zijn geweest voor zaken als „crowdcontrol, verstoring van de openbare orde en overtreding van de Opiumwet”.

Voor sancties ziet het OM geen reden.

De aangekondigde disciplinaire straffen tegen politiemensen zijn een uitvloeisel van een integriteitsonderzoek naar commissaris Ad Smit. In juni 2017 maakte het Openbaar Ministerie in Amsterdam bekend dat Smit – die zo’n twintig jaar de hoogste politiebaas was in district Oost – strafrechtelijk wordt vervolgd omdat hij tussen 2009 en 2014 „structureel” dure etentjes en kaartjes voor voetbalwedstrijden van Ajax en popconcerten betaalde uit het politiebudget. De kaartjes gaf hij aan vrienden en collega’s. In april van dit jaar is Smit met strafontslag gestuurd wegens zeer ernstig plichtsverzuim.

Lastige positie
De sancties leiden tot spanningen binnen de politie. Het maakt bijvoorbeeld de positie van Schaap bijzonder lastig. Hij werd in 2016 benoemd tot commandant van de brandweer om daar de regels aan te scherpen. Schaap moet bij de brandweer een einde maken aan de foute groepscultuur. De aanpak van Schaap bij de brandweer leidde tot doodsbedreigingen aan zijn adres.

Niet iedereen die de afgelopen jaren gratis kaartjes kreeg van Smit wordt bij de politie gestraft. „Bij de beoordeling is gekeken naar de aard en omvang van het plichtsverzuim en naar de hiërarchische verhoudingen tussen Smit en degene die een kaartje kreeg”, zegt de woordvoerder van de politie. „Het is wat anders als een ondergeschikte van haar baas een kaartje krijgt of dat het een leidinggevende binnen de organisatie is. Zo iemand moet kritischer zijn en heeft een voorbeeldfunctie.”

Onredelijk behandeld
Smit zelf heeft eerder tegenover NRC laten weten dat hij zich het slachtoffer voelt van „doorgeslagen integriteit”. Ook de collega’s die nu disciplinair worden gestraft – nadat Smit in het onderzoek naar hem hun namen had genoemd – voelen zich in de meeste gevallen onredelijk behandeld. Smit bood volgens hen „gratis relatiekaarten” aan of zei dat hij een vriendin had met een bestuursfunctie bij de Ziggo Dome die entreekaartjes bij concerten over had.

Pikant is dat het huidige integriteitsonderzoek in gang is gezet door de baas van de Amsterdamse politie Pieter-Jaap Aalbersberg. Ook hij bezocht het concert van Mark Knopfler in de Ziggo Dome met kaartjes die Ad Smit had geregeld. Hij wordt niet gestraft omdat hij na het concert zelf terugbetaling regelde en uiteindelijk een onderzoek liet instellen naar de handelwijze van Smit. „Er wordt geen disciplinaire straf opgelegd aan degenen die hebben meegewerkt aan het onderzoek en de bereidheid toonden een verzuim te herstellen”, aldus een hooggeplaatste politiebron.

Opvallend mild
De voorzitter van de grootste politievakbond NPB, Jan Struijs, noemt de aangekondigde disciplinaire sancties opvallend mild. „Het opleggen van geldboetes heeft in deze salarisklasse geen effect”, zegt Struijs. Hij vindt de straffen ook niet vergelijkbaar met de sancties die doorgaans aan ‘gewone dienders’ worden opgelegd bij het overtreden van regels. „Zij worden overgeplaatst of krijgen voorwaardelijk ontslag. Het is erg wrang dat leidinggevenden van politie en Openbaar Ministerie, die het goede voorbeeld moeten geven en dagelijks het gedrag van politiemensen beoordelen, zich niet aan de gestelde norm houden. Dit is slecht voor het moraal van de troepen en het draagvlak van alle leidinggevende.”

Schaap, Woelders en Pronker willen geen commentaar geven. De betrokkenen kunnen nog bezwaar aantekenen tegen de sancties. De strafzaak tegen Ad Smit begint waarschijnlijk pas in 2019. Er worden op zijn verzoek nu nog mensen gehoord bij de rechter-commissaris.Bron:nrc.nl

 

Nieuwe baas Amsterdamse brandweer wilde machocultuur aanpakken. Hij kreeg oorlog.

3887130325-3a395add

Cultuurstrijd
De Amsterdamse brandweer is ‘een verwaarloosde organisatie’. Commandant Leen Schaap probeert met harde hand de orde te herstellen. Doodsbedreigingen en rechtszaken zijn aan de orde van de dag.

Het nieuws in het kort:
Het conflict tussen de leiding en de manschappen van het brandweerkorps Amsterdam-Amstelland escaleert in hoog tempo. Zeker tien brandweerlieden zijn in de afgelopen anderhalf jaar door de korpsleiding ontslagen, berispt of overgeplaatst wegens (ernstig) plichtsverzuim: racisme, diefstal, ondermijning van het gezag en alcoholgebruik op de werkvloer. Commandant Leen Schaap en de ondernemingsraad (OR) verkeren al geruime tijd op voet van oorlog met elkaar. De korpsleiding zette herhaaldelijk een particulier recherchebureau in om medewerkers te schaduwen en te verhoren. Dat blijkt uit onderzoek van NRC.

Je ziet het niet dagelijks: twee brandweermannen in vol ornaat aan de balie van een juwelier – zonder dat er brand is.

Ze hebben net boodschappen gedaan, voor de lunch en het avondeten op de kazerne. Ze zijn bij de visboer geweest en bij bakkerskraam ’t Stoepje in winkelcentrum Het Stadshart in Amstelveen. Zo doen ze dat iedere twee weken, na hun vaste duikoefening in het nabijgelegen zwembad De Meerkamp. De mannen zijn niet te missen: ze gaan gekleed in de rode outfit van de Brandweer Amsterdam-Amstelland, de brandspuit en de duikwagen staan om de hoek geparkeerd.

Op die ochtend van 20 oktober 2017 is er bij de oefening iets opmerkelijks gebeurd: een van de duikers heeft een platina ring gevonden op de bodem van het zwembad. De bevelvoerder, die aanwezig is als leidinggevende, heeft hem in ontvangst genomen maar niet afgegeven bij de gevonden voorwerpen. In de autospuit op weg naar het winkelcentrum heeft hij de ring laten zien aan zijn collega’s. „Die ga ik verpatsen”, zegt hij.

Verschillende collega’s protesteren, maar daar trekt de leidinggevende zich niets van aan. Hij gaat op weg naar de juwelier. Een van de duikers loopt met hem mee. Hoeveel zou die ring waard zijn? Als de juwelier een bedrag noemt, zegt de bevelvoerder: „Kun je niet wat meer geven? De opbrengst is voor de brandwondenstichting.” De juwelier gaat akkoord. De ring wordt verkocht, handje contantje, voor dik 100 euro.
Over wat er daarna gebeurt, verschillen de getuigen van mening. Volgens de een zwaait de bevelvoerder, eenmaal terug in de autospuit, triomfantelijk met de bankbiljetten en zegt: „Ik heb meer geld gekregen toen ik zei dat het voor de brandwondenstichting was.” Een ander herinnert zich dat de bevelvoerder voorstelt om het bedrag onderling te verdelen. Weer een ander hoort hem zeggen: „Zo, daar kunnen we mooi het eten van betalen.”

Wat vaststaat: de ring keert niet terug naar de rechtmatige eigenaar en de opbrengst belandt nooit bij de brandwondenstichting. Het geld komt uiteindelijk terecht in de kantinekas van de ploeg, die ze gebruiken voor boodschappen of een personeelsuitje. Iedereen zwijgt erover. Tot een half jaar later, wanneer een betrokkene last krijgt van zijn geweten en een anonieme melding doet.

De bevelvoerder is inmiddels ontslagen, ook al heeft hij ruimhartig zijn excuses aangeboden. „Uw gedrag is volstrekt verwerpelijk en mijn vertrouwen in u is onherstelbaar beschadigd”, schrijft de korpsleiding hem op 9 mei van dit jaar. Zijn kompaan is weer aan het werk, met een proeftijd van twee jaar – die hij op dit moment aanvecht bij de rechter.

