In de clinch met de gemeente over dak.

Aan de grond door een groen geverfd dak.

Dirk Kurzweg liet zijn dakpannen groen verven. Tegen de zin van de gemeente Oss. Door alle proceskosten dreigt hij nu zijn huis uit te moeten.

 

De 55-jarige Dirk Kurzweg hangt een sjekkie in z’n mondhoek zodat hij met twee handen de rommelige struik in de hoek van zijn tuin opzij kan trekken. ‘Zie je hem al?’ Hij rukt de takken nog iets verder zodat er een levensgrote, witte plastic tijger tevoorschijn komt. Iets verderop staat een overwoekerde stenen waterval, zonder water. ‘Ding weegt ruim 800 kilo’, zegt Kurzweg trots. Was een heel spektakel toen hij het gevaarte met een kraan vanaf de straat over zijn dak liet takelen.

‘Geen traditionele kleur’

Misschien had hij de kraanmachinist toen moeten vragen het ding gewoon boven op het dak te lazeren. Zo hop, op de glimmende groene dakpannen die al jaren zijn leven beheersen. Dat kloterige dak dat zijn leven stuk heeft gemaakt.

Maar goed, met wraak op de dakpannen was hij weinig opgeschoten. Hij moet tenslotte nog in het huis wonen; voorlopig toch. En de echte schuldige is de gemeente Oss. De welstandscommissie om precies te zijn. Die moesten zijn dakpannen niet. ‘Geen traditionele kleur’ en ‘niet passend in de omgeving’. Daarna is het allemaal misgegaan.

Opvallend

Het begon in 2012 met een foldertje dat Kurzweg in zijn brievenbus vond. Een Duits bedrijf maakte reclame met het overschilderen van dakpannen. Daar was zijn huis na twintig jaar wel aan toe. De pannen waren vies en bedekt met mos. Het bedrijf wilde de Nederlandse daken gaan veroveren, en het huis van Kurzweg kon mooi als uithangbord fungeren. Dus kreeg hij een mooi prijsje: voor zo’n 3.500 euro kwamen drie mannen zijn dak verven. Pannetje voor pannetje, met de hand, in de kleur groen. Dat leek hem wel wat. Hij mocht in termijnen betalen.

In een dag was het gepiept. Toen de verf was opgedroogd, moest Kurzweg even slikken. Dit was wel heel groen. Maar na een paar weken werd het beter. En na een maand was hij heel tevreden. Als je de straat inreed, viel zijn huis wel meteen op tussen al die grauwe daken, maar dat paste wel bij hem. Zijn buren vonden hem toch al wat wonderlijk met de sprookjestuin waar hij achter zijn huis mee bezig was.

In zijn woonkamer draait hij nog een sjekkie. Kurzweg is een Duitser die ooit naar Nederland kwam voor een Nederlandse studente Duits die hij had ontmoet. Met de verhuizing ontliep hij ook meteen de dienstplicht. Ruim dertig jaar later, en een vriendin verder, klinkt hij nog steeds een beetje als prins Bernhard.

Sprookjestuin

Reactie SNS Bank:

Een woordvoerder van de SNS Bank laat weten dat het een ‘pijnlijke en vervelende situatie is’. ‘We proberen er altijd met klanten uit te komen, als ze om wat voor reden dan ook in de problemen raken. Helaas zijn we er in dit geval niet uit gekomen.’

Naast hem in de kamer staat een metershoog beeld van Elvis Presley. Daarachter ligt een boxer hard te snurken. Aan de andere kant van de kamer slingert een papegaai door zijn hok. Ook is er nog een aquarium met vissen en een hok met twee kleine hondjes. Af en toe beginnen ze schel te blaffen. Stil, roept Kurzweg dan. De kamer staat en hangt vol met bijzondere dingen: gekke lampen, Afrikaanse kunst, een boeddhabeeld met nephaar. ‘Mijn vrouw houdt van bijzondere spullen’, zegt hij.

Daarom begon hij in 2005 ook met de sprookjestuin. Vond zijn vrouw leuk. ‘Ze is gek op kabouters.’ En dan had hij tenminste wat te doen, nadat hij wegens chronische vermoeidheid arbeidsongeschikt was verklaard. Dus speurde hij Marktplaats af op zoek naar spullen. De meeste dingen kon hij gratis ophalen. Zoals een stalen volière die hij helemaal in het Groningse Stadskanaal op de kop tikte. Daar reed hij vervolgens in een knalrode Aixam-brommobiel naar toe. ‘Elf uur rijden. Je mag niet over de snelweg met zo’n ding, hè.’

Die sprookjestuin ligt dus stil sinds dat gezeur over zijn dak begon. Het is nu gewoon een grote puinhoop achter zijn huis.

Wanhopige correspondentie

Zoals Dirk Kurzweg zijn er honderden mensen in Nederland. Mensen die verstrikt zijn geraakt in een geschil met hun gemeente of provincie en vervolgens een gevecht beginnen tegen een bureaucratische molen die rustig rondjes draait. Ze bijten zich erin vast, omdat ze echt zeker weten dat ze gelijk hebben, al zullen ze het waarschijnlijk nooit krijgen.

Op de bank bladert Kurzweg verwoed door mappen met papieren. Alles heeft hij bewaard. Brieven van de gemeente, uitspraken van de rechter, correspondentie met de bank en alle e-mails die hij zelf schreef. Van die mails die verraden dat er een wanhopige correspondentie aan vooraf is gegaan. Om de zin een uitroepteken. Zinnen in hoofdletters. Soms cursief, dan onderstreept en af en toe met een kleurtje.

Op 14 februari 2012 kreeg hij dus een briefje in de bus van de gemeentelijke afdeling Handhaving. Een medewerker had na een klacht van een buurman geconstateerd dat hij zijn pannen groen had laten spuiten. Dat was niet een beetje fout, maar ‘in ernstige mate in strijd met redelijke eisen van welstand en dus in strijd met het bepaalde artikel 12, lid 1, onder a van de Woningwet’.

Een dwangsom van 6.000 euro

Ik wil hier niet weg. Ik woon hier al 25 jaar. En ik zit met restschuld van 214.000 euro

Dirk Kurzweg

Het overspuiten van het dak is in ernstige mate in strijd met redelijke eisen van welstand

Afdeling handhaving van de gemeente Oss in een brief

Daar was hij mooi klaar mee. Voor de verfbeurt had hij nog wel aan het gemeenteloket geïnformeerd of het een probleem zou zijn als hij zijn pannen groen liet verven. Maar dat wist de medewerkster niet. De ambtenaar die er verstand van had, was op vakantie of zo en de welstandscommissie vergaderde één keer in de week. Ze zou zijn vraag ‘doorzetten’ naar iemand die er over ging. Kurzweg hoorde niks meer. Nu moest hij van de gemeente de pannen ineens in de oorspronkelijk kleur terugbrengen. Maar dat zou hem nog eens 3.500 euro kosten. Dat kon hij niet betalen. Dus liet Kurzweg het er maar bij zitten.

