MoniqueS spreekt uit ervaring D.A.S rechtbijstandverzekering vertrouw er niet op. {UW RECHT word ONRECHT} …

DAS zegt,

“DAS” Rechtsbijstandverzekering altijd een uitgebreide basisdekking.

DAS

Verzeker u van juridische hulp. Binnen enkele minuten geregeld!

DAS OPGELOST

ODBned

Als het om zaken gaat met een zeker belang, een persoonlijk belangrijke zaak die er toe doet. Wees dan zeer alert met de het in de arm nemen van  “DAS”RECHTBIJSTANDVERZEKERING. Een juristen bedrijf die cliënten hun recht ontneemt en cliënten financieel kapot maken. D.A.S verontrecht cliënten.

DAS FOUTE BOEL

D.A.S uw Recht op Onrecht…

MoniqueS  schrijft.

Meer dan 25 jaar trouwe premie betaler aan DAS rechtsbijstand waar we dachten goed verzekerd te zijn voor als we ooit bijstand bij ‘ons recht’ nodig zouden hebben.

D.A.S uw Recht op Onrecht…

4 veroordelingen – 4 vonnissen en het geestelijk slopende slagveld dat zich DAS noemt meer dan 25 jaar premie betaler. DAS rechtsbijstand Hoe verwoord ik 4 veroordelingen (zelfde personen) en hoe deze met DAS aan onze zijde zijn weg mochten vinden. Het start in oktober eind 2008 (korte inleiding): We worden door een zichzelf noemende Aannemer (welke ik ver zal noemen als A) om de tuin geleid met vals promotiemateriaal en bedrijfsgegevens – na ontvangst bankoverboeking forse aanbetaling van onze zijde en zoals overeengekomen in een 12 pg dikke werkovereenkomst verdwijnt A en gaat in rook op met adres onbekend. Ons achterlatende in mega chaos, puinhoop en noodsituatie. De start van een ware nachtmerrie waarover wij berichten op het net en waar meerdere gedupeerden van deze persoon blijken te gaan! Een politie aangifte oplichting, bouwinspectie rapporten, alles erop en eraan en alles volgens het boekje. De vogel A is hem dan echter gevlogen en blijft lange tijd onvindbaar. November 2008, DAS…. DAS treed aan (een moeizame en mega slopend traag werkzaam traject start, waar wijzelf keer op keer ons verhaal opnieuw invulling moeten geven en waar wij telkens weer aan moeten sporen tot actie) …..

Na enkele wisselingen juristen en een aanhouden van onze kant – eindelijk weer een exploot: 3 jaar later – ‘mei 2011’ (we dachten het komt er nooit meer van) mag onze zaak dienen voor de raad van arbitrage waar A wordt veroordeelt tot een terugbetalen van de aanbetaling, vergoeding van alle schade en betaling van de volledige proces kosten. Totaal € 72.592,17 – tot op heden blijft iedere vorm van betaling uit en lapt A het vonnis aan zijn laars. Het vonnis mag pas kort (2012) de gerechtsdeurwaarder bereikt hebben ondanks tig schriftelijke verzoeken tot eerder actie (te laat…). feb. 2012 ontvangen we het volgende bericht van DAS: ‘DAS heeft -gerechtsdeurwaarders- opdracht gegeven inzake de verdere uitwinning van het Raad van Arbitrage vonnis (juli 2011 was het vonnis). Deze executiekosten vallen in de verzekering tot het kostenmaximum van uw polis’.,** Huh…. kosten maximum van uw polis? ** meer dan 25 jaar verzekeringnemer bij DAS en nog nooit gehoord van een maximum onze polis.

D.A.S
D.A.S “SS” DUS NIET OPGELOST

Onze ervaring/verhaal DAS gaat verder… We gaan nog even terug in de tijd. September 2010, nadat ‘A’ (de zichzelf noemende aannemer) vernam dat er een zitting op handen was, wij contact kregen met meerdere gedupeerden en wij dus niet zouden opgeven om hier de rechter te verzoeken, plaats ‘A’ wraaklustig diverse seksadvertenties op het internet met daarin vermeld ‘als onze privé gegevens’. We gaan kort als escortservice, parenclub en meer over het wereldwijde web met al onze privé gegevens vermeld. We doen aangifte bij de politie inzake laster/smaad en aantasting van onze goede naam en eer, en doen melding op het internet van de nare trekjes deze zichzelf noemende aannemer welke wij dan ruim ervaren als een ‘oplichter en zeer gevaarlijk slinks persoontje’ toch we weigeren slachtoffer te worden van eigen angst/vrees. Onze melding op het net maakt echter wat los, niet A wordt voor de officier van justitie geleid, toch wij ontvangen

December 2010 een ‘dagvaarding voor onrechtmatige daad’ U leest goed ! – na onze berichten op het net ontvangen wij een dagvaarding van ‘A’ welke ons in seksadvertenties verkocht als bordeel, escortservice en meer EN welke ons dan al mega veel schade berokkend heeft. Zijn aanklacht tegen ons luid: ‘onrechtmatige daad’ wij hebben zijn naam genoemd op het internet en publiek melding gedaan over wat ons mocht overkomen (er blijken meer gedupeerden te zijn). DAS bekend met al onze perikelen in de zaak meneer ‘A’, benaderen wij met de vraag om bijstand aangaande deze dagvaarding welke wij ervaren als ‘de wereld op zijn kop’.

We ontvangen een antwoord van DAS welke onze rechten voorstaat: DAS verleent geen bijstand bij het doen van ‘een onrechtmatige daad’? Pardon: bepaald de rechter niet of wij ons wel/niet schuldig gemaakt hebben aan een onrechtmatige daad, en niet een of andere zieke persoon welke schrijft in een briefje ‘onrechtmatige daad’.

Heel verhaal nog, maar we houden het kort: We nemen op eigen kosten een advocaat ter hand en gaan in verweer tijdens deze ‘wereld op zijn kop’ gebeurtenis en dagen eisers in reconventie voor juist het zelf doen van een onrechtmatige daad ‘laster/smaad en aantasting van onze goede naam en eer’. Vonnis 2: De rechter verklaart de eis van A nietig omdat deze weigert een adres kenbaar te maken en veroordeelt A en diens partner tot vergoeding van de proceskosten. € 1.079,00 (wel dagvaarden, toch betalen doen ze niet – nota onbetaald) Vonnis 3: De rechter heeft alle bewijsstukken doorgenomen en acht bewezen dat de seksadvertenties enkel geplaatst kunnen zijn door ‘A’ en of zijn liefje en veroordeelt het stel tot de maximum dwangsom bij herhaling EN tot betaling van de proceskosten. € 816,00 (gelijkwijs – nota nog steeds onbetaald)

We gaan met dit vonnis in conclaaf met onze contactpersoon bij DAS welke na heel wat heen en weer gebeld weet te berichten dat DAS alsnog de kosten van de advocaat welke ons bijstond ter zitting, zal vergoeden. Geweldig nieuws en het bedrag wordt netjes overgemaakt naar onze rekening. Tranen van opluchting na zulk een nare periode en tijd, toch van korte duur. DAS laat uit het vonnis aan te bieden bij de gerechtsdeurwaarder, dus toch nog maar een keer contact opnemen met DAS En dan: DAS laat ons kort weten per mail feb. 2012: DAS geen opdracht zal geven aan gerechtsdeurwaarders voor verdere uitwinning vonnis.

Deze executiekosten zult u zelf moeten dragen. (wie dit nog begrijpt mag het ons uitleggen) We gaan nu dus met 3 vonnissen ter hand, waar A veroordeelt is tot vergoeding/betaling van aangerichte schade. En nergens werden wij veroordeelt voor ook maar iets onrechtmatigs of wat dan ook; het woord van de rechter ondergeschikt aan DAS oordeel: totaal te vorderen schade volgens vonnissen tot dan een totaal ad.: € 74.487.17

Naast de financieel geleden schade is de dan al geestelijke aangerichte schade bij ons onbetaalbaar, daar we met alle ellende die er al was ook nog bij alles in conclaaf moeten met onze DAS rechtsbijstand verzekering, waar wij dachten juist verzekerd te zijn voor ‘recht’ en ‘rechtsbijstand’, toch welke ons na meer dan 25 jaar premie laten betalen, de kou in zend.