Is het verhaal van de ring een incident? Of is het een symptoom van een „enorm gesloten” en „gevaarlijke cultuur” die hoognodig moet worden opengebroken? Dat is de kern van een conflict dat woedt bij de Amsterdamse brandweer. Commandant Leen Schaap en een aanzienlijk deel van de vijfhonderd manschappen op de kazernes, de zogeheten uitrukdienst, verkeren op voet van oorlog. Doodsbedreigingen, intimidatie, obstructie en rechtszaken zijn aan de orde van de dag.

Brandpunt van het conflict zijn de 24-uurdiensten die de Amsterdamse brandweer traditiegetrouw draait. Op de uitrukdienst werken ze twee keer per week 24 uur achtereen. De overige vijf dagen zijn ze vrij. Volgens Schaap leidt dit tot een gesloten groepscultuur waarin excessen worden getolereerd en toegedekt. Hij vindt dat in de uitrukdienst een sfeer van wetteloosheid heerst.

Op de kazernes zien ze de 24-uursdienst juist als de kern van het brandweervak. Tijdens de vele uren samen wordt het ambacht overgedragen van meester op gezel. Informeel praten tijdens het eten of koken kweekt groepsgevoel en onderling vertrouwen – en dat is cruciaal in dit gevaarlijke beroep.
Bovendien vormen de 24-uursdiensten de basis voor een aantrekkelijk verdienmodel. Vanwege de vele compensatiedagen kunnen de brandweerlieden er een tweede of derde baan op nahouden: als stukadoor, loodgieter of taxichauffeur. Om de kazernecultuur te breken, wil Schaap die diensten afschaffen – iets wat de Amsterdamse politiek al jaren wil.

Over de strijd tussen de uitrukdienst en Schaap, voormalig politiecommandant, sijpelden al eerder details naar buiten. Uit onderzoek van NRC blijkt dat de problemen veel groter en talrijker zijn dan tot nu bekend. Uit gesprekken met ruim twintig betrokkenen en bestudering van tal van vertrouwelijke documenten blijkt dat sprake is van een „verwaarloosde organisatie” waarbinnen behalve intimidatie sprake is van diefstal, racisme, seksisme en pesten.

Het gaat nog verder. De brandweer kent een hoog ziekteverzuim, kampt met incomplete personeelsdossiers en heeft geen overzicht van de nevenfuncties die brandweerlieden er op na houden. En er zijn voorbeelden van drugsgebruik en dronkenschap op de werkvloer. „Het onwaarschijnlijke is waar bij de Amsterdamse brandweer”, zegt Schaap tijdens een interne presentatie in januari van dit jaar.
Falende commandanten
Opeenvolgende commandanten hebben geprobeerd een einde te maken aan die kazernecultuur – en faalden. Ze stuitten telkens op zulk hevig verzet dat echte veranderingen in het korps uitbleven. Ze vertrokken gedesillusioneerd of kozen de kant van de manschappen. „Er is sprake van conflictvermijding, pappen en nathouden”, staat in een vertrouwelijk rapport van een extern bureau uit 2017. „Er wordt water bij de wijn gedaan om de vrede te bewaren.”

Leen Schaap wil het radicaal anders doen. Hij hanteert een bikkelharde lijn, zonder veel oog voor de decennialang gedoogde mores en opgebouwde rechten van zijn korps.
Schaap gaat te werk als een echte politieman: documenteren, confronteren, sanctioneren. Kan het niet goedschiks, dan moet het kwaadschiks. Hij deinst er niet voor terug om een particulier recherchebureau in te schakelen om zijn eigen manschappen te schaduwen en te ondervragen. „Moeten we naar de rechter, dan gaan we naar de rechter”, zo luidt zijn adagium binnenskamers. Als je geen grenzen stelt dan vreten ze je op, is de overtuiging van Schaap: zware straffen zijn de enige taal die de mannen verstaan.

Een belangrijk onderdeel van zijn strategie is het onverbloemd benoemen van misstanden in interviews. Een greep: voor veel brandweerlieden is „het behoud van arbeidsvoorwaarden belangrijker dan het blussen van een brand”. De „maffia van de medezeggenschap” saboteert en ondermijnt alle hervormingen van de korpsleiding. De 24-uursdiensten? Die zijn „volstrekt failliet”, dus „even stoppen met huilie-huilie over dat rooster”.
Vanaf dag één maakt Schaap – intern én extern – duidelijk waar hij op uit is: het aanpakken van de 24-uursdiensten. Van het etmaal dat de mannen op de kazerne verblijven, zijn ze er maar acht uur officieel aan het werk: van acht uur ’s ochtends tot vier uur ’s middags. De rest zijn waak- en slaapuren, waarin de brandweerlieden niets hoeven te doen – tenzij er een uitruk is. En die acht uur werk? Daarin mogen ze ook schoonmaken, sporten, boodschappen doen en lunchen, schampert Schaap in een interview. „Iedereen denkt dat de brandweer altijd maar aan het werk is. Maar dat is helemaal niet het geval. Hooguit een paar uur per dag.”
Op de kazerne zien ze dat anders. De commandant snapt niet hoe belangrijk de 24-uursdienst is voor het groepsgevoel. En hoezo zestien uur niets doen? Er is tijdens die uren altijd wel ergens brand – en dan moet je er stáán.

Er is ook een minder verheven reden om aan de 24-uursdiensten vast te houden: geld. Als de brandweerlieden in een gewoon rooster moeten werken, hebben ze minder compensatiedagen – en kunnen ze er geen tweede of derde baan meer op nahouden. En zonder 24-uursdienst is het vak van brandweerman straks geen ‘bezwarend beroep’ meer. Met als gevolg: minder toeslagen.
Op het hoofdkantoor en in de kazernes zijn veel managers blij met Schaap: ze voelen zich in conflicten met de werkvloer eindelijk gesteund. Maar de OR manifesteert zich al snel als Schaaps grootste tegenstander. Het maandelijkse overleg met de korpsleiding mondt steevast uit in een verbale loopgravenoorlog. Over álles is onenigheid en argwaan – tot en met discussies over onafhankelijkheid van de verslaglegging. „Moeten we anders een externe notulist inhuren?” oppert een OR-lid.

Wanneer Amsterdamse raadsleden in september 2017 een werkbezoek brengen aan kazerne Teunis bij de Haarlemmerweg, zijn ze verbijsterd over de ijzige sfeer tussen Schaap en de mannen van de OR. Binnen vijf minuten vliegen de verwijten over en weer.
In de ogen van Schaap pleegt de OR obstructie: traineren, nee zeggen, eindeloos kissebissen over regeltjes en protocollen. De mannen van de OR vinden juist dat Schaap het probleem is: door zijn disciplinaire straffen en harde uitlatingen in de media heeft hij een „angstcultuur” gecreëerd binnen het korps. „Het lijkt er op”, zeggen ze tijdens een intern overleg over de onrust, „dat door de vele veranderingen en onrust er nu medewerkers zijn die de druk niet aankunnen en hierdoor ongepast gedrag vertonen.”
De mannen die worden gestraft, vinden ze bij de OR, zijn precies de mensen die het verzet plegen tegen het beleid van Schaap. „Hij behandelt het korps als een kraakpand dat moeten worden ontruimd”, zeggen ze tegen elkaar. Ze vermoeden zelfs dat ze door hem worden afgeluisterd. Ze richten een werkgroep op voor mensen die zich geïntimideerd voelen door de leiding: ‘Werken zonder vrees’.
‘Pesten zit niet in mij’

Kutmoslims. Zwarte apen. Kanker-Marokkanen. Tering kanker tyfus neger. De termen die een hoofdbrandweerman in het bijzijn van zijn collega’s gebruikt, liegen er niet om. En hij beperkt zich niet tot de kazerne Pieter, in Amsterdam-West. Als hij boodschappen gaat doen, noemt hij winkelende burgers op luide toon „brillenjood” of „dikzak”. Tegen een vrouw met een grote oorring zegt hij: „Hé, die heb ik als cockring.”
En dan is er nog zijn voorliefde voor het Derde Rijk. In de kazerne brengt hij de Hitlergroet. Hij paradeert door de gangen in een oude, leren brandweerjas en een legerpetje. Schreeuwt via de intercom bevelen in het Duits, of draait oorlogsmuziek.
Vijftien collega’s getuigen over de racistische teksten van de brandweerman. Ze doen dat tegenover een door Schaap ingehuurde onderzoeker van recherchebureau Pinkerton, begin 2017. De man zelf ontkent of relativeert alles. Racistische of anti-islamitische uitspraken heeft hij nóóit gedaan. „Pesten zit niet in mij”, verklaart hij. Teksten in het Duits via de intercom? Kan zijn, maar net zo goed in andere talen. „Meestal deed ik Jambers na in het Belgisch.” En die Hitlergroet? Een imitatie van ‘Allo ‘Allo!. Hij ziet zichzelf als de joker van de kazerne.