Ondertussen verdiepte hij zich in de regels van de welstandscommissie. Daar begreep hij helemaal niets van. Bleek dat hij met zijn kozijnen alles kon doen wat hij wilde, maar van zijn dak moest hij afblijven. ‘Ik had mijn hele huis wit kunnen verven. Want daar gaat de welstandscommissie niet over.’ Nog erger werd het toen hij van de gemeente hoorde dat er in het najaar van 2012 nieuw beleid zou komen. Dan zou zijn groene dak waarschijnlijk geen probleem meer vormen. Maar toen hij vroeg of ze dan niet even konden wachten met zijn dak, kreeg hij te horen dat dat niet ging. ‘Ze hadden de procedure in gang gezet en moesten nu doorgaan.’

De dakpannenvete draaide er uiteindelijk op uit dat de gemeente hem een dwangsom van 6.000 euro oplegde en Kurzweg in allerlei juridische procedures belandde. Ook kreeg hij stressklachten en een hartinfarct. Moest-ie acuut stoppen met roken. ‘Heb twee weken niet gerookt.’ Door de juridische kosten en ziektekosten kon hij zijn hypotheek niet betalen. In 2013 kreeg hij zijn eerste brief van de SNS Bank dat hij achterliep op zijn hypotheek. Daarna liep dat snel op tot een bedrag van dik 20.000 euro in 2015.

Hulp vragen bij SNS

Toen bleek dat hij het financieel allemaal niet zo handig had geregeld voor zichzelf. Nou ja, voor hij arbeidsongeschikt raakte én voor de crisis zag het er prima uit. Op advies van ‘een financieel mannetje’ had hij ooit een extra hypotheek afgesloten op de overwaarde van zijn huis. Dat geld stak hij in aandelen; een beleggingshypotheek. Ook had hij een levensverzekering bij ASR lopen, zoiets dat later een woekerpolis ging heten. Alle financiële rommelproducten die je kon hebben, bleek hij in huis te hebben gehaald.

Kurzweg probeerde bij SNS een oplossing te vinden. Bij zijn ‘financiële mannetje’ kon hij niet meer klagen. Die was inmiddels failliet. Kon SNS het geld dat er nog in zijn woekerpolis zat niet gebruiken om zijn achterstanden af te lossen? Onmogelijk. Zat allemaal vast. En de aandelen in zijn beleggingshypotheek waren inmiddels weg. Opgegaan aan rentebetalingen aan de bank.

Begin dit jaar kreeg hij te horen dat SNS zijn huis zou veilen. Inmiddels is het onderhands verkocht, begreep hij van een makelaar. Hij schijnt geen eigenaar van zijn huis meer te zijn. Bij de rechtbank probeert hij in hoger beroep de verkoop nog terug te draaien. Zijn advocaat voert onder meer aan dat de zorgplicht is geschonden door Kurz-weg een woekerpolis en een beleggingshypotheek aan te smeren.

Ik blijf zitten met een restschuld van 214.000 euro. Wat moet ik doen?

Kurzweg hoopt dat hij uiteindelijk gelijk krijgt. Anders weet hij het ook niet meer. Afgelopen donderdag kreeg hij een briefje van de notaris. ‘De eigendomsoverdracht is feit.’ Elke dag kan de nieuwe eigenaar ineens op de stoep staan. ‘Ik woon hier al 25 jaar. Ik wil helemaal niet weg.’ Hij weet bovendien ook niet waar hij heen moet. ‘Ik blijf zitten met een restschuld van 214.000 euro. Wat moet ik doen?’

Van de gemeente Oss heeft hij al lang niets meer gehoord. In maart 2015 kreeg hij het laatste briefje van de afdeling Handhaving. Op advies van de deurwaarder zou de gemeente de dwangsom van 6.942 euro niet ‘invorderen’, stond erin. Hij was nog steeds in overtreding met zijn groene dakpannen, maar maatregelen hoefde hij niet te verwachten. ‘Handhavingszaken die betrekking hebben op strijd met redelijke eisen van welstand hebben de prioriteit laag gekregen.’Bron Volkskrant.

Australië pikt Vietnamese slachtpraktijk niet meer.

Import Export Wat? Australische koeien. Waarnaartoe? Vietnam, tot voor kort.

Dat is een klinkend succes van de dierenrechtenorganisatie Animals Australia. Die heeft met een geheime camera filmpjes gemaakt in de Vietnamese slachthuizen. De filmpjes laten zien hoe koeien op zeer brute wijze met voorhamers doodgeslagen werden. Kort na publicatie van die filmpjes verbood het Australische ministerie van Landbouw om de runderen aan verschillende Vietnamese slachterijen te leveren. Daarnaast stopten verschillende koeienexporteurs op vrijwillige basis de export. De slachthuizen moeten voldoen aan de eisen van de Australische Vee Export Bond, en de film toont duidelijk dat ze dat niet doen.

Wisten die exporteurs dat niet?

Zowel de industrie als de overheid waren wel degelijk op de hoogte van de problemen in de slachthuizen. In maart 2015 hielden exporteurs een crisisberaad en besloten zij een plan met verbeteringen uit te voeren. Animals Australia lobbyde in 2015 al om de export te stoppen.

Animals Australia lobbyde in 2015 al om de export te stoppen

Het verhaal komt me enigszins bekend voor.

In 2012 was er een bijna identieke situatie met Indonesië. Ook toen heeft de Australische overheid is export van koeien stopgezet nadat was gebleken dat de dieren op gruwelijke wijze om het leven kwamen. En de wantoestanden in Vietnam kwamen ook al eerder in de openbaarheid. Al in 2013 stuurde een bezorgde particulier een film naar het ministerie waarin is te zien dat koeien op vreselijke wijze worden omgebracht.

Exporteert Australië veel runderen?

In 2015 ging het om 1,3 miljoen runderen. De meeste dieren gaan naar Indonesië, Vietnam komt met 181.542 dieren op de tweede plaats.

Waar gaat Vietnam nu runderen vandaan halen?

Vietnam voert momenteel onderhandelingen met niet nader genoemde landen in Zuid-Amerika voor de import van koeien. Om geen tekort op de markt te krijgen zal op kort termijn een alternatief voor de import moeten worden gevonden. De Australische exporteurs geven zich nog niet gewonnen. Die werken momenteel met de slachterijen aan verbeteringen, maar het is niet duidelijk wanneer de situatie verbetert.

En wat doet de regering?

Een kandidaat voor de politieke partij Greens opperde dat Australië de export van levende dieren helemaal moet staken

Een kandidaat voor de politieke partij Greens opperde dat Australië de export van levende dieren helemaal moet staken. Volgens haar zou dat een forse impuls geven aan de vleesverwerkende in Australië. Maar Vietnam wil juist levende dieren kopen die na vetmesten weer worden door verkocht. Volkskrant.nl

Huis voor klokkenluiders geopend.