Maar de som is nog niet compleet, we gaan wederom nog even terug in de tijd: Oktober 2011 (nog vers van de pers dus) ‘A’ gooit het wraaklustig en zich kostelijk vermakend zonder ook maar gehoor te geven aan eerdere vonnissen,n en op kosten van de staat met een zoveelste advocaat van onvermogen op een andere boeg, zijn liefje zal ons nu in hoofde dagvaarden met A genoemd als partner, de dagvaarding zowaar identieke (kopie inhoud) aan die van december 2010 toch dit keer in hoofde zijn liefje. Let wel, aan al eerdere vonnissen geven ze geen gehoor en A vind zijn weg naar het zogeheten kale kip verhaal waar hij ook ruimschoots tijd voor gekregen heeft en profileert zich vervolgens breed als ‘het slachtoffer’

Wederom gaan we geestelijk ten einde te rade bij onze DAS rechtsbijstandverzekering: En wederom krijgen we te verstaan: DAS treed niet op bij een ‘onrechtmatige daad’ en ook hier weer ‘wie bepaalt of wij ons schuldig gemaakt hebben aan een onrechtmatige daad – de rechter toch…!?’

Moe, geslagen en totaal uitgeput nemen we wederom een advocaat op eigen kosten in handen om ons bij te staan in verweer tegen dit geweld ‘de wereld op zijn kop’ en wederom oordeelt de rechter dat wij ons NIET schuldig gemaakt hebben aan een onrechtmatige daad en veroordeelt A en zijn liefje wederom tot vergoeding van de proceskosten (de werkelijke kosten vele male hoger): vonnis 4: A en zijn liefje worden wederom tezamen veroordeelt voor vergoeding aan ons, de proceskosten ad. € 1.079,00

En ondanks wij ook dit keer het complete vonnis naar DAS zenden, worden we steevast het bos in gezonden met het antwoord; wij vergoeden geen zaken ‘onrechtmatige daad’ – ja maar de rechter oordeelde dat wij geen….. DAS volhard in ‘wij vergoeden geen zaken welke betrekking hebben op het doen van een onrechtmatige daad’. We nemen onze 4 vonnissen ter hand en dienen die nogmaals in bij DAS intake, voor incasso rechtelijke vonnissen (inmiddels het spoor bijster aan allerlei dossiernummers en namen/juristen welke men ons telkens weer toezend); Per mail ontvangen wij het berichtje: Zoals besproken heb ik nog navraag gedaan omtrent de executie van de vonnissen. DAS heeft **** opdracht gegeven inzake de verdere uitwinning van het Raad van Arbitrage vonnis.

Deze executiekosten vallen in de verzekering tot het kostenmaximum van uw polis. Echter de andere vonnissen, zal DAS geen opdracht geven aan **** gerechtsdeurwaarders. Deze executiekosten zult u zelf moeten dragen. 1 Vonnis wordt wel volledig ter hand genomen, 2 vonnissen daar worden de advocaat kosten achteraf vergoed toch weigert men deze ter hand te geven voor uitwinning. En het 3e vonnis wordt compleet genegeerd en afgedaan als ‘een onrechtmatige daad dit terwijl de rechter daar anders oordeelt’. Zelfs de rechtelijk toegekende vorderingen/vonnissen worden steevast geweigerd voor incasso procedure door DAS. Dat is uw goed recht in al zijn facetten namens DAS.

We zijn moe gestreden, geschaad in vertrouwen op alle fronten en ten einde raad. De dader gaat tot op de dag van vandaag vrijuit en betaald ‘niets’, ondanks alle veroordelingen. Deze vermaakt zich nog steeds kostelijk met mensen intimideren en belagen op kosten van de staat met een advocaat van onvermogen, waarbij hij en zijn liefje uitlaten gehoor te geven aan welk vonnis dan ook – er wordt standaard niet betaald.

D.A.S
D.A.S “SS” DUS NIET OPGELOST

Meer dan 25 jaar trouwe premie betaler aan DAS rechtsbijstandwaar we dachten goed verzekerd te zijn voor als we ooit bijstand bij ‘ons recht’ nodig zouden hebben. afz. MoniqueS en gezin

Advertenties

Joop Hueting sprak als eerste over ‘afschuwelijk vertoon van geweld’ in Indië.


Het gezin Hueting vluchtte uit hun woonplaats Amsterdam van wegen zijn bekentenis.

Joop Hueting (1927-2018)

Op vrijdagavond 17 januari 1969 verscheen Indië-veteraan Joop Hueting op de televisie, in het programma Achter het Nieuws van de VARA. Hueting koos zijn woorden zorgvuldig, hij formuleerde precies. Zijn bekentenis over de excessieve oorlogsmisdaden, begaan door Nederlandse militairen in Indonesië tijdens de politionele acties 1945-1949, veroorzaakte een schokgolf. De zogenaamde „vreedzame missie” van Nederland in de kolonie bleek een „afschuwelijk vertoon van geweld, wraak, marteling”. Hueting sprak zelfs over „structureel geweld”.

Afgelopen zondag 11 november is Johan Engelbert Hueting (Joop) in Amsterdam overleden op 91-jarige leeftijd. Hueting werd op 25 september 1927 in ’s-Gravenhage geboren en studeerde psychologie aan de Universiteit van Amsterdam, waar hij in 1968 promoveerde op psychofysiologie. Hij bekleedde het hoogleraarschap experimentele psychologie aan de Vrije Universiteit van Brussel.

In 1947 diende hij als 19-jarige dienstplichtige soldaat bij het 5de bataljon Stoottroepen, gelegerd op Oost-Java. In een recent interview met NRC liet Hueting weten dat hij al in 1956 contact zocht met de media om gehoor te vinden voor zijn bekentenis. Aanvankelijk vergeefs, totdat een interview in de Volkskrant (19 december 1968) de aandacht trok van tv-redacteur Herman Wigbold. Tijdens de feestdagen wilde men geen uitzending om de kijker niet te belasten, dus werd het januari 1969.

Sindsdien is het beeld van het koloniale verleden diepgaand en ingrijpend veranderd. Het was voor Hueting al een tijdlang een grief dat de Nederlandse regering en het leger volhielden dat de misstanden tijdens de politionele acties slechts uitzonderingen waren in een operatie die bedoeld was om „rust en orde te herstellen”. Dat was het „gewenste beeld”.

In de vuurlinie

Joop Hueting plaatste daar een „ongewenst beeld” tegenover. Als dienstplichtige nam hij deel aan vuurgevechten en stond hij in de frontlinie: „Wat ik meemaakte aan oorlogsacties waren beslist geen uitzonderingen, maar van hogerhand officieel verordonneerd.”

Hij noemde de geweldsdaden „structureel” en deze zienswijze maakt een wereld van verschil. Nederland verzweeg aanvankelijk het gewelddadige verleden tijdens de dekolonisatieoorlog, maar moest schoorvoetend toegeven dat er sprake was van wandaden. Voor Hueting was het „ een teleurstelling dat het onderwerp geleidelijk dreigde te verdwijnen van de politieke agenda; de Kamer nam zijn visie en de nota voor ‘kennisgeving’ aan, en dat was dat.”

Huetings bekentenis veroorzaakte heftige reacties, niet in de laatste plaats van de Indië-veteranen zelf die zijn vrouw belden en lieten weten „met machinegeweren aan de overzijde van de straat” te gaan liggen. Het gezin Hueting vluchtte uit hun woonplaats Amsterdam naar een pension op de Veluwe. Hueting heeft altijd begrip gehad voor de positie van de veteranen: ze werden uitgestuurd om het land te bevrijden, maar van wie, zo vroeg hij zich af? Van zijn eigen bewoners? Volgens Hueting nam al tijdens de oorlog het besef van „zinloosheid” toe.