Het gedrag van de brandweerman is lang niet het enige voorbeeld van racisme, discriminatie en pesten in het korps. Neem de opmerkingen van een bevelvoerder van kazerne Dirk tijdens een training ‘groepsdynamiek’ op 25 oktober 2017. Als hij ziet dat er een pepernoot op de grond valt, zegt hij tegen een donkere collega: „Hé Zwarte Piet, ga je strooien?” Niemand in de groep zegt er iets van. Een vrouwelijke collega die op de administratie werkt van kazerne Willem vindt op een maandagochtend in november 2017 een dildo in haar bureaula. Ze is geschokt en doet aangifte. „Grapjes maken gebeurt om moeilijke situaties te kunnen relativeren of vergeten,” zeggen brandweermannen tegen medewerkers die de zaak onderzoeken. Een dader wordt niet gevonden.
Jarenlang vinden vrouwen en minderheden geen gehoor bij de leiding als het gaat om discriminatie en pesten. Dat gebeurt hier niet, is de standaardreactie. En als het al gebeurt, is het „Amsterdamse humor” – daar moet je tegen kunnen. Maar in 2016, nog voor de komst van Schaap, slaat een groep brandweerlieden met een migratie-achtergrond de handen ineen. Ze komen samen in een café in Amsterdam-Oost.

Daar komen de schrijnende verhalen op tafel. De racistische grappen. Opmerkingen over het voorkeursbeleid, zoals: „Door jou zit mijn zoon niet bij de brandweer.” De onzekerheid of je een bevelvoerder wel kunt vertrouwen als je een brandend pand in rent.

‘Respect’, zo noemen ze hun clubje. Ze krijgen meteen het oor van Schaap. Die heeft diversiteitsbeleid tot één van zijn speerpunten gemaakt. Hij komt langs bij een bijeenkomst van Respect, gekleed in een informeel, blauw brandweeroverhemd. In het korps heeft de werkgroep een averechts effect: niet het racisme, maar het bestaan van Respect roept grote weerstand op. In de vergaderingen met de OR leidt het diversiteitsbeleid tot aanvaringen. De OR vindt dat Schaap racisme en seksisme in het korps uitvergroot. Zijn inspanningen voor meer vrouwen en migranten zijn juist een slinkse poging om „jonge blanke mannen” eruit te werken. „Het verzet op de werkvloer is massief.” Steen des aanstoots is een speciaal sportklasje voor vrouwen, dat ervoor moet zorgen dat ook zij de verplichte sporttest kunnen halen. Bij een overleg in februari van dit jaar lopen de gemoederen hoog op. Met het vrouwensportklasje, zegt de OR, overtreedt de korpsleiding artikel 1 van de Grondwet: gelijke behandeling van iedereen.

Er wordt geschorst om af te koelen.
Op iedere melding van racisme of seksime volgt vanuit de korpsleiding de zwaarst denkbare disciplinaire straf – als afschrikwekkend voorbeeld. De bevelvoerder van de opmerking over Zwarte Piet wordt twee dagen na de training aangesproken op zijn gedrag door een leidinggevende. Hij toont zich verrast: hij is zich van geen kwaad bewust. Daar denkt de leiding anders over. De man wordt voor een jaar teruggezet in rang en salaris. Hij wordt overgeplaatst naar een andere kazerne.
Als straf voor de dildo-grap wordt het budget voor een teamuitje niet uitgekeerd, wat weer leidt tot een storm van protest. Helemaal als Schaap de zaak op het intranet van het korps benoemt.

De brandwacht van de Hitlergroet krijgt onvoorwaardelijk strafontslag. Alleen: in juli 2017 draait de rechter dat besluit terug. Een deel van de racistische uitlatingen acht hij bewezen, al plaatst hij vraagtekens bij de kwaliteit van het onderzoek van Pinkerton. Maar Schaaps voorganger Van Strien heeft de brandwacht verzekerd dat de zaak gesloten is – en dus had Schaap deze nooit opnieuw mogen oppakken. De brandwacht mag weer aan het werk.

Het is de methode-Schaap: vastberaden om zijn opdracht te vervullen, schuwt hij geen middel. Exemplarisch is de zaak van een hoofdbrandwacht van kazerne Anton die zich begin november 2017 ziek meldt bij zijn leidinggevende: buikgriep. In de top van de brandweer bestaat de verdenking dat de man zich afmeldt om zijn handen vrij te hebben voor twee ondernemingen die bij bestiert buiten werktijd.

Oud-politieman Schaap en zijn mensen gaan meteen over tot actie. Ze nemen opnieuw bureau Pinkerton in de arm. Medewerkers van het bedrijf bezoeken twee dagen achter elkaar het commerciële klimpark van de brandweerman in Nieuw-Vennep. Ze zien hoe hij daar een graafmachine bestuurt. De privédetectives leggen het met hun camera’s vast. Op basis van het rapport van Pinkerton wordt de brandweerman begin 2018 gestraft met voorwaardelijk ontslag met een proeftijd van twee jaar.
De zaak heeft zich inmiddels naar de rechtszaal verplaatst. De brandweerman ontkent aan het werk te zijn geweest op zijn klimpark. Hij was naar eigen zeggen slechts „korte tijd aan het rommelen met een happer”. Bovendien voelt hij zich in zijn gesprek met de onderzoekers overvallen en onder druk gezet.

Er is een duidelijk patroon zichtbaar in Schaaps optreden: rechttrekken wat in decennia is scheef gegroeid onder zijn voorgangers. Hij heeft weinig om op terug te vallen: van oudsher hoeven de brandweerlieden voor hun tweede of derde baan slechts op vrijwillige basis toestemming te vragen. „Er bestaat geen (volledig) zicht op het aantal medewerkers dat nevenwerkzaamheden verricht,” constateert bureau Integis eind 2017, noch op „de aard en de omvang” van die werkzaamheden. „Dit heeft tot gevolg dat willekeur wordt gecreëerd bij het verzoeken om en het geven van toestemming voor nevenwerkzaamheden.”

Schaaps strategie herbergt een risico. Er bestaat een gerede kans dat de korpsleiding aan het kortste eind trekt. Dat gebeurde al eerder met een zaak tegen drie brandweerlui. In oktober 2017 geven ze een afscheidsfeestje in café het Wapen van Diemen, om te vieren dat ze met pensioen gaan. De korpsleiding verdenkt ze van het indienen van valse declaraties en doet aangifte wegens oplichting. Maar het OM ziet geen reden om over te gaan tot vervolging, de mannen zijn volgens de aanklager „ten onrechte” als verdachte aangemerkt.

Krijgt Schaap steun?
Het is een drukte van jewelste in de kantine van voetbalclub TOG in de Amsterdamse Watergraafsmeer. Op woensdagavond 16 mei van dit jaar verzamelen zich daar zo’n tweehonderd brandweerlieden. Voor de deur staan grote motoren en dure scooters.
Een bijeenkomst om stoom af te blazen, noemen aanwezigen het naderhand. Even onder gelijkgezinden je beklag doen over de angstcultuur die Leen Schaap heeft gecreëerd – zonder dat leidinggevenden je bespioneren of verklikken.