Spijkers

Foto.De bekende klokkenluider  Fred Spijkers (17 juni 1946) is een Nederlands maatschappelijk werker en klokkenluider.

Het komt er dan toch van “een Huis voor Klokkenluiders”

ODbned gaat de klokkenluiders volgen van wat de consequenties zijn als men misstanden meld en speciaal over misstanden binnen de overheid.

In Utrecht gaat maandag het Huis voor klokkenluiders van start. Klokkenluiders kunnen telefonisch en per mail terecht melding maken. Om misstanden binnen een bedrijf of overheidsorganisatie aan de kaak te stellen. Klokkenluiders kunnen ook langskomen. Niet alleen werknemers in loondienst, maar ook ex-werknemers, zzp’ers, uitzendkrachten en vrijwilligers kunnen gratis vertrouwelijk misstanden melden.

Een klokkenluider kan rekenen op een persoonlijk advies. Als het gesprek word afgerond komt er een dossier. Het gesprek wordt vertrouwelijk behandeld.

De oprichting van het Huis is mogelijk door de wet Huis voor klokkenluiders, die op 1 juli van kracht werd en rechtsbescherming biedt aan alle klokkenluiders in Nederland.

OM ziet niets in vervolging topman Joris Demmink.

demmink

OM ziet niets in vervolging topman Joris Demmink

UPDATEHet Openbaar Ministerie (OM) wil voormalig topambtenaar van het ministerie van Justitie Joris Demmink niet vervolgen voor seksueel misbruik van jongens. Er is volgens het OM na ‘minutieus onderzoek’ en los van enkele aangiften geen belastend bewijs gevonden. De advocaat van twee Turkse aangevers stelt ‘een vieze smaak in de mond’ te hebben, omdat echt onderzoek volgens haar nooit van de grond is gekomen.

Demmink wordt al jaren achtervolgd door beschuldigingen van seksueel misbruik van minderjarige jongens. Het OM besloot al eerder niet te vervolgens wegens gebrek aan bewijs, maar werd in 2014 gedwongen door het Hof om alsnog extra onderzoek te doen. Nu is op basis van dat onderzoek opnieuw besloten om de voormalig topambtenaar niet verder te vervolgen. ‘Het strafrechtelijk onderzoek tegen hem heeft, behalve eerder gedane aangiften, geen bewijs opgeleverd voor betrokkenheid bij strafbare feiten’.

De conclusie van dit onderzoek luidt dat niet gebleken is van enig vermoeden van strafbaar handelen door Demmink .                                                                                         Openbaar Ministerie.

Teleurstelling
Adèle van der Plas, de advocaat van twee Turkse jongens die zouden zijn misbruikt door Demmink, meent dat het onderzoek niet volledig is geweest. ,,Deze uitkomst is zeer teleurstellend. Getuigen die ik heb aangeboden sinds 2008 zijn nog steeds niet gehoord. Dan houdt het op. Ik denk dat de rechter-commissaris zeker haar best heeft gedaan. Maar het poortje naar Turkije was dichtgemetseld.” Van der Plas zegt nog niets van het onderzoek zelf te hebben ingezien. ,,Ik ben er al die tijd buiten gehouden. Ik ben heel nieuwsgierig naar het dossier. Volgende week hoor ik meer.”

Doofpot
De advocate zegt er vanuit te gaan dat de zaak in de doofpot wordt gehouden. ,,De rechterlijke macht wordt in feite geschoffeerd. Het onderzoek  is geweigerd op Turks-Nederlands politiek niveau. Dat dit heel slim gespeeld is, is wel duidelijk. Ik heb twee cliënten die deze man zeggen te hebben herkend. We wilden de zaak daarom tot op de bodem uitgezocht hebben. Dat is niet gebeurd en daar houd ik een vieze smaak van in mijn mond.”

Hof
Het OM heeft het Gerechtshof in Den Haag vandaag verzocht in de beslissing om niet te vervolgen te bewilligen. Het Hof is nu ook aan zet omdat het recente onderzoek begon naar aanleiding van een uitspraak van het gerechtshof 2014 om een strafrechtelijk onderzoek te beginnen. Dit naar de betrokkenheid van Demmink bij verkrachting in de jaren 1995-1997 van twee – destijds – minderjarige jongens in Turkije.

Dit onderzoek is uitgevoerd door de Rijksrecherche. Op verzoek van het OM opende in 2014 ook de rechter-commissaris bij de rechtbank Den Haag een onderzoek. De rechter-commissaris heeft naar eigen zeggen een uitvoerig onderzoek gedaan door getuigen te horen en documenten te laten onderzoeken. Ook is Demmink door de rechter-commissaris verhoord.

Rechtshulpverzoeken
Aan Turkije zijn meerdere rechtshulpverzoeken gedaan, waaronder het horen van de door het Hof genoemde getuigen. De rechter-commissaris en de officier van justitie zijn in 2014 en 2015 ook meerdere keren zelf naar Turkije geweest om de rechtshulpverzoeken toe te lichten. ‘Alle inspanningen van de Nederlands autoriteiten ten spijt konden de onderzoekshandelingen in Turkije niet worden uitgevoerd. Turkije heeft aangegeven dat de Turkse wetgeving daaraan in de weg staat’. aldus het OM in een schriftelijke reactie.

Minutieus uitgevoerd onderzoek heeft geen enkel belastend materiaal opgeleverd voor betrokkenheid van Demmink bij de beweerdelijke verkrachtingen

Openbaar Ministerie

Geen bewijs
In het strafrechtelijk onderzoek is volgens de onderzoekers geen bevestiging gevonden van de eerder gedane aangiften. De conclusie van het OM is dan ook dat het naar eigen zeggen minutieus uitgevoerde onderzoek ‘geen enkel belastend materiaal’ heeft opgeleverd voor betrokkenheid van Demmink bij de beweerdelijke verkrachtingen. De belangrijkste bevinding uit het onderzoek van de rechter-commissaris en de Rijksrecherche is dat Demmink in de jaren 1995, 1996 en 1997 ‘niet meerdere dagen achtereen aansluitend’ in Turkije is geweest. Op basis van alle onderzoeksgegevens trekt het OM de conclusie dat de feiten waarvan aangifte is gedaan niet door Demmink zijn gepleegd. Eerder bleek na onderzoek door een gespecialiseerd zedenteam al dat een van de aangiftes niet betrouwbaar is. Opvallend genoeg heeft Demmink zelf altijd gezegd in die periode helemaal niet in Turkije te zijn geweest.

Oriënterend feitenonderzoek
Tegelijkertijd met het strafrechtelijk onderzoek werd een uitgebreid oriënterend feitenonderzoek ingesteld, waarbij de Rijksrecherche alle signalen van seksueel misbruik door Demmink (ook in Nederland) heeft onderzocht. De conclusie van dit onderzoek luidt dat niet gebleken is van enig vermoeden van strafbaar handelen.