Met Huetings bekentenis kantelde voorgoed het beeld van een „goede oorlog” in Indië, die een gewelddadige en zelfs „vuile” oorlog werd. Het is aan zijn optreden te danken dat de Excessennota van Cees Fasseur, destijds ambtenaar op het ministerie van Justitie, al na drie maanden gepubliceerd kon worden met een lijst van 110 gevallen van exceptioneel geweld. Hueting beschouwde zijn bekentenis van destijds als een „kleine triomf” waarop hij „tevreden en gerustgesteld terugkijkt”, zoals hij in 2016 liet weten. Bron:NRC.nl

Tegoed in Nederland veilig voor Turkse onrust.

Tegoeden bij Nederlandse vestigingen van Turkse banken zijn grotendeels veilig voor de financiële onrust in Turkije. Vijf grote Turkse banken in ons land vallen onder het depositogarantiestelsel omdat ze een Nederlandse bankvergunning hebben. Daarmee zijn voor spaarders tegoeden tot maximaal 100.000 euro veilig in het geval een bank failliet gaat.

Veel Turkse Nederlanders hebben geld gespaard bij Turkse banken in Nederland. De Nederlandse vestigingen van banken Anadolubank, Credit Europe Bank, Demir-Halkbank (DHB) , Garantibank en Yapi Kredi Bank vallen onder het depositogarantiestelsel.

De maximale waarde van 100.000 euro geldt niet per rekening, maar per klant. Als die meerdere rekeningen heeft waarop in totaal meer dan 100.000 euro staat, wordt toch maximaal dat bedrag terugbetaald.

Reactie 1

Depositogarantiestelsel is een fragiele bescherming voor spaarders en beleggers!!

Journalisten schrijven over veiligheid van uw gedeponeerde geld bij een bank. Ik zeg als antwoord daarop. Depositogarantiestelsel is geen garantie!! wat deze journalist beweerd. Wilt u meer lezen of reageren.

Reageer op de reactie.

Politie wil vooraanstaande functionarissen bestraffen om plichtsverzuim.

De Nationale Politie wil verscheidene vooraanstaande politiefunctionarissen disciplinair straffen omdat ze zich met regelmaat hebben laten fêteren door de Amsterdamse politiecommissaris Ad Smit, die eerder dit jaar werd ontslagen wegens verduistering van politiegeld.

Het gaat om een tiental politieagenten die op kosten van de politie concerten in de Ziggo Dome bijwoonden van artiesten als Mark Knopfler en Prince of kaartjes kregen voor optredens van De Toppers of wedstrijden van Ajax in de Johan Cruijff ArenA.

Onder hen is Leen Schaap, de oud-politiecommissaris die sinds twee jaar als commandant belast is met het aanscherpen van de integriteitsregels bij de Amsterdamse brandweer. Ook de plaatsvervangend eenheidschef van de politie Amsterdam Jan Pronker wordt disciplinair aangepakt, net als de tweede man van de Landelijke Eenheid van de nationale politie Willem Woelders.

Financiële straffen
De politie heeft deze functionarissen laten weten het voornemen te hebben tot disciplinaire maatregelen. Ze worden financieel bestraft voor bedragen van gemiddeld een paar honderd euro. „Het gaat om mensen die meer dan eens kaartjes hebben gekregen en in enkele gevallen ook op andere wijze plichtsverzuim hebben gepleegd. Het aannemen van kaartjes voor bijvoorbeeld voetbalwedstrijden of concerten is een overtreding van de geschenkenregeling.

Een politieman mag geen dingen aannemen”, zegt een woordvoerder van de Nationale Politie.

Ook twee officieren van justitie van het parket in Amsterdam – Gabriëlle Hoppenbrouwers en Machiel Woudman – zouden op kosten van de politie popconcerten hebben bijgewoond. Ze zijn hierover door de rijksrecherche gehoord. Een woordvoerder van het OM in Amsterdam zegt dat beiden als beleidsofficier van justitie en voetbalofficier van justitie „uit hoofde van hun functie” evenementen bijwoonden. Ze zouden voor de politie „aanspreekpunt” zijn geweest voor zaken als „crowdcontrol, verstoring van de openbare orde en overtreding van de Opiumwet”.

Voor sancties ziet het OM geen reden.

De aangekondigde disciplinaire straffen tegen politiemensen zijn een uitvloeisel van een integriteitsonderzoek naar commissaris Ad Smit. In juni 2017 maakte het Openbaar Ministerie in Amsterdam bekend dat Smit – die zo’n twintig jaar de hoogste politiebaas was in district Oost – strafrechtelijk wordt vervolgd omdat hij tussen 2009 en 2014 „structureel” dure etentjes en kaartjes voor voetbalwedstrijden van Ajax en popconcerten betaalde uit het politiebudget. De kaartjes gaf hij aan vrienden en collega’s. In april van dit jaar is Smit met strafontslag gestuurd wegens zeer ernstig plichtsverzuim.

Lastige positie
De sancties leiden tot spanningen binnen de politie. Het maakt bijvoorbeeld de positie van Schaap bijzonder lastig. Hij werd in 2016 benoemd tot commandant van de brandweer om daar de regels aan te scherpen. Schaap moet bij de brandweer een einde maken aan de foute groepscultuur. De aanpak van Schaap bij de brandweer leidde tot doodsbedreigingen aan zijn adres.

Niet iedereen die de afgelopen jaren gratis kaartjes kreeg van Smit wordt bij de politie gestraft. „Bij de beoordeling is gekeken naar de aard en omvang van het plichtsverzuim en naar de hiërarchische verhoudingen tussen Smit en degene die een kaartje kreeg”, zegt de woordvoerder van de politie. „Het is wat anders als een ondergeschikte van haar baas een kaartje krijgt of dat het een leidinggevende binnen de organisatie is. Zo iemand moet kritischer zijn en heeft een voorbeeldfunctie.”

Onredelijk behandeld
Smit zelf heeft eerder tegenover NRC laten weten dat hij zich het slachtoffer voelt van „doorgeslagen integriteit”. Ook de collega’s die nu disciplinair worden gestraft – nadat Smit in het onderzoek naar hem hun namen had genoemd – voelen zich in de meeste gevallen onredelijk behandeld. Smit bood volgens hen „gratis relatiekaarten” aan of zei dat hij een vriendin had met een bestuursfunctie bij de Ziggo Dome die entreekaartjes bij concerten over had.

Pikant is dat het huidige integriteitsonderzoek in gang is gezet door de baas van de Amsterdamse politie Pieter-Jaap Aalbersberg. Ook hij bezocht het concert van Mark Knopfler in de Ziggo Dome met kaartjes die Ad Smit had geregeld. Hij wordt niet gestraft omdat hij na het concert zelf terugbetaling regelde en uiteindelijk een onderzoek liet instellen naar de handelwijze van Smit. „Er wordt geen disciplinaire straf opgelegd aan degenen die hebben meegewerkt aan het onderzoek en de bereidheid toonden een verzuim te herstellen”, aldus een hooggeplaatste politiebron.

Opvallend mild
De voorzitter van de grootste politievakbond NPB, Jan Struijs, noemt de aangekondigde disciplinaire sancties opvallend mild. „Het opleggen van geldboetes heeft in deze salarisklasse geen effect”, zegt Struijs. Hij vindt de straffen ook niet vergelijkbaar met de sancties die doorgaans aan ‘gewone dienders’ worden opgelegd bij het overtreden van regels. „Zij worden overgeplaatst of krijgen voorwaardelijk ontslag. Het is erg wrang dat leidinggevenden van politie en Openbaar Ministerie, die het goede voorbeeld moeten geven en dagelijks het gedrag van politiemensen beoordelen, zich niet aan de gestelde norm houden. Dit is slecht voor het moraal van de troepen en het draagvlak van alle leidinggevende.”