De korpsleiding ziet het anders. In de kantine van TOG zijn plannen beraamd om commandant Schaap en de rest van de brandweertop te wippen. Want dat de aanwezigen dat graag zouden zien, daar bestaat in de korpsleiding geen twijfel over. Dat ze nog niet tot actie zijn overgegaan, maakt het samenzijn niet minder omineus.
Duidelijk is dat de strijd tussen de korpsleiding en de uitrukdienst zich op dit moment op een hoogtepunt bevindt. Schaap heeft onlangs een belangrijke slag gewonnen: zijn contract is met drie jaar verlengd, zonder ruggespraak met de OR. Zijn tegenstanders moeten vooral niet denken dat hij over een jaartje toch weg is. Op 1 januari 2019 hoopt Schaap eindelijk de proeftuinkazerne te openen.
Maar de OR blijft zich verzetten. Ze hebben twee rechtszaken in gang gezet om de komst van de proeftuin te blokkeren.

Eén ding is cruciaal voor de afloop van de strijd: krijgt Schaap voor de onvoorwaardelijke steun van de nieuwe burgemeester, Femke Halsema? Veel keuze heeft ze niet. Als Halsema de scherpe randjes van Schaaps beleid probeert af te veilen, stapt hij op en sneeft de ambitie om de 24-uursroosters te schrappen opnieuw. Bovendien is de positie van Schaaps medestanders in het management en op de werkvloer dan ernstig verzwakt. Het conflict heeft de afgelopen twee jaar een scherpe lijn getrokken door de organisatie: ben je vóór of tegen Schaap?
Als Halsema vierkant achter Schaap schaart, kan ze laten zien dat ze als GroenLinkser niet soft is op veiligheid. Alleen: ook zij zal dan, net als Schaap, de woede van de manschappen ervaren. Al is hun openingszet charmant. In een brief aan haar schrijft de OR op 26 juli: „Ook wij zijn verheugd dat onze mooie stad eindelijk een vrouwelijke burgemeester heeft.”

Deel 2

https://onrecht.wordpress.com/?p=21226

Lees ook:  Een gevaarlijk en verziekt en  corrupte ambtenaren cultuur bij de Gemeente Waterleidingen Amsterdam. Wat nu Waternet is.

https://onrecht.wordpress.com/2016/06/06/racistische-uitingen-op-de-werkvloer-werden-getolereerd-door-de-christelijke-gemeenschap-binnen-de-gemeente-waterleidingen-van-amsterdam/

 

VIND DE JUISTE ADVOCAAT VOORKOM STRAFONTSLAG.

Geregeld wint een ontslagen ambtenaar de juridische strijd tegen zijn gemeente. Terugkeer op de oude plek is er vaak niet bij. En de impact op ambtenaar én organisatie is groot. ‘Een mildere straf richt minder kwaad aan en stelt toch een voorbeeld.’

Na een proces van liefst vijf jaar won ambtenaar Jan Potters afgelopen oktober zijn zaak van de gemeente Werkendam. Definitieve onderhandelingen zijn begonnen om voor het eind van het jaar tot een oplossing te komen.

Ook archivaris Hans Beijers van de gemeente Almelo werd door de bezwaarschriftencommissie en de rechtbank in het gelijk gesteld. Een beschuldiging van bedreiging van een leidinggevende, aanleiding voor de zaak, hield geen stand.

Strafontslagzaken komen soms even in het nieuws: ambtenaar wint zaak van gemeente. Maar na onderzoek van Hoffmann Bedrijfsrecherche kwamen in de zaak Beijers andere oneffen­heden aan het licht. Hij zat onder werktijd nogal eens op Facebook, soms wel 20 uur per maand. ‘Ik had het open staan om bereikbaar te zijn. Ik keek af en toe. Mijn werk en mijn functioneren leden er niet onder.’ Een keer had een teamcoördinator er iets van gezegd.

Voor de Centrale Raad van Beroep, het hoogste rechtsorgaan, bleek dat voldoende om zijn onvoorwaardelijke straf­ontslag te handhaven. ‘Een disproportioneel zware sanctie voor een licht vergrijp’, aldus Beijers’ advocaat Diederik Briedé. ‘Dat het internet­gebruik erbij is gehaald toen de bedreiging van tafel was geveegd, vind ik niet zuiver. Het internet­gebruik was nooit een issue. Als je met een bedreiging begint, is dit echt een stok zoeken om mee te slaan.’

Beijers kon nog van geluk spreken dat een voorstel uit het verleden om eruit te komen nooit door de gemeente was ingetrokken. ‘Toen ik hem dat liet zien, heeft hij het alsnog geaccepteerd. De gemeente was not amused, maar de gevolgen van het ontslag zijn voor hem nu wel beter te verteren dan met alleen bijstand.’

Geen kwaad bewust
Zo zijn er meer gevallen van ambtenaren die met strafontslag zijn gestuurd en zich van geen kwaad bewust waren of in de veronderstelling handelden dat ze iets goed deden. Zoals de Rotterdamse ambtenaar die op 16 november 2012 werd geschorst, omdat hij informatie had gelekt over brandonveiligheid bij moskee-internaten. Het college besloot: ernstig plichtsverzuim, dus onvoorwaardelijk strafontslag. Maar ook hier kreeg de ambtenaar van de Algemene Bezwaarschriftencommissie (ABC) en de rechtbank grotendeels aan zijn zijde.

Reden voor het stadsbestuur om op 22 april 2014 op haar schreden terug te keren en de ambtenaar een nieuwe plek in de organisatie te geven. Zij volgde hierbij trouwens het advies van de ABC: de ambtenaar kreeg een waarschuwing met een proeftijd van twee jaar. De rechtbank vond het niet wenselijk dat de ambtenaar na anderhalf jaar op non-­actief te hebben gestaan terugkeerde. De uitspraak is een precedent, omdat de ambtenaar de status van klokkenluider vroeg en kreeg. ‘Hierdoor is hem bescherming geboden. Hij had de informatie terecht openbaar gemaakt’, aldus zijn advocaat Anja Hoffmans. ‘De zaak trok veel publiciteit en de jurisprudentie was heel beperkt. Maar de rechter heeft alles heel netjes en helder getoetst.’ De ambtenaar werkt weer bij de gemeente Rotterdam, maar in overleg in een andere functie.

Cijfers over onterecht ontslagen ambtenaren zijn lastig te achterhalen (zie kader op volgende pagina). Bij de VNG, AbvaKabo, de Vereniging van Gemeentesecretarissen (VGS) en bij de Vereniging Ambtenaar en Recht zijn ze niet bekend. De laatste twee zien zich ook niet als aangewezen orgaan om over dit onderwerp een standpunt te hebben. De VNG ziet geen verschil bij integriteitskwesties in de praktijk tussen gemeenten en werkgevers in de marktsector, behalve dat overheidswerkgevers zijn gehouden ook in ambtenarenzaken de algemene beginselen van behoorlijk bestuur toe te passen. ‘Daardoor mag je ervan uitgaan dat de overheid dit soort kwesties wat zorgvuldiger oppakt dan daarbuiten.’

De VNG adviseert gemeenten altijd integriteitsproblemen tot op de bodem uit te (laten) zoeken. Of een ambtenaar naderhand nog welkom is, of toch wordt aangestuurd op een vertrek, is per geval verschillend. ‘Dat hangt ervan af of er nog voldoende wederzijds vertrouwen is.’

Drie manieren
Eigenlijk heeft een gemeente drie manieren om met een onterecht ontslagen ambtenaar om te gaan, concludeert Piet Buijtels, al 22 jaar gemeentesecretaris, eerst van Boxtel, Schiedam, Amersfoort en Haarlemmermeer en sinds oktober 2011 van Maastricht. Hij maakt een onderscheid tussen procedurele fouten door onzorgvuldigheid van de gemeente en inhoudelijk moeten erkennen dat de gemeente fout zit wegens gebrek aan voldoende motivering.

Buijtels: ‘In het eerste geval heb je procedureel geen gelijk gekregen, maar het inhoudelijke deel blijft staan. Dan kun je niet zomaar met elkaar doorgaan en moet je een ander traject ingaan dan als je inhoudelijk fout zit. In dat laatste geval moet je weer verder met die medewerker en zet je hem weer op de loonlijst. Je rehabiliteert hem en plaatst hem in overleg op een andere afdeling. Dat ligt meer voor de hand dan hem zijn oude functie terug te geven. Je moet hem een volwaardig alternatief bieden.’