Het OM heeft het gerechtshof gevraagd het bewilligingsverzoek in het openbaar te behandelen. Dit heeft te maken met het bijzondere karakter van de zaak. Een van de redenen van het gerechtshof om nog eens onderzoek  te doen was dat de beschuldigingen tegen Demmink al jarenlang in de media opdoemen. Het OM vindt daarom dat de verdere procedure bij het gerechtshof er bij gebaat is als deze in de openbaarheid plaatsvindt.Bron:Ad.nl

‘Onhandig UWV dupeert kwetsbare.’

 

uwvreselijk

 

Ongeveer een kwart van de werkgevers maakt gebruik van de diensten van gemeenten en UWV als ze personeel zoeken. Ondernemers vinden dat het ambtenaren en UWV-medewerkers ontbreekt aan daadkracht, aan professionaliteit en de wil om serieus samen te werken, meldt het rapport ‘Werkgeversperspectief’ van de Inspectie SZW. Dat moet anders, vindt de inspectiedienst, omdat hierdoor kwetsbare werkzoekenden te veel buiten beeld blijven.

Veel gemeenten werken samen met het UWV in zogenoemde werkgeversservicepunten. Daar kunnen ondernemers informatie krijgen over welke subsidies er allemaal zijn voor mensen met een arbeidsbeperking. Ook zijn er vacatures en is bij zo’n servicepunt alles bekend over organisatorische voorwaarden. Maar de werkgevers komen er nauwelijks op af. Dat komt vooral doordat ze niet van het bestaan af weten, blijkt uit onderzoek van de Inspectie SZW.

Dat baart de inspectie zorgen. Het is echter niet alleen onbekendheid. Ondernemers noemen ook vaak een gebrek aan vertrouwen als reden om niet bij gemeenten en UWV aan te kloppen. De werkgevers hebben meer fiducie in uitzendbureaus dan in servicepunten. Uitzendbureaus zijn veel toegankelijker, werkgevers weten precies bij wie ze moeten zijn en ze krijgen snel flexibel inzetbare kandidaten aangeleverd, aldus de werkgevers.

Bij de werkgeversservicepunten van gemeenten en UWV is vaak geen duidelijk aanspreekpunt, klagen de ondernemers. ‘Ik heb in drie maanden tijd al drie contactpersonen gehad’, krijgen de inspecteurs te horen. Of: ‘Ik heb een paar keer contact gezocht, maar krijg steeds nul op rekest. Ik zoek het nu zelf wel uit.’

Uitkeringsgerechtigden
Een ondernemer heeft ook liever een werkzoekende van een uitzendbureau dan een werkloze die in de kaartenbak van het UWV staat. Ze vrezen dat uitkeringsgerechtigden minder geschikt zijn. Gemeenten en UWV komen ook te vaak met de verkeerde kandidaten op de proppen als een werkgever een vacature bij hen neerlegt. ‘Je merkt gewoon dat de mensen die beschikbaar zijn niet matchen met wat wij vragen’, zeggen ze tegen de inspectiedienst.

UWV en gemeenten verdiepen zich onvoldoende in welke personen het bedrijf zoekt
Daar hebben ze deels gelijk in, merkt de inspectie op. Dat komt doordat UWV en gemeenten zich onvoldoende verdiepen in welke personen het bedrijf zoekt. Maar in het geval van een arbeidsbeperkte kandidaat ligt de verwachting bij de ondernemer ook vaak te hoog. Voor mensen met een beperking moet doorgaans het een en ander worden aangepast om hen goed te laten functioneren.

Maar het is tegelijkertijd een hardnekkig vooroordeel, beweert de inspectie, dat zelfs bij de gemeenten en het UWV leeft. Als voorbeeld noemen zij de asbestverwijdering of de scheepsbouw, twee sectoren die zitten te springen om mensen. Gemeenten en het UWV zijn volgens de inspectie slecht op de hoogte van de werkzaamheden in deze branches omdat ze vermoeden dat zij toch geen werkzoekenden kennen die in die sectoren zouden kunnen werken.

Onvoldoende inzicht
Vermoeden, inderdaad. Uit onderzoek van de Inspectie SZW blijkt dat gemeenten en UWV niet alleen onvoldoende inzicht hebben in de werkzaamheden in bepaalde sectoren, maar ook in de capaciteiten van de uitkeringsgerechtigden die werk zoeken. Zo heeft het UWV 234.000 mensen die een baan zoeken in een technisch of industrieel beroep. Een deel van hen zou echt wel in de asbestverwijdering of scheepsbouw terechtkunnen.

Het moet dus anders, vindt de Inspectie SZW. Want vooral de werkzoekenden met een grote afstand tot de arbeidsmarkt komen zo nooit aan de bak.

Gemeenten en UWV moeten zich verdiepen in de bedrijven, weten welke personele vraagstukken er spelen en bovenal moeten de medewerkers van gemeenten en UWV direct aanspreekbaar zijn. En dan niet alleen als een werkzoekende geplaatst moet worden, maar ook nog de periode daarna. Laatste tip van de inspectie: geef snel duidelijkheid of het wel of niet lukt om een geschikte kandidaat te vinden.

Nog één dag en dan is Hunnik geen moordenaar meer.

Martien H

Martien Hunnik en advocaat Knoops

Het kon niet meer misgaan, wist Martien Hunnik: vandaag zou het gerechtshof een streep zetten door zijn veroordeling voor de ‘showbizzmoord’. En zo geschiedde. Waarom moest hij daar 33 jaar op wachten?

Vandaag trekt Martien Hunnik zijn blauwe pak aan. Napolitaans blauw. De kleur die maffiosi dragen als ze onschuld willen uitstralen, grapt hij. Vannacht heeft de 57-jarige Hunnik geslapen als een roos – dankzij een uitgekiende pillenmix van zijn huisarts.

‘Nog één dag’, zal hij vanochtend tegen zijn echtgenoot Ivo zeggen.

Nog één dag. Hij weet het zeker, bijna zeker: ditmaal kan het niet meer fout gaan.

Nog één dag. En dan zal hij voorgoed gezuiverd zijn van de smet die hij al 33 jaar met zich meedraagt. Na een jarenlange strijd zal er – zeer waarschijnlijk – een streep gezet worden door zijn veroordeling. En is Hunnik officieel geen moordenaar meer.

Want vandaag zal het gerechtshof zich uitspreken over de showbizzmoord, een zaak die mogelijk de boeken in zal gaan als de zesde grote dwaling die sinds 2002 aan het licht is gekomen. Het Openbaar Ministerie vroeg twee weken geleden al om vrijspraak. Want, erkende het OM, het bewijs waarop Hunnik in 1983 is veroordeeld, staat op drijfzand.

Ik heb straks een leven zonder strijd. Ik weet niet meer hoe dat is.