Schaap, Woelders en Pronker willen geen commentaar geven. De betrokkenen kunnen nog bezwaar aantekenen tegen de sancties. De strafzaak tegen Ad Smit begint waarschijnlijk pas in 2019. Er worden op zijn verzoek nu nog mensen gehoord bij de rechter-commissaris.Bron:nrc.nl

 

Geen enkel dier meer levend gevild!in Nederlandse horror slachthuizen.

Lieve vrienden in Nederland,

Een kalfje werd levend gevild. Pas toen de medewerker ook de poten van het spartelende dier wilde afsnijden greep de inspecteur in. Eén voorbeeld uit een lange reeks horrorscenario’s in Nederlandse slachthuizen. Maar landbouwminister Schouten kan deze misstanden voorkomen als ze hogere straffen oplegt en slachthuizen eerder sluit!

De minister heeft aangegeven maatregelen te willen nemen. Nog voor het Tweede Kamerdebat over de horror in slachthuizen laten we haar zien dat burgers vanuit het hele land over haar schouder meekijken, en verwachten dat ze echt in actie komt!

Voeg jouw naam toe — Avaaz en klokkenluiders brengen onze stemmen over aan de minister, en we plaatsen levensgrote advertenties in dagbladen:

Geen enkel dier meer levend gevild!

Dit is het laatste in een lange reeks schandalen rondom toezichthouder NVWA. Elk jaar komen 1,5 miljoen boerderijdieren om bij stalbranden. De fipronilcrisis kostte 3,5 miljoen kippen het leven, en recent kwam naar buiten dat eenden in een fokkerij stelselmatig worden doodgetrapt en doodgeslagen. Ik stelde me voor dat mijn huisdieren zo gemarteld zouden worden en de tranen biggelden over mijn wangen — dat aan het leven van boerderijdieren geen waarde wordt gehecht is onbegrijpelijk en moet veranderen.

Klik op deze link om je handtekening te zetten.                                                                         https://secure.avaaz.org/campaign/nl/nl_slaughterhouses_loc/?ceGnVkb

Carola Schouten is ook opgegroeid tussen dieren. Nu is ze als minister verantwoordelijk voor het NVWA en heeft ze haar handen vol aan dierenleedschandalen. Ze zegt dat ze de werkwijze van het NVWA wil veranderen — maar veel inspecteurs hebben banden met de industrie en zullen dat niet zomaar laten gebeuren.

Laten wij ervoor zorgen dat de minister voet bij stuk houdt. Voeg jouw naam toe:

Geen enkel dier meer levend gevild!
Avaazers zijn dierenvrienden. Tienduizenden van ons doneerden om undercoverjournalistiek in slachthuizen mogelijk te maken — waardoor we op verschillende plekken brutaliteit aan het licht brengen. En meer dan 750.000 Europese Avaazers kwamen in actie tegen stalbranden. Laten we onze stem nog eens laten horen, om ervoor te zorgen dat geen enkel dier meer levend wordt gevild.

Met hoop en vastberadenheid,

Anneke, Alice, Elana, Diego en het hele Avaaz-team

Dieren levend gekookt en gevild in Nederlandse slachthuizen (RTL Nieuws)
https://www.rtlnieuws.nl/nederland/dieren-levend-gekookt-en-gevild-in-nederlandse-slachthuizen

Dierenartsen noemen lage boetes na gruwelen in slachthuizen ‘absurd’ (Zembla)
https://zembla.bnnvara.nl/nieuws/dierenartsen-noemen-lage-boetes-na-gruwelen-in-slachthuizen-absurd

Minister: slachthuis eerder sluiten bij misstanden (RTL Nieuws)
https://www.rtlnieuws.nl/nederland/politiek/minister-slachthuis-eerder-sluiten-bij-misstanden Bron Avaaz.

Klik op deze link om je handtekening te zetten. https://secure.avaaz.org/campaign/nl/nl_slaughterhouses_loc/?ceGnVkb

Nieuwe baas Amsterdamse brandweer wilde machocultuur aanpakken. Hij kreeg oorlog.

3887130325-3a395add

Cultuurstrijd
De Amsterdamse brandweer is ‘een verwaarloosde organisatie’. Commandant Leen Schaap probeert met harde hand de orde te herstellen. Doodsbedreigingen en rechtszaken zijn aan de orde van de dag.

Het nieuws in het kort:
Het conflict tussen de leiding en de manschappen van het brandweerkorps Amsterdam-Amstelland escaleert in hoog tempo. Zeker tien brandweerlieden zijn in de afgelopen anderhalf jaar door de korpsleiding ontslagen, berispt of overgeplaatst wegens (ernstig) plichtsverzuim: racisme, diefstal, ondermijning van het gezag en alcoholgebruik op de werkvloer. Commandant Leen Schaap en de ondernemingsraad (OR) verkeren al geruime tijd op voet van oorlog met elkaar. De korpsleiding zette herhaaldelijk een particulier recherchebureau in om medewerkers te schaduwen en te verhoren. Dat blijkt uit onderzoek van NRC.

Je ziet het niet dagelijks: twee brandweermannen in vol ornaat aan de balie van een juwelier – zonder dat er brand is.

Ze hebben net boodschappen gedaan, voor de lunch en het avondeten op de kazerne. Ze zijn bij de visboer geweest en bij bakkerskraam ’t Stoepje in winkelcentrum Het Stadshart in Amstelveen. Zo doen ze dat iedere twee weken, na hun vaste duikoefening in het nabijgelegen zwembad De Meerkamp. De mannen zijn niet te missen: ze gaan gekleed in de rode outfit van de Brandweer Amsterdam-Amstelland, de brandspuit en de duikwagen staan om de hoek geparkeerd.

Op die ochtend van 20 oktober 2017 is er bij de oefening iets opmerkelijks gebeurd: een van de duikers heeft een platina ring gevonden op de bodem van het zwembad. De bevelvoerder, die aanwezig is als leidinggevende, heeft hem in ontvangst genomen maar niet afgegeven bij de gevonden voorwerpen. In de autospuit op weg naar het winkelcentrum heeft hij de ring laten zien aan zijn collega’s. „Die ga ik verpatsen”, zegt hij.

Verschillende collega’s protesteren, maar daar trekt de leidinggevende zich niets van aan. Hij gaat op weg naar de juwelier. Een van de duikers loopt met hem mee. Hoeveel zou die ring waard zijn? Als de juwelier een bedrag noemt, zegt de bevelvoerder: „Kun je niet wat meer geven? De opbrengst is voor de brandwondenstichting.” De juwelier gaat akkoord. De ring wordt verkocht, handje contantje, voor dik 100 euro.
Over wat er daarna gebeurt, verschillen de getuigen van mening. Volgens de een zwaait de bevelvoerder, eenmaal terug in de autospuit, triomfantelijk met de bankbiljetten en zegt: „Ik heb meer geld gekregen toen ik zei dat het voor de brandwondenstichting was.” Een ander herinnert zich dat de bevelvoerder voorstelt om het bedrag onderling te verdelen. Weer een ander hoort hem zeggen: „Zo, daar kunnen we mooi het eten van betalen.”

Wat vaststaat: de ring keert niet terug naar de rechtmatige eigenaar en de opbrengst belandt nooit bij de brandwondenstichting. Het geld komt uiteindelijk terecht in de kantinekas van de ploeg, die ze gebruiken voor boodschappen of een personeelsuitje. Iedereen zwijgt erover. Tot een half jaar later, wanneer een betrokkene last krijgt van zijn geweten en een anonieme melding doet.