Bij procedurele winst komt een ambtenaar ook weer op de loonlijst. ‘Maar dan bespreek je toch of hij elders kan werken en gaat hij in de detachering.’ De derde optie is de zogenoemde ‘deal’. ‘Dan is er zo veel gebeurd en kunnen beide partijen het beste onderhandelend tot een akkoord komen voor een passende regeling. Nadeel voor de gemeente is dat je dan wat meer moet betalen. Vaak is de afloop toch dat de partijen netjes uit elkaar gaan.’

Maar zaken gaan niet altijd zoals ze zouden moeten gaan. Buijtels geeft een hypothetisch voorbeeld. ‘Stel de afdeling P&O roept juridisch advies in van Capra en die adviseert B&W die op hun beurt bevoegd zijn strafontslag op te leggen. Het ambtelijk advies is voorwaardelijk strafontslag. Maar B&W wijkt af: het is verkeerd, we moeten een daad stellen, we gaan voor onvoorwaardelijk strafontslag. Ook het oordeel van de bezwaarschriftencommissie wordt hierbij genegeerd.’

Stel dat de ambtenaar dan naar de rechter stapt en dat die oordeelt dat het besluit onevenredig is ten opzichte van het vergrijp. Het was bijvoorbeeld de eerste keer, onbillijk, ongemotiveerd en de bezwaarschriftencommissie was niet gevolgd. Dan moet het besluit ongedaan worden gemaakt. In zo’n geval kijk je: is er ruimte in de organisatie? Is men ontvankelijk voor terugkeer? Hoe is het klimaat op de afdeling? Het is dan prima denkbaar dat de ambtenaar op een andere afdeling of in een andere gemeente aan de slag gaat. Je moet je inspannen om uitvoering te geven aan de gerechtelijke uitspraak. Je moet de persoon rehabiliteren.’

Vervreemden
Bij een integriteitschending en winst door de ambtenaar op procedurele gronden vul je goed werkgeverschap weer anders in. ‘Dan ga je bemiddelen naar een andere werkgever of je maakt een deal onder geheimhouding en tegen finale kwijting. Eigenlijk vallen alle drie de opties onder goed werkgeverschap.’

Ieder geval is anders, maar in het algemeen wordt de adviseur gevolgd. ‘Je moet wel een heel goede reden hebben daarvan af te wijken en dat is dan ook redelijk uitzonderlijk. Een berisping, inhouding van loon of een andere disciplinaire straf komt vaker voor dan strafontslag. Dat is maar goed ook, want dan vervreemden de afdeling en de medewerker ook niet onnodig lang van elkaar.’

Als de juridische weg wordt bewandeld, maken werknemers het werkgevers lastiger dan andersom, is het beeld van Buijtels. ‘Ambtenaren zijn extra beschermd. We gaan gelijkwaardig de discussie in. Het is absoluut geen David tegen Goliath.’

Een orgaan als de gemeente bevindt zich natuurlijk in een ander krachtenveld dan een individuele ambtenaar. ‘De belangen zijn anders, maar de ambtenaar heeft ooit zelf gekozen voor zijn benoeming. Als werkgever procedeer je echt niet zomaar door. Een gemeente maakt steeds een bewuste afweging. Het is gemeenschapsgeld waarmee je procedeert.’

Volgens mediator Arend Visser van Eagle Management Support, die ambtenaar Jan Potters juridisch bijstond in zijn strijd tegen onvoorwaardelijk strafontslag door de gemeente Werkendam, is veelvuldig geprobeerd tot een open en transparant gesprek te komen met het college. Maar dat werd steeds afgewezen. ‘Men wilde uiteindelijk wel praten, maar dan moest vooraf een geheimhoudingsverklaring worden ondertekend.’ Die ging zo ver, dat ook bij het mislukken van de onderhandelingen, zij daar inhoudelijk met niemand, dus ook niet met gemeenteraad en rechter over zouden mogen communiceren. ‘Een Oostblokachtige eis, die het heel gemakkelijk zou maken slechts voor de bühne een gesprek aan te gaan. Daarmee konden we uiteraard niet instemmen.’

Represailles
Volgens Visser zijn binnen Werkendam de laatste jaren te veel gevallen geweest van mensen die op een merkwaardige manier met speciale afspraken van het toneel zijn verdwenen en daarover niet durfden spreken uit angst voor represailles. ‘Er lijkt zich een patroon te hebben voorgedaan, waarvan de heer Potters het meest spraakmakende voorbeeld is, omdat hij het er niet bij liet zitten. Hij had de mogelijkheden zich ertegen te verweren, maar voor de gemiddelde werknemer is dat een te kostbare zaak, althans met een advocaat.’

Daarom is het zeker bij verstoorde verhoudingen zo goed dat er een interne bezwarencommissie is die de verhalen van werkgever en werknemer hoort, tegenover elkaar plaatst en een oordeel velt, vindt Bert de Haas van de AbvaKabo FNV. ‘Die belangenafweging is een groot goed, want het kan een conflict oplossen en zo een ontslag voorkomen.’

Deze bezwaar- en beroepsprocedure vervalt als de Wet normalisering rechtspositie ambtenaren doorgaat. Dan zal een ambtenaar meteen naar de rechter moeten gaan. ‘Dat is een grote stap. De commissie is veel laagdrempeliger. Wij zijn ervoor om een vorm van bezwaar te laten blijven, zoals een sectorale bezwarencommissie.’

Als Buijtels terugkijkt, heeft hij geleerd dat in een arbeidsgeschil niets is wat het op het eerste oog lijkt. ‘Ga dus alles zorgvuldig na. Hoor alle partijen. Wees onbevangen. Wees wijs en zorgvuldig voor je tot een conclusie komt.’

Volgens Buijtels moet je als algemeen directeur eigenlijk al een beetje op de stoel van de rechter gaan zitten. ‘Kijk naar de evenredigheid van de straf. Is het moreel gewenst door te gaan met de juridische strijd? Dat neem ik op voorhand allemaal mee.’

Buijtels werd enkele keren nadrukkelijk geconfronteerd met wat het met ambtenaren en hun gezin doet. ‘Maar het doet ook intern iets, in de organisatie. Men heeft het erover, het raakt de collega’s. Je moet van te voren heel goed afwegen wat je doet. Zeker bij strafontslag. Soms kun je echt niet anders, maar mildere vormen van straf richten minder kwaad aan en toch stel je een duidelijk voorbeeld.’

Hoger beroep soms zinvol
Dit jaar gingen ambtenaren tot nu toe in 45 zaken tegen de uitspraak van de rechter in beroep. In acht gevallen vernietigde de Centrale Raad van Beroep de uitspraak van de rechter – ruwweg een score van één op zes. Voor 2012 en 2013 golden vergelijkbare cijfers.

Minderheid zaken leidt tot strafontslag
Slechts een handjevol van de soms wel tientallen onderzoeken die Capra Advocaten in opdracht van gemeenten en andere overheden doet, leidt tot een besluit tot onvoorwaardelijk strafontslag van een ambtenaar. Het gaat dan altijd om een integriteits­onderzoek. Capra treedt veelal op voor werkgevers en wint zaken meestal. Als een zaak wordt verloren, openen partijen doorgaans onderhandelingen om tot een oplossing te komen. Overigens neemt het aantal rechtszaken tussen ontslagen ambtenaren en overheden zeer beslist niet toe, aldus Capra, eerder af. Partijen zien steeds vaker zien dat een minnelijke regeling voor beide partijen beter is dan een procedure.

Procedures tegen strafontslagen vormen hierop een uitzondering. Dat aantal blijft door de jaren heen vrij constant. Advocaat Pieter Joost Schaap: ‘Overheden zullen bij een zo ernstige normschending dat die naar hun oordeel strafontslag wettigt, geen minnelijke regeling treffen vanuit het oogpunt van normstelling. De ambtenaar die geld verduistert van zijn werkgever dient niet met een soepele regeling weg te komen. Ook de inborst van de mens zal door de jaren heen niet veranderen. De meeste mensen gedragen zich netjes. Een klein percentage doet dat niet. En dat percentage blijft door de jaren heen vrij constant.’