Hij is veroordeeld op basis van zijn toenmalige bekentenis: eentje die hij zegt te hebben afgelegd onder druk van rechercheurs, in een tijd waarin hij leed aan depressies, en fictie en werkelijkheid lastig uit elkaar kon houden. Het is een bekentenis waarover deskundigen oordelen dat-ie aan alle kanten rammelt, en tegenstrijdig is met andere bewijsmiddelen. Zo blijkt Hunnik een alibi te hebben voor het moment waarop de moord hoogstwaarschijnlijk is gepleegd. Sterker nog: justitie denkt te weten welk drietal de inmiddels verjaarde moord op platenbaas Bart van de Laar in 1981 in Hilversum wél op zijn geweten heeft.

Wat gebeurde er ten tijde van de showbizzmoord? En waarom moest Hunnik zo lang wachten voordat zijn naam gezuiverd kon worden?

1981. De moord op de platenbaas

Het is dinsdag 10 november 1981. De destijds 22-jarige Hunnik – met nog een volle bos donkere krullen op zijn hoofd – is kribbig. Het is een ‘fucking koude dag’ en daar houdt de theatrale twintiger niet van. Hunnik is die ochtend met de bus vanuit zijn woonplaats Hilversum vertrokken naar het bejaardenhuis Theodotion in Laren. Daar verzorgt hij deze ochtend als uitzendkracht het ontbijt. Hunnik heeft het druk: maaltijden moeten worden uitgedeeld, medicijnen moeten worden ingenomen door de bewoners.

Een paar kilometer verderop, in de villa van Bart van de Laar in Hilversum, trekt een vrouw de voordeur achter zich dicht om naar haar werk te gaan. Het is zojuist acht uur geweest. Ze is de huisgenote en secretaresse van de ‘wonderboy van de showbizz’. Van de Laar is de man achter het succes van Luv, Benny Neyman en Corry Konings, en hij schreef dit jaar zelfs mee aan het Eurovisiesong festival-liedje van Linda Williams. Hij is ook de man met een uitbundig uitgaansleven. Op een van die avonden belandde hij in bed met Hunnik, die destijds ook als schandknaap werkte. Het was een eenmalige affaire.

Van de Laar staat nog in de badkamer als zijn secretaresse de woning verlaat. Hij heeft een drukke dag voor de boeg, zal zij later verklaren. Die dag zou de muziekproducent naar Duitsland vliegen om met investeerders te praten over de financiële problemen van zijn bedrijf. De platenbaas zou problemen hebben met een van zijn partners, hij verdenkt hem van frauduleus handelen. Deze partner verwijt Van de Laar op zijn beurt juist dat de ‘wonderboy’ met geld smijt. Vliegen met de Concorde, reizen per limousine, hij zou zelfs eens een kreeft thuis hebben laten bezorgen per limousine, aldus een artikel uit De Telegraaf uit die tijd.

Hoe het ook zij: Van de Laar krijgt de kans niet om de problemen te bespreken met de investeerders. Als de secretaresse vijf uur later terugkeert naar de villa vindt ze hem op de keukenvloer, ineengezakt als een pudding, in een plas bloed. Met zijn badjas en pyjamabroek nog aan. Hij is door zijn hoofd geschoten, en buiten bewustzijn. Drie dagen later overlijdt hij.

‘Ik voelde me door de bekentenis voor het eerst belangrijk’

Het Openbaar Ministerie erkent dat bij de roemruchtige Hilversumse showbizzmoord sprake is geweest van een gerechtelijke dwaling en eiste maandag vrijspraak voor de man die bijna acht jaar in detentie en tbs-klinieken vastzat. Volgens het OM is het enige harde bewijs in de zaak – een schuldbekentenis van de verdachte – onbetrouwbaar vanwege diens psychische problemen. Justitie zet haar dwaling recht.

 Op het aanrechtblad ziet ze een geopende pot melkpoeder staan – alsof de muziekproducent op het punt stond koffie te zetten voor gasten.

Er wordt een grootschalig onderzoek opgetuigd. Desondanks lukt het de rechercheurs niet de zaak op te lossen. Ruim een jaar later belt een verwarde Hunnik – in de hoop op aandacht – de politie. Hij claimt informatie te hebben en wordt uitgenodigd op het bureau. Nog dezelfde dag bekent hij de moord op de platenbons. Niet veel later volgt een veroordeling: twee jaar cel en tbs. Acht jaar zal het duren voordat Hunnik weer buiten staat.

2012. Het genegeerde rapport

Het is op grond van de beschikbare informatie niet mogelijk en niet aannemelijk dat de heer Hunnik het delict heeft gepleegd. Zo luidt op 25 juni 2004 de conclusie van een groep rechercheurs van de Regiopolitie Gooi- en Vechtstreek. In opdracht van toenmalig CIE-officier Frits van Straelen hebben ze een 120 pagina tellende analyse gemaakt die Hunnik vrijpleit.

Aanleiding voor het onderzoek zijn twee proces-verbalen van de Criminele Inlichtingen Eenheid die in 2002 en 2003 zijn binnengekomen. Daarin vertelt een bron dat niet Hunnik, maar een andere man verantwoordelijk was voor de moord. De bron zegt ook dat deze man zijn daad aan twee anderen heeft bekend.

Het is een tijd waarin het maatschappelijk debat over gerechtelijke dwalingen hevig wordt gevoerd – in datzelfde jaar komt aan het licht dat Cees B. in de Schiedammerparkmoord vier jaar lang ten onrechte vastzat als gevolg van tunnelvisie door justitie.

Toch besluit het OM niets met het rapport over Hunnik te doen: officieren van justitie vinden het rapport te mager om een herziening van deze afgesloten strafzaak aan te vragen. Er zou geen sprake zijn van ‘flagrante missers in het opsporingsonderzoek, tunnelvisie, onvoldoende onderzoek ter terechtzitting of iets dergelijks’. Bovendien is de zaak verjaard: en dat betekent volgens het OM dat de nieuwe informatie over mogelijke andere daders niet met derden kan worden gedeeld. Hun privacy moet worden beschermd, oordeelt het OM, aangezien ze geen kans zullen krijgen zichzelf in de rechtbank te verdedigen.

2012. De zaak wordt toch heropend

‘Ik heb goed nieuws en slecht nieuws’, zegt Frits van Straelen. Gehuld in een sweater zit de baas van het Amsterdamse ressortpakket in het justitiegebouw aan de Amsterdamse Prinsengracht. Voor hem zitten Martien Hunnik en diens advocaten Geert-Jan Knoops en Lizette Vosman. Het is 21 december 2012: de wetgever heeft de regels voor het heropenen van afgesloten strafzaken versoepeld en dus is het OM van gedachten veranderd.

Ik heb al sinds 2004 een rapport liggen over uw zaak.

‘Geef me eerst het slechte nieuws maar’, antwoordt Hunnik die vanaf 1998 voor eerherstel strijdt.

‘Ik heb al sinds 2004 een rapport liggen over uw zaak’, antwoordt Van Straelen. ‘Het goede nieuws is dat het rapport u vrijpleit.’

‘Dat ik onschuldig ben?’, vraagt Hunnik.

‘Ja’, antwoordt Van Straelen.