De bevelvoerder is inmiddels ontslagen, ook al heeft hij ruimhartig zijn excuses aangeboden. „Uw gedrag is volstrekt verwerpelijk en mijn vertrouwen in u is onherstelbaar beschadigd”, schrijft de korpsleiding hem op 9 mei van dit jaar. Zijn kompaan is weer aan het werk, met een proeftijd van twee jaar – die hij op dit moment aanvecht bij de rechter.

Is het verhaal van de ring een incident? Of is het een symptoom van een „enorm gesloten” en „gevaarlijke cultuur” die hoognodig moet worden opengebroken? Dat is de kern van een conflict dat woedt bij de Amsterdamse brandweer. Commandant Leen Schaap en een aanzienlijk deel van de vijfhonderd manschappen op de kazernes, de zogeheten uitrukdienst, verkeren op voet van oorlog. Doodsbedreigingen, intimidatie, obstructie en rechtszaken zijn aan de orde van de dag.

Brandpunt van het conflict zijn de 24-uurdiensten die de Amsterdamse brandweer traditiegetrouw draait. Op de uitrukdienst werken ze twee keer per week 24 uur achtereen. De overige vijf dagen zijn ze vrij. Volgens Schaap leidt dit tot een gesloten groepscultuur waarin excessen worden getolereerd en toegedekt. Hij vindt dat in de uitrukdienst een sfeer van wetteloosheid heerst.

Op de kazernes zien ze de 24-uursdienst juist als de kern van het brandweervak. Tijdens de vele uren samen wordt het ambacht overgedragen van meester op gezel. Informeel praten tijdens het eten of koken kweekt groepsgevoel en onderling vertrouwen – en dat is cruciaal in dit gevaarlijke beroep.
Bovendien vormen de 24-uursdiensten de basis voor een aantrekkelijk verdienmodel. Vanwege de vele compensatiedagen kunnen de brandweerlieden er een tweede of derde baan op nahouden: als stukadoor, loodgieter of taxichauffeur. Om de kazernecultuur te breken, wil Schaap die diensten afschaffen – iets wat de Amsterdamse politiek al jaren wil.

Over de strijd tussen de uitrukdienst en Schaap, voormalig politiecommandant, sijpelden al eerder details naar buiten. Uit onderzoek van NRC blijkt dat de problemen veel groter en talrijker zijn dan tot nu bekend. Uit gesprekken met ruim twintig betrokkenen en bestudering van tal van vertrouwelijke documenten blijkt dat sprake is van een „verwaarloosde organisatie” waarbinnen behalve intimidatie sprake is van diefstal, racisme, seksisme en pesten.

Het gaat nog verder. De brandweer kent een hoog ziekteverzuim, kampt met incomplete personeelsdossiers en heeft geen overzicht van de nevenfuncties die brandweerlieden er op na houden. En er zijn voorbeelden van drugsgebruik en dronkenschap op de werkvloer. „Het onwaarschijnlijke is waar bij de Amsterdamse brandweer”, zegt Schaap tijdens een interne presentatie in januari van dit jaar.
Falende commandanten
Opeenvolgende commandanten hebben geprobeerd een einde te maken aan die kazernecultuur – en faalden. Ze stuitten telkens op zulk hevig verzet dat echte veranderingen in het korps uitbleven. Ze vertrokken gedesillusioneerd of kozen de kant van de manschappen. „Er is sprake van conflictvermijding, pappen en nathouden”, staat in een vertrouwelijk rapport van een extern bureau uit 2017. „Er wordt water bij de wijn gedaan om de vrede te bewaren.”

Leen Schaap wil het radicaal anders doen. Hij hanteert een bikkelharde lijn, zonder veel oog voor de decennialang gedoogde mores en opgebouwde rechten van zijn korps.
Schaap gaat te werk als een echte politieman: documenteren, confronteren, sanctioneren. Kan het niet goedschiks, dan moet het kwaadschiks. Hij deinst er niet voor terug om een particulier recherchebureau in te schakelen om zijn eigen manschappen te schaduwen en te ondervragen. „Moeten we naar de rechter, dan gaan we naar de rechter”, zo luidt zijn adagium binnenskamers. Als je geen grenzen stelt dan vreten ze je op, is de overtuiging van Schaap: zware straffen zijn de enige taal die de mannen verstaan.

Een belangrijk onderdeel van zijn strategie is het onverbloemd benoemen van misstanden in interviews. Een greep: voor veel brandweerlieden is „het behoud van arbeidsvoorwaarden belangrijker dan het blussen van een brand”. De „maffia van de medezeggenschap” saboteert en ondermijnt alle hervormingen van de korpsleiding. De 24-uursdiensten? Die zijn „volstrekt failliet”, dus „even stoppen met huilie-huilie over dat rooster”.
Vanaf dag één maakt Schaap – intern én extern – duidelijk waar hij op uit is: het aanpakken van de 24-uursdiensten. Van het etmaal dat de mannen op de kazerne verblijven, zijn ze er maar acht uur officieel aan het werk: van acht uur ’s ochtends tot vier uur ’s middags. De rest zijn waak- en slaapuren, waarin de brandweerlieden niets hoeven te doen – tenzij er een uitruk is. En die acht uur werk? Daarin mogen ze ook schoonmaken, sporten, boodschappen doen en lunchen, schampert Schaap in een interview. „Iedereen denkt dat de brandweer altijd maar aan het werk is. Maar dat is helemaal niet het geval. Hooguit een paar uur per dag.”
Op de kazerne zien ze dat anders. De commandant snapt niet hoe belangrijk de 24-uursdienst is voor het groepsgevoel. En hoezo zestien uur niets doen? Er is tijdens die uren altijd wel ergens brand – en dan moet je er stáán.

Er is ook een minder verheven reden om aan de 24-uursdiensten vast te houden: geld. Als de brandweerlieden in een gewoon rooster moeten werken, hebben ze minder compensatiedagen – en kunnen ze er geen tweede of derde baan meer op nahouden. En zonder 24-uursdienst is het vak van brandweerman straks geen ‘bezwarend beroep’ meer. Met als gevolg: minder toeslagen.
Op het hoofdkantoor en in de kazernes zijn veel managers blij met Schaap: ze voelen zich in conflicten met de werkvloer eindelijk gesteund. Maar de OR manifesteert zich al snel als Schaaps grootste tegenstander. Het maandelijkse overleg met de korpsleiding mondt steevast uit in een verbale loopgravenoorlog. Over álles is onenigheid en argwaan – tot en met discussies over onafhankelijkheid van de verslaglegging. „Moeten we anders een externe notulist inhuren?” oppert een OR-lid.

Wanneer Amsterdamse raadsleden in september 2017 een werkbezoek brengen aan kazerne Teunis bij de Haarlemmerweg, zijn ze verbijsterd over de ijzige sfeer tussen Schaap en de mannen van de OR. Binnen vijf minuten vliegen de verwijten over en weer.
In de ogen van Schaap pleegt de OR obstructie: traineren, nee zeggen, eindeloos kissebissen over regeltjes en protocollen. De mannen van de OR vinden juist dat Schaap het probleem is: door zijn disciplinaire straffen en harde uitlatingen in de media heeft hij een „angstcultuur” gecreëerd binnen het korps. „Het lijkt er op”, zeggen ze tijdens een intern overleg over de onrust, „dat door de vele veranderingen en onrust er nu medewerkers zijn die de druk niet aankunnen en hierdoor ongepast gedrag vertonen.”
De mannen die worden gestraft, vinden ze bij de OR, zijn precies de mensen die het verzet plegen tegen het beleid van Schaap. „Hij behandelt het korps als een kraakpand dat moeten worden ontruimd”, zeggen ze tegen elkaar. Ze vermoeden zelfs dat ze door hem worden afgeluisterd. Ze richten een werkgroep op voor mensen die zich geïntimideerd voelen door de leiding: ‘Werken zonder vrees’.
‘Pesten zit niet in mij’