De eigen ervaring van advocaat José Klerks (Abvakabo) is dat een jurist jaarlijks hooguit een paar strafontslagzaken in het ambtenarenrecht heeft. Het gaat vaak om diefstal, verduistering etc. Klerks wijst erop dat in het ambtenarenrecht aannemelijk moet zijn dat de ambtenaar het ernstig plichtsverzuim heeft gepleegd, maar dat de normen van het bewijsrecht in het strafrecht hoger en veeleisender zijn. ‘Het komt in de praktijk vaak voor dat een ambtenaar in de strafzaak wordt vrijgesproken en de strafontslagzaak van de ambtenaar ook in beroep en hoger beroep blijft staan.’ Bron: Wouter Boonstra.

Advocaat die politie bijstaat toucheert 144.636,52 euro voor eenvoudige rechtszaak.

cropped-cropped-rechthamer11.jpg

Kamervragen SP. Een advocate die door de politie werd ingeschakeld in een relatief eenvoudige mishandelingszaak tegen een agent, heeft daar ruim 144.000 euro voor gevraagd en gekregen. Het Gerechtshof in Den Haag bepaalde dat Justitie de exorbitante declaratie moet betalen. De belastingbetaler draait op voor de kosten. Strafrechtadvocaten spreken er schande van. De SP gaat Kamervragen stellen.

De advocate van het kantoor Sjöcrona-Van Stigt uit Den Haag (ook verantwoordelijk voor bijstand van de agenten in de zaak Mitch Henriquez) declareerde in totaal 144.636,52 euro. Ze stond een agent bij die in 2013 in Den Haag zijn boekje te buiten zou zijn gegaan tijdens een arrestatie. Hij sloeg een arrestant onder meer in het gezicht terwijl hij handboeien in zijn hand had.

De raadsvrouw komt uit de door oud-korpschef Gerard Bouman in 2015 opgezette pool van topadvocaten, waar de politie gebruik van kan maken als politieagenten zich moeten verantwoorden bij de strafrechter.

Het is onduidelijk hoe de declaratie van het kantoor zo uit de hand kon lopen. Uit het arrest van het Hof blijkt bijvoorbeeld dat de agent geen kosten heeft hoeven maken om zich te verdedigen tegen een door de aangever ingediende schadevergoeding. Een medewerker van het betrokken kantoor Sjöcrona-Van Stigt laat weten ‘in zijn algemeenheid’ niet op vragen van de pers in te gaan. ,,We reageren alleen als we daar de behoefte toe voelen.”

Deze vergoeding is meer dan de meeste sociale advocaten op jaarbasis omzetten.

Boete
De agent in kwestie werd in eerste instantie door de rechtbank veroordeeld tot een boete van 400 euro, maar ging in hoger beroep en werd daar vrijgesproken. De Nationale Politie betaalde voor het hele proces bijna anderhalve ton aan advocaatkosten. Omdat de agent werd vrijgesproken kon hij een verzoek indienen om de kosten voor rechtsbijstand terug te krijgen. Justitie, en dus de belastingbetaler, moet nu van het Hof die declaratie volledig aan de Nationale Politie vergoeden.

De gang van zaken zet kwaad bloed onder strafrechtadvocaten, juist omdat het Gerechtshof de torenhoge declaratie onverkort heeft goedgekeurd. Volgens advocaten is dat niet eerlijk, omdat kosten volgens de wet ‘billijk en redelijk’ moeten zijn. Een hoog uurtarief wordt volgens de advocatuur bij ‘gewone verdachten’ vaak resoluut afgewezen.

,,Hiermee voed je de discussie over klassenjustitie”, aldus strafrechtadvocaat Job Knoester. ,,Dit is eigenlijk heel ernstig en niet uit te leggen. Deze vergoeding is meer dan de meeste sociale advocaten op jaarbasis omzetten. Zelfs als je hier heel veel tijd in zou hebben zitten, is het nog een fors bedrag.”

Volgens Knoester wijkt de dagelijkse gang van zaken in de advocatuur enorm af van wat hier is voorgevallen. ,,Bij ons worden declaraties al gekort als wij vijfduizend euro indienen en dan komt er een politieagent en dan lijkt het wel of alle realiteit uit het oog verloren wordt. Dit is uiteindelijk allemaal wel gewoon staatsgeld.”

Ook strafrechtadvocaat Jan Vlug is ontstemd over de gang van zaken. ,,Het is tussen de politie en de advocaat wat je in rekening brengt, daar ga ik ook niet over. Ik ken ook het dossier verder niet. Wij krijgen alleen voor een eenvoudige mishandeling op toevoeging zeshonderd of achthonderd euro. Bij bewerkelijke zaken kun je nog in aanmerking komen voor 100 euro per uur, maar dan zou je hier op 1440 uur uitkomen, dat is een half jaar werk!

Ik vind het ontzettend wrang dat er voor een politieagent anderhalve ton wordt uitgetrokken door de Staat en voor de gewone burger vinden ze zeshonderd euro eigenlijk al te veel, want daar gaan ze gewoon op bezuinigen.”

Mieren
Advocaten verbazen zich ook over de opstelling van het Gerechtshof, dat de declaratie goedkeurde. ,,Wij verbazen ons er over dat de rechtbank dit gewoon goedkeurt”, aldus Vlug. ,, Ik doe ook betalende zaken en daar wordt heel kritisch naar gekeken. De maatstaf is een vergoeding naar billijkheid en de gerechten zitten bij ons regelmatig te vlooien. Dan zeggen ze dat de reistijd of de uren voor bestudering van het dossier minder moet zijn geweest. Daar zitten ze eindeloos over te mieren.”

Volgens Vlug wordt er in vergelijkbare zaken wel degelijk door rechters ingegrepen als een advocaat een torenhoog tarief vraagt. Hij noemt als voorbeeld de mishandeling van de vader van Max Verstappen, waar de advocaat 700 euro per uur vroeg, maar van de rechter de helft kreeg toegewezen.

Wrang dat er voor een politieagent anderhalve ton wordt uitgetrokken en voor de gewone burger vinden ze zeshonderd euro eigenlijk al te veel.

,,Stel nu eens dat deze advocaat 1000 euro per uur rekent. Is dat nou billijk? Dan zeg je als Hof toch dat het prima is dat mensen dat zelf willen betalen, maar dat het volledige bedrag niet in aanmerking komt voor vergoeding? Het verbaast ons dat het Hof dat bedrag hier wel integraal heeft toegewezen.”

De SP heeft ondertussen aangegeven Kamervragen te gaan stellen over de zaak. De partij wil van de minister van Justitie en Veiligheid weten hoe het kan dat er in een relatief eenvoudige zaak een torenhoge declaratie kan worden toegewezen ‘terwijl er ondertussen aan alle kanten beknibbeld wordt op de vergoedingen voor strafrechtadvocaten in de gesubsidieerde rechtsbijstand’.Bron AD

Oud-burgemeester Verver moet woonboerderij uit.

Stadskantoor, Stadserf 1
Wilma Verver rechts op de foto

Wilma Verver, de oud-burgemeester van Schiedam, moet haar woonboerderij in Voorst komende maandag verlaten. Dat heeft de rechter vrijdag bepaald.

Verver werd vorig jaar failliet verklaard. Begin april zegde de curator de huur van de woning per aanstaande maandag op. De familie stapte naar de rechter maar die besliste dat de curator rechtmatig heeft gehandeld.

Het huurcontract werd beëindigd omdat ‘het faillissement wordt gefrustreerd en het risico bestaat dat de schulden verder oplopen’. De familie heeft een schuld van bijna 3 miljoen euro. Officieel moet de familie rondkomen van 1400 euro per maand, terwijl de huur van de woning in Voorst veel hoger ligt.

Wilma Verver was namens de VVD van 2006 tot 2011 burgemeester van Schiedam. Na berichtgeving over vermeend machtsmisbruik schakelde de gemeenteraad het Bureau Integriteit Nederlandse Gemeenten (BING) in. Verver stapte nog voor de uitkomst van het onderzoeksrapport op.

Pluk ze nam politie te leterlijk op.

Gaat de deksel van de Politie doofpot beetje bij beetje eindelijk open?

Ad meld,

Advocaat bedreigd na uitspraak in EenVandaag

Strafrechtadvocaat Mark Teurlings is na de uitzending van EenVandaag, waarin agenten ervan worden beschuldigd spullen te stelen van verdachten, bedreigd. Dat meldt hij in een tweet.