Vanaf dat moment komt Hunniks strijd in een stroomversnelling: het rapport wordt naar de Hoge Raad gestuurd, er wordt opnieuw onderzoek gedaan en er worden nieuwe getuigen gehoord.

2014. De echte dader? zijn zus verklaart

Ik was niet van plan iets te vertellen’, zegt de zus van de vermoedelijke schutter op 20 maart 2014. Zelfs vlak voordat ze vertrok, heeft ze nog te horen gekregen dat ze niets moest vertellen, vertelt ze aan de onderzoekers die de showbizzmoord opnieuw onder de loep nemen. Maar, zegt ze, ‘eigenlijk weet ik hoe het zit: mijn broer heeft mij verteld dat hij Bart van de Laar heeft doodgeschoten. We waren samen in de auto. Hij moest het kwijt.’

Haar verhaal wordt bevestigd door een andere broer. Deze broer wist zelfs vooraf van de moordplannen. Hij zou een week voor de moord in de tuin van de platenbons hebben gestaan om te observeren. Zelf voelde hij weinig voor dit ‘vieze klusje’. Uiteindelijk heeft zijn broer een ander gevraagd mee te doen. Die man zou de trekker overhalen. ‘Bart van de Laar was met de koffie bezig, zijn metgezel durfde niet. Toen heeft mijn broer het gedaan’, aldus de zus.

Mijn broer heeft mij verteld dat hij Bart van de Laar heeft doodgeschoten.

De reden? ‘Geld. Ze kregen geld.’ 60 duizend gulden zou haar broer – die overigens net als zijn metgezel ontkent – hebben gehad van een inmiddels overleden zakenpartner van Van de Laar.

2016. Nog één dag, en daarna?

Wat komt er na vandaag?’ Die vraag houdt Martien Hunnik afgelopen dagen bezig. Jarenlang hebben hij en zijn partner Ivo elkaar moed in gesproken, dagelijks citeerden ze de bekende zin uit Les Misérables: ‘One day more’. Nog één dag.

‘Ik heb straks een leven zonder strijd. Ik weet niet meer hoe dat is’, zegt hij. Hij vreest vanavond naar bed te gaan en niet meer wakker te worden. ‘Dat hoor je ook weleens over mensen die smachten naar hun pensioen, maar als het dan zover is, sterven ze. Want, ja, wat komt er na vandaag?’ Er zal in ieder geval duidelijkheid zijn voor zijn man, kinderen en familie, hoopt hij. ‘Martien Hunnik is geen moordenaar. Hear,Hear.

Zesde dwaling die sinds 2002 aan het licht is gekomen?

De aandacht voor gerechtelijke dwalingen nam sinds 2002 geleidelijk toe. Dat jaar werden de Puttense zwagers Herman du Bois en Wilco Viets vrijgesproken van de moord op de 23-jarige stewardess Christel Ambrosius. Zij hadden al tweederde van hun straf van 10 jaar uitgezeten. Later bleek dat Ron P. de moord op zijn geweten had. Voor die tijd stonden dwalingen te boek als zeldzaamheid. Maar enkele jaren later volgde een tweede dwaling als gevolg van tunnelvisie door justitie: in een park in Schiedam werden in 2000 twee kinderen seksueel misbruikt. Eén van hen werd vermoord. Cees B. werd veroordeeld. Hij zat ruim 4 jaar vast totdat Wik H. de moord bekende. Als gevolg van deze zaak werd onder meer de Commissie evaluatie afgesloten strafzaken (CEAS) opgericht om zaken waarover twijfel bestaat nog eens onder loep te nemen, deze commissie is inmiddels opgeheven, inmiddels is er een Adviescommissie Afgesloten Strafzaken (ACAS). In de jaren daarna kwamen nog meer dwalingen aan het licht. Zo werd verpleegkundige Lucia de Berk in 2008 vrijgelaten en twee jaar later vrijgesproken van een reeks moord(poging)en. In 2010 werd bejaardenverzorgster Ina Post alsnog vrijgesproken van doodslag op een cliënt. In 2012 werden de regels aangepast zodat het makkelijker werd om voor een herziening in aanmerking te komen, het zogenoemde ‘novumbegrip’ werd verruimd. Nieuw ontlastend bewijs kan hierdoor eerder als nieuw feit worden aangemerkt. Ook op de Nederlandse Antillen is een dwaling aan het licht gekomen: in 2013 werden Andy Melaan en Nozai Thomas alsnog vrijgesproken. Ze waren ten onrechte veroordeeld op Bonaire wegens medeplichtigheid aan een dubbele moord in de zogenoemde Spelonk-zaak.Bron:Volkskrant

Op afstand gezien glijd Nederland af.

Toen zonder medeweten en toestemming van de Nederlanders in de jaren 60 de Nederlandse regering een verdrag met verschillende landen sloten. Stroomde de allochtonen binnen, toch waren er vele Nederlanders ‘burgers’ die deze mensen met ongemakken hielpen.

Dan later,- ongeveer 43 jaren geleden hoorde je jonge allochtonen kinderen roepen in de Amsterdamse buurten, pas maar op. We  nemen jullie land over. Vuile homo’s, ongelovige varkens werden we genoemd, en wat al niet meer. Ik sprak daar wel eens met mensen over die ik kende, die haalde de schouders op.

Maak je niet druk spraken zij. Overlast bezorgde de allochtonen de Amsterdammers met te veel mensen, die op een bovenverdieping leefde. Die avond en nachtrust van menig Amsterdammer ernstig verstoorde. Het slachten van schapen op een boven woning. De gevilde huid in het trappenhuis laten drogen. Ondragelijke stank. Vuile trappenhuizen. Vuilniszakken die van 1,2, of 3 hoog naar beneden werden gegooid.

Nu anno 2016 is het anders, vele mensen zijn niet meer zo bereid om mensen uit de vreemde met alles bij te staan. De integratie is al lang geleden mislukt.  Je ziet nu dat allochtonen zich uitspreken. Zwarte piet is op eens niet goed. Nederlanders discrimineren.

Nederlanders discrimineren zijn niet tolerant, en zijn racistisch. Ja en dat is waar. Onder de Nederlanders heb je mensen die dat zijn. En er zijn er waarschijnlijk meer dan lang geleden. Ook de Nederlandse overheid is daar debet aan. Nu word er gesproken dat men de Nederlanders een spiegel willen voor houden. Door een groepje mensen waarvan sommige oorspronkelijk niet van Nederlandse afkomst zijn. Die actief in de Nederlandse politiek willen worden. Dat zou je kunnen doen. Maar is het niet zo dat je eerst moet beginnen bij je zelf.

Als je als allochtoon wild leven in Nederland. En niet kan of wil integreren om wat voor reden dan ook in Nederland. En al je normen en waarden en meningen wilt doordrukken in de Nederlandse samenleving kun je verwachten dat mensen hier op reageren.