Kutmoslims. Zwarte apen. Kanker-Marokkanen. Tering kanker tyfus neger. De termen die een hoofdbrandweerman in het bijzijn van zijn collega’s gebruikt, liegen er niet om. En hij beperkt zich niet tot de kazerne Pieter, in Amsterdam-West. Als hij boodschappen gaat doen, noemt hij winkelende burgers op luide toon „brillenjood” of „dikzak”. Tegen een vrouw met een grote oorring zegt hij: „Hé, die heb ik als cockring.”
En dan is er nog zijn voorliefde voor het Derde Rijk. In de kazerne brengt hij de Hitlergroet. Hij paradeert door de gangen in een oude, leren brandweerjas en een legerpetje. Schreeuwt via de intercom bevelen in het Duits, of draait oorlogsmuziek.
Vijftien collega’s getuigen over de racistische teksten van de brandweerman. Ze doen dat tegenover een door Schaap ingehuurde onderzoeker van recherchebureau Pinkerton, begin 2017. De man zelf ontkent of relativeert alles. Racistische of anti-islamitische uitspraken heeft hij nóóit gedaan. „Pesten zit niet in mij”, verklaart hij. Teksten in het Duits via de intercom? Kan zijn, maar net zo goed in andere talen. „Meestal deed ik Jambers na in het Belgisch.” En die Hitlergroet? Een imitatie van ‘Allo ‘Allo!. Hij ziet zichzelf als de joker van de kazerne.

Het gedrag van de brandweerman is lang niet het enige voorbeeld van racisme, discriminatie en pesten in het korps. Neem de opmerkingen van een bevelvoerder van kazerne Dirk tijdens een training ‘groepsdynamiek’ op 25 oktober 2017. Als hij ziet dat er een pepernoot op de grond valt, zegt hij tegen een donkere collega: „Hé Zwarte Piet, ga je strooien?” Niemand in de groep zegt er iets van. Een vrouwelijke collega die op de administratie werkt van kazerne Willem vindt op een maandagochtend in november 2017 een dildo in haar bureaula. Ze is geschokt en doet aangifte. „Grapjes maken gebeurt om moeilijke situaties te kunnen relativeren of vergeten,” zeggen brandweermannen tegen medewerkers die de zaak onderzoeken. Een dader wordt niet gevonden.
Jarenlang vinden vrouwen en minderheden geen gehoor bij de leiding als het gaat om discriminatie en pesten. Dat gebeurt hier niet, is de standaardreactie. En als het al gebeurt, is het „Amsterdamse humor” – daar moet je tegen kunnen. Maar in 2016, nog voor de komst van Schaap, slaat een groep brandweerlieden met een migratie-achtergrond de handen ineen. Ze komen samen in een café in Amsterdam-Oost.

Daar komen de schrijnende verhalen op tafel. De racistische grappen. Opmerkingen over het voorkeursbeleid, zoals: „Door jou zit mijn zoon niet bij de brandweer.” De onzekerheid of je een bevelvoerder wel kunt vertrouwen als je een brandend pand in rent.

‘Respect’, zo noemen ze hun clubje. Ze krijgen meteen het oor van Schaap. Die heeft diversiteitsbeleid tot één van zijn speerpunten gemaakt. Hij komt langs bij een bijeenkomst van Respect, gekleed in een informeel, blauw brandweeroverhemd. In het korps heeft de werkgroep een averechts effect: niet het racisme, maar het bestaan van Respect roept grote weerstand op. In de vergaderingen met de OR leidt het diversiteitsbeleid tot aanvaringen. De OR vindt dat Schaap racisme en seksisme in het korps uitvergroot. Zijn inspanningen voor meer vrouwen en migranten zijn juist een slinkse poging om „jonge blanke mannen” eruit te werken. „Het verzet op de werkvloer is massief.” Steen des aanstoots is een speciaal sportklasje voor vrouwen, dat ervoor moet zorgen dat ook zij de verplichte sporttest kunnen halen. Bij een overleg in februari van dit jaar lopen de gemoederen hoog op. Met het vrouwensportklasje, zegt de OR, overtreedt de korpsleiding artikel 1 van de Grondwet: gelijke behandeling van iedereen.

Er wordt geschorst om af te koelen.
Op iedere melding van racisme of seksime volgt vanuit de korpsleiding de zwaarst denkbare disciplinaire straf – als afschrikwekkend voorbeeld. De bevelvoerder van de opmerking over Zwarte Piet wordt twee dagen na de training aangesproken op zijn gedrag door een leidinggevende. Hij toont zich verrast: hij is zich van geen kwaad bewust. Daar denkt de leiding anders over. De man wordt voor een jaar teruggezet in rang en salaris. Hij wordt overgeplaatst naar een andere kazerne.
Als straf voor de dildo-grap wordt het budget voor een teamuitje niet uitgekeerd, wat weer leidt tot een storm van protest. Helemaal als Schaap de zaak op het intranet van het korps benoemt.

De brandwacht van de Hitlergroet krijgt onvoorwaardelijk strafontslag. Alleen: in juli 2017 draait de rechter dat besluit terug. Een deel van de racistische uitlatingen acht hij bewezen, al plaatst hij vraagtekens bij de kwaliteit van het onderzoek van Pinkerton. Maar Schaaps voorganger Van Strien heeft de brandwacht verzekerd dat de zaak gesloten is – en dus had Schaap deze nooit opnieuw mogen oppakken. De brandwacht mag weer aan het werk.

Het is de methode-Schaap: vastberaden om zijn opdracht te vervullen, schuwt hij geen middel. Exemplarisch is de zaak van een hoofdbrandwacht van kazerne Anton die zich begin november 2017 ziek meldt bij zijn leidinggevende: buikgriep. In de top van de brandweer bestaat de verdenking dat de man zich afmeldt om zijn handen vrij te hebben voor twee ondernemingen die bij bestiert buiten werktijd.

Oud-politieman Schaap en zijn mensen gaan meteen over tot actie. Ze nemen opnieuw bureau Pinkerton in de arm. Medewerkers van het bedrijf bezoeken twee dagen achter elkaar het commerciële klimpark van de brandweerman in Nieuw-Vennep. Ze zien hoe hij daar een graafmachine bestuurt. De privédetectives leggen het met hun camera’s vast. Op basis van het rapport van Pinkerton wordt de brandweerman begin 2018 gestraft met voorwaardelijk ontslag met een proeftijd van twee jaar.
De zaak heeft zich inmiddels naar de rechtszaal verplaatst. De brandweerman ontkent aan het werk te zijn geweest op zijn klimpark. Hij was naar eigen zeggen slechts „korte tijd aan het rommelen met een happer”. Bovendien voelt hij zich in zijn gesprek met de onderzoekers overvallen en onder druk gezet.

Er is een duidelijk patroon zichtbaar in Schaaps optreden: rechttrekken wat in decennia is scheef gegroeid onder zijn voorgangers. Hij heeft weinig om op terug te vallen: van oudsher hoeven de brandweerlieden voor hun tweede of derde baan slechts op vrijwillige basis toestemming te vragen. „Er bestaat geen (volledig) zicht op het aantal medewerkers dat nevenwerkzaamheden verricht,” constateert bureau Integis eind 2017, noch op „de aard en de omvang” van die werkzaamheden. „Dit heeft tot gevolg dat willekeur wordt gecreëerd bij het verzoeken om en het geven van toestemming voor nevenwerkzaamheden.”

Schaaps strategie herbergt een risico. Er bestaat een gerede kans dat de korpsleiding aan het kortste eind trekt. Dat gebeurde al eerder met een zaak tegen drie brandweerlui. In oktober 2017 geven ze een afscheidsfeestje in café het Wapen van Diemen, om te vieren dat ze met pensioen gaan. De korpsleiding verdenkt ze van het indienen van valse declaraties en doet aangifte wegens oplichting. Maar het OM ziet geen reden om over te gaan tot vervolging, de mannen zijn volgens de aanklager „ten onrechte” als verdachte aangemerkt.