,,Ik moet alles wat ik heb gezegd terugnemen”, zo twittert Teurlings. Daaronder post hij een email waarin hij in het Engels wordt bedreigd. ,,We zouden niet willen dat jou iets ernstigs overkomt. Dat zouden we zeer betreuren. Daarom hopen we dat je terugneemt wat je eerder hebt gezegd”, zo staat in de tekst te lezen.

Uit de afzender zou moeten blijken dat het iemand is die mogelijk werkzaam is bij de politie. ,,In Nederland kennen we het gezegde: ‘de politie is je beste vriend’. We kennen je lengte al in meters en centimeters voor het geval de begrafenisondernemer met je aan het werk moet.”

Uitzending
In de uitzending van EenVandaag van afgelopen zaterdag beweren diverse strafadvocaten dat politiemensen regelmatig geld en waardevolle spullen ontvreemden bij invallen en arrestaties. In veel gevallen doen de verdachten daarvan geen aangifte, omdat het soms moeilijk klagen is. ,,Bij wie ga je klagen als een kilo cocaïne weg is? Bij de politie? Dat wordt een lastige zaak”, zegt advocaat Teurlings in de uitzending.

Gepke de Leef bericht in het kort haar schrijnende situatie.

photo gepke van leef

Verblijf momenteel in Zorginstelling van Zorgbalans Haarlem, wachtend op operaties aan beide benen. Operaties nog steeds niet mogelijk door eerdere 20013-2015 belemmering medische zorg door politie B&W Haarlemmermeer.( Te gevaarlijk kans op verlies/amputatie van benen.)

Maar moet binnenkort instelling verlaten. Omdat de eigenbijdrage CAK en verzekering meer is als WAZ inkomsten waar beslag op ligt door deurwaarder de Best Hoofddorp. Voor boetes wildplassen en valse aangiften tegen mij door Lieta de Bruin en politie/B&W Haarlemmermeer.

Kom dus binnenkort weer met rolstoel op straat/voor politiebureau Hoofddorp. Want zolang die niets met mijn gedane aangiften doet, sta ik met mijn rug tegen de muur. Dit is niet alleen mijn probleem maar voor duizenden Nederlands ingezetenen. We gaan dus middeleeuwse taferelen krijgen met gewonde mensen op de straten.

Lees haar story verder klik op, https://onrecht.wordpress.com/2015/01/06/gepke-de-leef-strijd-voor-gerechtigheid-tegen-de-almachtige-foute-overheid/

Agenten poetsen fouten weg in proces-verbaal.

Agenten poetsen fouten weg in proces-verbaal

Drie agenten van de politie Purmerend hebben in 2011 een proces-verbaal gemanipuleerd om eigen fouten te verbloemen. Het gerechtshof in Arnhem heeft om die reden vorige maand een verdachte vrijgesproken en het Openbaar Ministerie (OM) niet-ontvankelijk verklaard.

Volgens het hof hebben de agenten het proces-verbaal aangepast om ‘doelbewust de juiste gang van zaken te maskeren’.

Het sjoemelen met een proces-verbaal is strafbaar. Bij strafprocessen moeten rechters er immers van kunnen uitgaan dat verklaringen van agenten juist zijn. De politie Noord-Holland laat, zes weken na het arrest van het hof, in een reactie weten dat er ‘een intern disciplinair onderzoek naar de handelwijze van de betrokken medewerkers’ wordt ingesteld.

Het is opzettelijk knoeien, dat is zeer ernstig
Henny Sackers, hoogleraar sanctierecht

Volgens hoogleraar sanctierecht Henny Sackers hebben de betrokken agenten een misdrijf gepleegd. ‘Het is opzettelijk knoeien, dat is zeer ernstig.’ Sackers pleit ervoor dat het aangekondigde onderzoek wordt uitgevoerd door een andere politie-eenheid.

De manipulaties van de agenten kwamen bij toeval aan het licht. Advocaat Cem Polat van de verdachte zag in het einddossier van de zaak een proces-verbaal over de aanhouding van de man waarin wijzigingen waren aangebracht in vergelijking met het oorspronkelijke verslag. De agenten wilden volgens het hof naar alle waarschijnlijkheid de discussie vermijden over de vraag of zij de auto van de man rechtmatig hadden doorzocht.

Op 6 mei 2011 zien de agenten een VW Golf rijden ter hoogte van Edam. Als na navraag bij de centrale meldkamer blijkt dat de auto bij de Belastingdienst gesignaleerd staat, geven de agenten de bestuurder een stopteken. Een van de agenten opent de kofferbak en ziet twee grote witte emmers en een nog groter vat zonder etiketten staan. De man wordt daarop meegenomen naar het politiebureau in Purmerend. Daar wordt hij gefouilleerd en worden de vaten geopend.

Eerst ontkenden de agenten het bestaan van een tweede proces-verbaal, later zeiden ze dat ze waarschijnlijk grammaticale wijzigingen wilden aanbrengen. In werkelijkheid wilden ze de doorzoeking goedpraten
— Advocaat Cem Polat

Amfetaminepasta

Het blijkt te gaan om amfetaminepasta, een verdovend middel. De bestuurder wordt daarop aangehouden op verdenking van overtreding van de Opiumwet. Bij de rechtszaak, later dat jaar, wordt de man veroordeeld tot 3,5 jaar cel vanwege het vervoeren van verdovende middelen.

Advocaten hebben veel vaker het vermoeden dat er wordt gesjoemeld met processen-verbaal, maar kunnen dat zelden aantonen. Nu is dat bij toeval gelukt. Polat: ‘Eerst ontkenden de agenten het bestaan van een tweede proces-verbaal, later zeiden ze dat ze waarschijnlijk grammaticale wijzigingen wilden aanbrengen. In werkelijkheid wilden ze de doorzoeking goedpraten. Dat is een kwalijke zaak.’

Op verzoek van het hof heeft de afdeling Veiligheid, Integriteit en Klachten van de politie in 2014 een onderzoek gedaan naar de zaak. Dat heeft geen duidelijkheid kunnen verschaffen over de vraag waarom de wijzigingen zijn aangebracht, wie het heeft gedaan en wanneer.

Waarheidsvinding belemmerd

Volgens het hof is de waarheidsvinding door de gemanipuleerde verklaringen van de agenten belemmerd. ‘Procespartijen moeten er op kunnen vertrouwen dat processen-verbaal van de politie, waaraan door de rechter bij zijn oordeelsvorming doorgaans uitermate veel belang wordt gehecht, waarheidsgetrouw worden opgemaakt en dat die de werkelijke gang van zaken weergeven. Dat is hier niet het geval’, aldus het hof.

Het OM zegt uiterst ongelukkig te zijn met de gang van zaken. ‘We hebben gezien dat er bij de politie het nodige aan de hand is’, aldus woordvoerder Peter Elberse. ‘Er is, op z’n zachtst gezegd, niet gelukkig geopereerd.’ Het OM is niet in cassatie gegaan, omdat het te weinig aanknopingspunten zag voor succes.

De politie laat weten de zaak zeer serieus te nemen. ‘Want burgers moeten er van kunnen uitgaan dat wij ons werk zorgvuldig en correct doen’, aldus Peter Holla, lid van de eenheidsleiding van de politie Noord-Holland. Bron:Volkskrant

‘Incassobureaus dreigen en bedriegen’.

‘Incassobureaus dreigen en bedriegen’

Incassobureaus overtreden geregeld de wet en duperen consumenten met misleidende en agressieve handelspraktijken. Zij rekenen te hoge incassokosten, sturen spookfacturen en maken zich schuldig aan bedreigingen, scheldpartijen en privacyschending. Dit concludeert de Autoriteit Consument & Markt (ACM) over de incassobranche in een onderzoek dat vandaag verschijnt.

ACM beraadt zich op een zo ‘effectief mogelijke aanpak’ variërend van consumentenvoorlichting tot boetes. De problemen hebben te maken met de wildgroei aan incassobureaus. Iedereen mag een bureau beginnen zonder enige diploma of keurmerk.