En is het niet zo, dat elk volk discrimineert. Bijvoorbeeld via hun geloof of levensopvatting. Of gewoon verontrust  bang of niet, ontwikkeld zijn. Door bijvoorbeeld niet  te integreren. Niet tolerant opstellen tegen andere, en ook racistisch zijn. Bron:ODBned

Campagne tegen pesten: Collega is soms kwelgeest.

Pesten op werk moet echt afgelopen zijn.

Campagne tegen pesten: Collega is soms kwelgeest.

Eén op de zes werknemers heeft het afgelopen jaar te maken gehad met discriminatie, pesten of seksuele intimidatie. Minister Lodewijk Asscher start vandaag een campagne om dit gedrag tegen te gaan.

,,Het doet heel veel pijn. Ik heb het gevoel dat ik steeds naar beneden word geduwd”, zegt buschauffeur Christian Kooistra (36) uit Valkenburg. Zijn collega’s vergallen zijn werkplezier, omdat hij homoseksueel is. ,,Vieze flikker”, zeggen ze dan, in het bijzijn van klanten.

De cijfers laten zien dat deze campagne geen overbodige luxe is”, zegt Asscher.

Impertinente vragen.

Of hij krijgt impertinente vragen over seks met mannen. Kooistra: ,,Toen we een nieuw pak kregen op het werk, zeiden collega’s dat ik twee ritssluitingen moest krijgen. Eén van voren en één van achteren. Dat wordt dan als grap gezegd, maar ik vind er niks grappigs aan.”

1,2 miljoen werknemers hebben net als Kooistra te maken met vervelende collega’s, blijkt uit onderzoek van TNO. In combinatie met een hoge werkdruk vergroot dat de kans op een burn-out fors. Werknemers melden zich om die reden vaker ziek, een kostenpost van 1,7 miljard euro voor werkgevers.

Radiospotjes.
Asscher (Sociale Zaken) trekt een half miljoen euro uit voor een team van deskundigen dat bedrijven op aanvraag kan adviseren hoe ze het probleem tegen kunnen gaan. Ook hoopt hij door posters en radiospotjes het gesprek te stimuleren tussen werkgevers en werknemers over ongewenst gedrag. ,,De cijfers laten zien dat deze campagne geen overbodige luxe is”, zegt Asscher.

Want wat is vervelend gedrag? Soms is pesten en discriminatie duidelijk, maar er is een grijs gebied. Is een Turks-Nederlandse collega elke ochtend lachend begroeten met ‘Hee kebabkoning’ erg? En mag je tegen een zestiger zeggen: ‘Ouwe, je moet met pensioen’?

Arbo-wet.
De Arbo-wet is er helder over, zegt organisatieadviseur Alie Kuiper, die gespecialiseerd is in de aanpak van ongewenst gedrag op het werk. ,,Als iemand structureel de pispaal is en zich daartegen niet kan verweren, bijvoorbeeld omdat een leidinggevende meedoet, is dat volgens de wet pesten. Wat een onschuldige grap lijkt, kan toch heel kwetsend zijn.”

Vraag het gewoon eens aan je collega’s, tipt Asscher. ,,Bepaal niet voor een ander wat leuk of niet leuk is. Wat een leuk geintje is voor de een, ontneemt de ander al het werkplezier.”

Het doet heel veel pijn. Ik heb het gevoel dat ik steeds naar beneden word geduwd.

Averechts.
Werknemers die last hebben van ongewenst gedrag kunnen hun collega’s erop aanspreken, zegt Kuiper. Maar als het gaat om een pestende groep of leidinggevende werkt dat vaak averechts. ,,Dan vinden ze het leuk dat je ‘hapt’. In dat geval kun je beter naar een vertrouwenspersoon gaan, die hoort elke organisatie te hebben. Bij discriminatie, bijvoorbeeld vanwege homoseksualiteit, kunnen werknemers zelfs kosteloos naar het College voor de Rechten van de Mens stappen.”

Hoewel bedrijven verplicht zijn op te treden tegen wangedrag, haalde bij Kooistra een gesprek met iemand van de personeelsafdeling niets uit. ,,Ze nemen me niet serieus. Als er iets in de bus kapot is, is het een week later nog niet gemaakt. Steeds vaker denk ik dat ik een andere baan moet zoeken, waar ik wel mezelf kan zijn.”

Dapper.
De Limburgse chauffeur is het gepest zo zat, dat hij zijn verhaal nu openlijk in de krant vertelt. Hij hoopt dat er iets verandert. Dapper? ,,Ach. Ze kunnen me het leven zuur maken, maar dat doen ze toch al.”Bron:AD.nl

Racisten op de werkvloer werden getolereerd door de christelijke met macht binnen de Gemeente Waterleidingen van Amsterdam.

logo adam
Corrupt laf en Meedogenloos

1996 ambtenarij Amsterdam. Personeelsleden van een afdeling waren joden haters er werd gedreigt gepest. De overheid deed niets .Wat ze wel deden het ontslaan van de ambtenaar die zijn ongenoegen over de bizarre ontwikkelingen melde aan het gezag.

Nu vandaag de dag  6 Juni 2016 d is het heel actueel.  Rasisme, bedreigingen op het werk, pesten noem het maar op. Zelfs de mond van de overheid loopt er- nu -heden -van over,- dat het moet stoppen!! De vraag is of ze het ook menen?

In 1996 werd ik bedreigd door een ambtenaar. Die beschermt werd door de gemeente Amsterdam.  Het heeft na 17jaar werken als ambtenaar mijn baan gekost omdat ik het rasisme en de doodsbedreigingen kenbaar maakte  aan de directie en persooneelszaken  (P&O) Gemeente Amsterdam.

Joden en moslim haters binnen GW

Ik werkte in een van de magazijnen op de Van Hallstraat. Daar kreeg ik op een geven moment een probleem met een “collega”. Hij bedreigde mij opeens uit het niets, hij was in mijn ogen een vaag figuur, hij was meer afwezig dan dat hij werkte, regelmatig ziek thuis, en hij gedroeg zich als een racist op onder/andere  de werkplek.

Joden waren volgens “hem die ambtenaar” niet vergast tijdens de tweede wereld oorlog was zijn verhaal, en van buitenlanders moest hij niets hebben. Hij maakte vaak kenbaar dat hij joden en buitenlanders haten. En dat hij een fan van Hiltler was.

Ik heb hem meerdere malen gezegd dat ik dit niet wilde horen, ik wilde niet geconfronteerd worden met zijn racistische uitspraken. Hij beïnvloedde de andere medewerkers er mee. Ook heb ik dit meerder malen aangekaart bij mijn chef maar die schoof de klachten tegen die ambtenaar in de la van zijn bureau.

Later In 1996 bedreigde die ambtenaar mij met de dood, en vertelde daarbij dat hij mijn woning in de brand zou gaan steken als ik sliep. Ik nam dit dreigement heel serieus. Te meer hij wel eens eerder burgers had mishandeld op straat volgens zijn zeggen in werktijd.