Krijgt Schaap steun?
Het is een drukte van jewelste in de kantine van voetbalclub TOG in de Amsterdamse Watergraafsmeer. Op woensdagavond 16 mei van dit jaar verzamelen zich daar zo’n tweehonderd brandweerlieden. Voor de deur staan grote motoren en dure scooters.
Een bijeenkomst om stoom af te blazen, noemen aanwezigen het naderhand. Even onder gelijkgezinden je beklag doen over de angstcultuur die Leen Schaap heeft gecreëerd – zonder dat leidinggevenden je bespioneren of verklikken.

De korpsleiding ziet het anders. In de kantine van TOG zijn plannen beraamd om commandant Schaap en de rest van de brandweertop te wippen. Want dat de aanwezigen dat graag zouden zien, daar bestaat in de korpsleiding geen twijfel over. Dat ze nog niet tot actie zijn overgegaan, maakt het samenzijn niet minder omineus.
Duidelijk is dat de strijd tussen de korpsleiding en de uitrukdienst zich op dit moment op een hoogtepunt bevindt. Schaap heeft onlangs een belangrijke slag gewonnen: zijn contract is met drie jaar verlengd, zonder ruggespraak met de OR. Zijn tegenstanders moeten vooral niet denken dat hij over een jaartje toch weg is. Op 1 januari 2019 hoopt Schaap eindelijk de proeftuinkazerne te openen.
Maar de OR blijft zich verzetten. Ze hebben twee rechtszaken in gang gezet om de komst van de proeftuin te blokkeren.

Eén ding is cruciaal voor de afloop van de strijd: krijgt Schaap voor de onvoorwaardelijke steun van de nieuwe burgemeester, Femke Halsema? Veel keuze heeft ze niet. Als Halsema de scherpe randjes van Schaaps beleid probeert af te veilen, stapt hij op en sneeft de ambitie om de 24-uursroosters te schrappen opnieuw. Bovendien is de positie van Schaaps medestanders in het management en op de werkvloer dan ernstig verzwakt. Het conflict heeft de afgelopen twee jaar een scherpe lijn getrokken door de organisatie: ben je vóór of tegen Schaap?
Als Halsema vierkant achter Schaap schaart, kan ze laten zien dat ze als GroenLinkser niet soft is op veiligheid. Alleen: ook zij zal dan, net als Schaap, de woede van de manschappen ervaren. Al is hun openingszet charmant. In een brief aan haar schrijft de OR op 26 juli: „Ook wij zijn verheugd dat onze mooie stad eindelijk een vrouwelijke burgemeester heeft.”

Deel 2

https://onrecht.wordpress.com/?p=21226

Lees ook:  Een gevaarlijk en verziekt en  corrupte ambtenaren cultuur bij de Gemeente Waterleidingen Amsterdam. Wat nu Waternet is.

https://onrecht.wordpress.com/2016/06/06/racistische-uitingen-op-de-werkvloer-werden-getolereerd-door-de-christelijke-gemeenschap-binnen-de-gemeente-waterleidingen-van-amsterdam/

 

Pro-Deoadvocaten haken af wegens slechte vergoeding.

toga

Sociale advocaten laten zich omscholen, worden actief in andere specialismen en beunen bij om rond te komen. De reden hiervoor is de slechte vergoeding voor het pro-Deowerk.

In een enkel geval stopt een advocaat helemaal. Dat geldt voor Marije Jeltes, die eerder begon met lesgeven om in het jeugdrecht actief te kunnen blijven. Zij laat zich helemaal uitschrijven als advocaat, mede vanwege slechte vergoedingen voor haar werk. De overheid betaalt (deels) de inzet van advocaten, als burgers dat niet kunnen betalen.
De trend baart de Nederlandse vereniging van strafrechtadvocaten (NVVS) zorgen. Ook vindt ze het verontrustend dat advocaten ervoor kiezen meerdere rechtsgebieden tegelijk te bestrijken om geld te kunnen verdienen. Om te waarborgen dat aangesloten leden hun kennis op peil houden, wordt van hen geëist dat ze ten minste twee derde van hun praktijk aan zaken in het strafrecht wijden.

Kinderen.
De Vereniging van Nederlandse Jeugdrechtadvocaten ziet haar leden in het hele land worstelen. Dat maakt de kwetsbaarheid van de kinderen die te maken hebben met deze tak van de advocatuur alleen maar groter. Het gaat niet alleen om minderjarigen die strafbare feiten begaan, maar ook om kinderen die uit huis worden geplaatst, geen verblijfsvergunning hebben of van wie de ouders gescheiden zijn.
De NVVS vreest voor slecht advies aan verdachten, hogere straffen en zelfs het opsluiten van onschuldige mensen. De vergoeding van de overheid is juist bedoeld om uitwassen als deze tegen te gaan.

Rechtsstaat.
NVVS-voorzitter Jeroen Soeteman waarschuwt dat de rechtsstaat minder goed functioneert zonder sterke advocatuur, inclusief het pro-Deowerk. ,,Na acht jaar bezuinigen is de strafrechtadvocatuur uitgeperst. We rijden niet in Rolls- Royces, we dragen geen maatpakken en zijn vooral niet op tv – dan zijn we aan het werk.’’
Ondertussen komen er weinig nieuwe advocaten in het strafrecht bij, nadat de aanwas lang vrijwel helemaal stillag. Onderzoek van de onafhankelijke commissie-Van der Meer wees vorig jaar al uit dat de advocaten die dit werk doen te weinig betaald krijgen in verhouding tot de uren die ze maken.Bron AD

Politie betaalt bijna vijf miljoen aan advocaten voor bijstaan van agenten.

Politie betaalt bijna vijf miljoen aan advocaten voor bijstaan van agenten
De politie heeft de afgelopen drie jaar 4,7 miljoen euro betaald aan advocaten voor het bijstaan van agenten die vervolgd werden, bijvoorbeeld omdat ze geweld hadden gebruikt. Dat blijkt uit cijfers die de politie heeft verstrekt aan de NOS. Volgens de Amsterdamse strafrechtadvocaat Kerem Canatan betaalt de politie veel te hoge bedragen voor juridische bijstand in relatief simpele zaken. Bovendien vinden advocaten het wrang dat de overheid tegelijkertijd bezuinigt op rechtsbijstand voor burgers met een laag inkomen.

De NOS verkreeg de cijfers met een beroep op de Wet Openbaarheid Bestuur (WOB). In 2015 vormde de politie een pool van advocaten, afkomstig van veertien kantoren, om agenten te verdedigen. Het meeste geld werd gedeclareerd door het kantoor Sjöcrona van Stigt, 2,7 miljoen euro. Volgens het kantoor staan hier 245 dossiers tegenover. Gemiddeld kost een zaak 11 duizend euro. ‘Maar dat gemiddelde zegt weinig, sommige zaken zijn heel simpel, andere heel ingewikkeld’, zegt Boudewijn van Eijck, partner van Sjöcrona van Stigt.

De Amsterdamse advocaat Kerem Canatan noemt de bedragen die de politie betaalt ‘gigantisch’. Hij wijst op de tarieven voor rechtsbijstand aan burgers die zelf geen advocaat kunnen betalen. ‘Voor een pro deozaak krijgt een advocaat 600 euro bij de politierechter, 800 euro voor een zaak bij de meervoudige strafkamer. Als hij extra uren wil maken omdat de zaak ingewikkeld is, moet hij die aanvragen. Die aanvraag wordt vaak afgewezen’, zegt Canatan.

‘Klassenjustitie’

Op Twitter sprak arbeidsrechtadvocaat Jokelien Brouwer van het ‘spanningsveld’ tussen de ‘torenhoge juridische kosten’ van de politie ‘voor hun eigen mensen’ en het bezuinigen op de ‘rechtsbijstand voor gewone burgers’. Strafrechtadvocaat Richard Korver was bondiger: ‘Klassenjustitie’.