Nederland kent minimaal 444 incassobedrijven. Naar schatting vorderen zij tien miljard euro per jaar bij vermeende wanbetalers, privé en zakelijk. Incassobureaus kopen bulkpartijen op met onbetaalde rekeningen en proberen die soms op agressieve wijze te gelde te maken.

‘Onterechte vorderingen vind ik het kwalijkst’, zegt Anita Vegter, bestuurslid van ACM. Zij wijst op incasso’s die consumenten op de mat krijgen nadat zij een ‘gratis proefpakket’ hebben besteld op internet. Incassobureaus nemen dit soort spookrekeningen klakkeloos over van elkaar.

Bij opgekochte vorderingen hebben incassobureaus vaak geen idee wat ze innen. Dat verhoogt het risico op onterechte incasso’s, met name bij consumenten die slecht voor zichzelf opkomen. Die problematiek is breder dan we dachten.’

Incassobureaus

Om de incassobranche enigszins te reguleren is in 2012 een wettelijke norm ingevoerd voor de hoogte van incassokosten. Nu blijkt dat incassobureaus deze wet met voeten treden: in 20 procent van de onderzochte incassobrieven worden onterechte kosten gerekend. Veel van de 400 brieven die ACM onderzocht, bevatte te weinig informatie om te kunnen controleren of de incasso in de haak is.

Het verdubbelen van rekeningen is geen uitzondering, zegt Joke de Kock. Als directeur van de NVVK, de brancheorganisatie voor schuldhulpverleners, wordt De Kock geregeld geconfronteerd met de uitwassen uit het ACM-onderzoek.

Ik heb rekeningen gezien van 100 euro, die waren opgehoogd naar 800 euro
Joke de Kock, directeur van de NVVK

Ik heb rekeningen gezien van 100 euro, die waren opgehoogd naar 800 euro. Incassobureaus verzinnen allerlei onwetmatige meerkosten: sommatiekosten, herinneringskosten, dossierkosten, je kunt het zo gek niet bedenken. Veel bedrijven zeggen: we weten dat het niet mag, maar we doen het gewoon.

Vaak schrikken consumenten zo van een boze brief dat zij gewoon betalen. Mensen zijn zich niet bewust van hun rechten, signaleert de ACM. Temeer omdat incassobureaus geregeld ‘ontoelaatbare druk’ uitoefenen op schuldenaren.

Spervuur aan sms’jes

In de helft van de geanalyseerde brieven dreigen incassobureaus met maatregelen waartoe zij niet bevoegd zijn, zoals de beslaglegging van spullen of een vermelding in het register voor wanbetalers. Daarnaast worden consumenten uitgescholden, krijgen zij een spervuur aan sms’jes of worden ze door een crediteur lastig gevallen via sociale netwerken of zelfs hun werkgever.

Opvallend is dat de problemen zich volgens ACM ook geregeld voordoen bij leden van de branchevereniging voor incassobureaus, de NVI. Die was juist opgericht om zich te onderscheiden van de cowboys in de markt. De 28 leden van de NVI vorderen ongeveer zeven miljard euro per jaar, naar schatting tweederde van het totaal. De NVI heeft een onafhankelijk klachtenloket en de leden worden om het jaar gecontroleerd op naleving van de gedragscode.

Gesprekken kunnen misschien wel eens wat verhit raken, maar ik kan mij niet voorstellen dat onze leden zich schuldig maken aan bedreigingen en agressie, zegt NVI-directeur Jeanine van Noordenne. ‘Dat hadden wij moeten zien tijdens controles. De bevindingen zijn schokkend en absoluut verboden volgens ons keurmerk. Wat het lastig maakt is dat wij niet mogen zien waar ACM de conclusies op baseert. We kunnen totaal niet controleren of en wat er is misgegaan en hoe vaak het gaat om leden van de NVI.’

Toch zijn de onderzoeksresultaten volgens Van Noordenne aanleiding voor een onderzoek onder haar leden. Bovendien pleit zij voor een betere regulering van de incassobranche via opleidingen, een keurmerk en strengere controle op naleving van de wet. ‘Wat ons betreft is het rapport een bevestiging van wat wij al jaren roepen. Er is iets heel erg mis in de sector.’

374,83 euro toegestaan; 603,29 wordt gevorderd.

De rekening in het voorbeeld is bijna 230 euro hoger dan wettelijk toegestaan. Inclusief incassokosten en rente mag de vordering maximaal 374,83 euro zijn, terwijl nu een bedrag van 603,29 wordt gevorderd.

De berekening van de incassokosten gaat vaak mis. Volgens de Wet Incassokosten, ingevoerd in 2012, mogen de incassokosten maximaal 15 procent zijn van de oorspronkelijke rekening. Bij kleine rekeningen mogen bureaus een hoger percentage vragen, met een plafond van 40 euro.

Een veelgemaakte fout is dat voor elke vordering eerst de incassokosten worden berekend om ze pas daarna op te tellen. Als iemand bijvoorbeeld vijf maanden zijn energierekening van honderd euro niet betaalt, dan zijn de incassokosten 75 euro (15 procent van 500). De totale rekening is 575 euro, eventuele rente daargelaten.

Vaak wordt voor elke afzonderlijke rekening van 100 euro het maximale bedrag van 40 euro gerekend. De incassokosten komen zo uit op 200 euro (40 keer 5). De totale rekening is dan 700 euro, 125 euro meer dan toegestaan .Bron:Volkskrant.
Lees ook:https://onrecht.wordpress.com/2014/03/27/nazi-deurwaarder-roven-geld-en-toekomst-weg/

Thaise misbruikmonnik Mettavihari deed ook graai uit de kas in Buddharamatempel in Waalwijk’

De Thaise boeddhistische Mettavihari ex monnik van de Buddharamatempel heeft zich niet alleen schuldig gemaakt aan misbruik van meer dan twintig volgelingen, maar eigende zich naar alle waarschijnlijkheid ook gedoneerd geld toe. Hij gaf dat vervolgens uit aan zijn zeer luxe levensstijl. Dat zegt voorzitter Toine van Beek van de Buddharamatempel in Waalwijk na eigen onderzoek.

Van Beek begon zijn onderzoek naar aanleiding van het misbruiken van volgelingen, dat eerder dit jaar bekend werd. De in 2007 overleden Mettavihari leidde de tempel in Waalwijk vanaf de jaren zeventig. Volgens de huidige voorzitter bezocht hij in die tijd onder meer mannelijke prostitués in Amsterdam en gokte hij.

Toezicht ontbrak, net als een administratie, waardoor de monnik ongecontroleerd zijn gang kon gaan. Mensen uit de voormalige omgeving van Mettavihari brengen hem ook in verband met dubieuze vastgoedtransacties en met de onderwereld, schrijft onderzoeksjournalist Rob Hogendoorn online op de website openboeddhisme.nl. Van Beek noemt Mettavihari in een reactie op die verhalen een schurk die zijn pij als dekmantel gebruikte. Begin jaren tachtig werd de monnik in Waalwijk weggestuurd, nadat hij door een minderjarige jongen van misbruik was beschuldigd. Van een zaak tegen Mettavihari is het echter nooit gekomen.

Excuses
Na vele jaren van zwijgen vonden de voormalige volgelingen het tijd om hun verhaal naar buiten te brengen. Recent eigen onderzoek zou uitgewezen hebben dat de schandalen veel omvangrijker waren dan aanvankelijk werd gedacht. Zo zou Mettavihari ook een 12-jarig jongetje hebben misbruikt.

Inmiddels hebben zich 22 slachtoffers van misbruik gemeld. Vijf van hen gaan op 19 september voor het eerst met elkaar een gesprek aan. Boeddhistisch leraar Frank Uyttebroeck en een maatschappelijk werkster begeleiden het gesprek.

Online meldpunt
Mogelijk zullen meer bijeenkomsten volgen. “Daarnaast zijn we druk bezig met een landelijk meldpunt voor seksueel misbruik of grensoverschrijdend gedrag binnen de boeddhistische gemeenschap”, vertelt Van Beek. “Dat gaat binnenkort de lucht in.”
De tempel heeft naar aanleiding van de schandalen en misbruik haar excuses aan de slachtoffers van het seksueel aangeboden. In een open brief betuigde huidig voorzitter Toine van Beek namens de tempel spijt ‘voor de misdragingen van Mettavihari’.