Hij kwam er heel goed van af, want 1 persoon die hij had mishandeld, had een aanklacht ingediend bij de Gemeente Waterleidingen Amsterdam maar ondanks die klacht van mishandeling  mocht hij gewoon indienst blijven. H.Dijkman hoofd distributie had hem een waarschuwing gegeven. H. Dijkman beschermde hem bleek later.

Medewerkers op de werkplek van de Gemeente Waterleidingen Amsterdam die racistisch en joden haters zijn.

Hem werd de hand boven het hoofd gehouden leek wel. Ik ben na dit incident van de doodsbedreiging naar P&O gestapt maar die nam stelling tegen mij: ik was verbijsterd.  Het voelde of ik een paria was, een klokkenluider. Ik had recht van spreken om dit te melden.

Deze houding die de Gemeente Waterleiding Amsterdam aannam was schokkend.Was hun houding van verraad ten aanzien van de Joodse bevolking tijdens WO II dan ongewijzigd gebleven heden ten dagen?

De corrupte Amsterdamse politie

Politie en Gemeente Amsterdam speelde onder een hoedje.

Ik ben toen naar de politie gegaan en heb een aanklacht in- gediend. Later wilde een advocaat het proces-verbaal inzien op het politiebureau. Het inzien van het proces-verbaal heeft de politie steeds gefrustreerd.

Na een paar maanden van steeds maar naar dat politie bureau gaan, en elke keer vragen om het proces-verbaal, konden ze uiteindelijk er niet onderuit omdat document in te laten zien. Nu een advocaat zich er mee bezig houd.

Mijn advocaat vertelde dat het een document was en geen proces-verbaal:

Er was dus geen officiële klacht van gemaakt door de politie.

Ook vertelde de advocaat dat er in het document op verschillende plaatsen was gekrast. Onder andere de naam van de dienst doende politie agent die dit document had opgesteld was doorgekrast.

De politie stelde vast in dat document dat het een en ander was voor gevallen op het werk. De Gem.Waterleidingen P&O heeft daarop gereageerd met het bericht dat er niets was voorgevallen. Ze hadden telefonisch contact hierover gehad.

Advocaat 1- 300 gulden per uur      

Aangezien ik geen steun kreeg van P&O had ik een probleem, ik kon niet meer terug naar het magazijn: mijn collega`s waren kwaad geworden toen ze hadden vernomen dat ik naar de politie was gegaan, aldus P&O.

Als ze kwaad waren geworden, wat P&O beweerde, moet gezegt worden dat P&O bedriegt manipuleerd dus gewoon  odinair tuig is. En in staat is deze afdeling tegen mij op te zetten. Om de duistere praktijken te bedekken met de criminele sluier. Omdat daar dingen gebeurde in het magazijn die het daglicht niet konden verdragen. Ze wilde natuurlijk niet dat bepaalde personen onder druk gebracht werden op de afdeling  en bijvoorbeeld ook de baas van afd distributie Dijkman.

Dijkman zat niet te wachten op een medewerker die onrust bracht op de afdeling. Omdat ik 1 van de duistere medewerkers aanklaagde voor persoonlijke doodsbedreiging op de werkvloer. En natuurlijk ook bij P&O om te voorkomen dat ze zelf grote problemen zouden krijgen. Ze wisten veel van deze medewerker en beschermde hem.En er werd daar nogal eens  gestolen, daarom werd er waarschijnlijk zo gereageerd. Door GW en later de gem Amsterdam.  Deze medewerker waar het omgaat weet te veel van medewerker(s) met leidinggevende functies. Dat drong later tot mij door.  

Hoofd verantwoordelijke die een begin maakte aan dit  complot zijn 

Gemeente Waterleidingen Hoofd P&O De Jong E. Ankersmit S. Joon F.Smit…….. Hoofd Afd distributie Dijkman  Hoofd algemene zaken Hendriks later directeur Gast ,en vervangend directeur Apers…..

20.000 mensen steunen Amsterdams initiatief voor vluchtelingenkinderen.

 

orgaanhandel

In een week tijd ondertekenden ruim 20.000 mensen een burgerinitatief om 2000 verlaten vluchtelingen kinderen naar Nederland te halen.

 

Op dit moment worden op verschillende plekken in Europa kinderen ontvoerd, verkracht en opengesneden voor orgaanhandel,” zegt Matthijs Jaspers (49) uit Amsterdam.
Hij is voor Whocares.me, ‘een blog voor verschilmakers’, met steun van actrice Sanne Vogel een burgerinitiatief begonnen om 2000 verlaten vluchtelingenkinderen in Nederland op te vangen.

Jaspers werd geïnspireerd door een wetsvoorstel van de Britse Labourpoliticus Alf Dubs, die ervoor pleitte dat het Verenigd Koninkrijk 3000 extra vluchtelingenkinderen zou opnemen.

Jaspers: “Momenteel zwerven er volgens Eurostat, het statistiek­bureau van de EU, meer dan 106.000 vluchtelingen door Europa. In onze achtertuin, dus.”

Nationaal debat
De Britse wet haalde het niet, maar veroorzaakte wel een emotioneel nationaal debat. “Dat willen wij ook bereiken,” zegt Jaspers.

“Sinds het begin van de vluchtelingencrisis zijn ruim 10.000 kinderen verdwenen, vooral uit Italiaanse vluchtelingenkampen. Je hoort er weinig over, niet in de media en niet in de politiek. Wij willen met dit ­burgerinitiatief een steen in de Hofvijver gooien.”

Cijn Prins (27) sloot zich direct aan toen ze van het initiatief hoorde. Ze is ‘flierefluitend freelancer’ in Amsterdam en deed met een vriendin vrijwilligerswerk in het Griekse vluchtelingenkamp Idomeni. “We wasten baby’s in de babyhammam. Ongelooflijk om te zien in wat voor toestanden kinderen daar leefden.”

Binnen een week werd het initiatief ondertekend door ruim 20.000 mensen die de Tweede Kamer oproepen de kinderen versneld onderdak te bieden. Jaspers: “Het doel is om 40.000 handtekeningen te krijgen, maar dat gaan we voorbijstreven.”

Geen oplossingen
Concrete oplossingen biedt het initiatief niet, hoewel wel ruim 6000 mensen zich aanmeldden om kinderen in huis te nemen.

Jaspers: “Uiteindelijk zullen niet al die mensen in aanmerking komen, maar het laat in ieder geval zien dat mensen zich betrokken voelen. Die betrokkenheid moet nu eerst groeien, daarna moeten die kinderen worden opgespoord.”

Over de praktische invulling van het initiatief is hij kort: “Dat moet later geregeld worden. Al verblijven die kinderen met z’n allen in een betonnen kazerne: alles is beter dan hoe ze er nu aan toe zijn.”

Op dinsdag 7 juni om 19.30 uur geeft het Utrechts Studenten Koor en Orkest een benefietconcert in de Westerkerk, georganiseerd door Stichting Hurmet. De opbrengst gaat naar vluchtelingenkampen voor jezidi’s in Zuidoost-Turkije.Bron:Het Parool