‘Het is een vergelijking van appels en peren’, vindt Boudewijn van Eijck van Sjöcrona van Stigt. ‘Ik vind ook dat de tarieven voor pro deozaken omhoog moeten, maar dat zegt niets over de kosten voor de verdediging van politieagenten. Die hebben een in de wet verankerd recht op betaalde rechtsbijstand, omdat ze uit hoofde van hun wettelijke taak vaker te maken krijgen met de toepassing van geweld. Daarom moet hun rechtsbijstand optimaal worden ingevuld.’

Bijna vijf miljoen euro in drie jaar is een ‘aanzienlijk bedrag’, zegt een woordvoerder van de politie. ‘Maar als een agent voor zijn werk een stap naar voren zet en daardoor in moeilijkheden komt, hoort het bij goed werkgeverschap om een goede advocaat te betalen’, aldus de woordvoerder.

De pool van advocaten voor bijstand aan agenten werd gevormd in 2015, nadat een agent tot twee jaar werd veroordeeld omdat hij de bijrijder van een vluchtende verdachte had doodgeschoten. ‘Ik wil de garantie dat alleen de allerbeste advocaten mijn mensen verdedigen’, zei de toenmalige korpschef Gerard Bouman destijds. In hoger beroep werd de agent vrijgesproken, bijgestaan door een advocaat uit de pool.
De politie-advocaten worden speciaal geselecteerd en zijn 24 uur per dag beschikbaar. Ze volgen schiet- en arrestatietrainingen, zodat ze zich goed kunnen verplaatsen in het werk van de agent.

Maar volgens strafrechtadvocaat Canatan zijn de meeste zaken tegen politieagenten betrekkelijk simpel. ‘Je moet de ambtsinstructie kennen. Wanneer mag je de wapenstok gebruiken, wanneer pepperspray, wanneer zet je een politiehond is. Elke strafrechtadvocaat kent die instructie, omdat hij aan de andere kant heeft gestaan, de slachtoffers van politiegeweld heeft verdedigd. Daarbij gaat het om precies dezelfde vraag: was het geweld proportioneel?’

Hoge declaraties

Begin dit jaar werden Kamervragen gesteld omdat het kantoor Sjöcrona van Stigt 144 duizend euro had gedeclareerd voor een schijnbaar eenvoudige zaak, waarbij een agent werd vervolgd omdat hij een verdachte had geslagen en pepperspray had gebruikt. In eerste instantie werd hij tot 400 euro boete veroordeeld, in hoger beroep vrijgesproken. Volgens Canatan en andere advocaten was deze declaratie veel te hoog, maar het gerechtshof in Den Haag keurde haar goed. Boudewijn van Eijck van Sjöcrona van Stigt: ‘Mensen oordelen zonder de feiten te kennen. Het was een complexe zaak waar een belangrijke precedentwerking van uitging.’

Volgens strafrechtadvocaat Canatan moeten de kosten die de politie maakt aan advocaten nog eens kritisch worden bekeken, ‘omdat het om belastinggeld gaat’. Daar zijn geen plannen voor, zegt de woordvoerder van de politie. De politie is tevreden over de advocatenpool.Bron:Volkskrant

Moet China een pas op de plaats maken.

trump

ODBned.

Onrecht.wordpress.com

8 juli 14:20

Heeft President Donald Trump gelijk?

Dictaturen en “mogelijk” landen die een gevaar voor het westen vormen worden ongelijk behandeld. Voor Rusland word de deur dicht gehouden En voor China staat de deur wijd open?

Een prijzen oorlog ontstaat als er spraken is van ongelijkheid. En dat is wat er al jaren gaande is. De balans schalen hangen naar beneden richting Azië. Het grote geld gaat richting Azië. Europa en de VS en mogelijk andere westerse landen in de wereld hebben eigenlijk hier zelf ook aan bijgedragen. Er spelen veel factoren een rol.

Europeanen en Amerikanen. Mensen van westerse komaf. Hebben landen in Azië geleerd westerse producten te maken. Producten waar ze in Azie geen idee van hadden van het bestaan er van, dat het bestond. Vanaf het begin proces zijn ze te werk gegaan. De westerse ondernemers. De Know how, vakkennis, heeft men de Aziaten gegeven. Maar misten toch in vele gevallen de vakbekwaamheid en ervaring. Ze moeten van level zero beginnen.

Hoe een arm communistisch land als China met de jaren, rijker en rijker werd door westerse product kopieën te verkopen aan het westen.

Azië toddler knowledge westerse producten.

Bedrijven in Europa zijn decennialang en nog veel langer geleden na gaan denken. Om producten te ontwikkelen. Wat velen jaren van noeste arbeid heeft gekost veel geld, en bloed zweet en tranen. Luxe producten, fabriek en bedrijfsproducten het is een enorme collectie wat men ontwikkeld en geproduceerd heeft. Wat er nu allemaal is en nog uitgevonden wordt en wat er functioneert in de wereld is natuurlijk fantastisch. Omdat de westerse mens zo uniek is met het bedenken en ontwikkelen van de producten. Die zoveel beschaving en gemak heeft gebracht. Zie je in de wereld, dat iedereen wil leven op de manier als de mens in het westen.

Westerse producten gemaakt in Azië. Moeten we daar blij mee zijn.

Waarom zijn de Europeanen blij. Om de simpele reden. De producten zijn goedkoop. Waarom is het goedkoop? Omdat alles wat in het westen is ontwikkeld in Azië niet of nauwelijks toen nog bestond. En ook geen eigen kennis economie heeft, ze hebben hun eigen economietje in de steden. En op het platte land,- landbouw en rieten manden. Men leeft van zelf geteelde groente. En slachten varkens. Dus een welvarende economische staat is het niet, het is armoe troef. O.a die mensen zijn gaan werken in de fabrieken die door westerse ondernemers werden gebouwd. En westerse producten gingen maken. Ook  de Nederlandse ondernemers plaatsten fabrieken. Mooier kon toch niet. Weinig arbeidskosten en vette winst op de producten.

Omdat ze westerse kennis toegespeeld kregen en producten kopiëren. Was dat het begin van een scheve verhouding voor de westerse landen. Die importeerden maar onophoudelijk. Het kon niet op. Ten kosten van de Nederlandse werknemers. Ten gunste van de ondernemers.  Er vanuit gaan dat men in een fabriek op dit moment 120 euro per maand verdiend.  Daar kan men in Europa niet tegen concurreren. Toen men de smaak te pakken kreeg. In China. Wilde ze sneller groeien en dus minder afhankelijk worden van de westerse fabrieken in hun land.  Werd er meer Know how op illegale wijze naar Azië door gesluisd.

Waardevolle informatie die jaren van bedenken en ontwikkelen hebben gekost. Werden buit gemaakt om nu zelf zonder al te veel westerse invloed deze producten in Azië te maken. En het ging verder. Want inmiddels had men als arm land genoeg geld opgebouwd door export van westerse artikelen wereld wijd. Met de belangrijkste afnemers het westen.

Azië toddler knowledge westerse producten. Is uitgegroeid tot een grote westerse producten kennis databank die nu in Azië staat. Door moderne bedrijfsspionage en tegenwoordig ook door het opkopen van kennis. Westerse bedrijven werken hier gewoon aan mee.

Kunnen ze nu zelfs fabrieken in het westen kopen. Met geld wat ze hebben verdiend notabene in het westen. Wat in het verleden nog illegaal gebeurde. Kopen ze nu de kennis en alles wat een bedrijf heeft opgebouwd, op. Slechter scenario op langer termijn kun je niet bedenken voor het westen. Dit zou per direct via een wet moeten stoppen. Europa en westerse landen in het algemeen is zich zelf aan het slopen en in Azië word men steeds rijker en machtiger door toedoen van het westen. Wat zeer verontrustend is.

Van communistisch naar kapitalistisch systeem.

Azië is dus niets ander dan een kopieerder en zijn slim gemaakt door het westen. In het westen vinden ze het belangrijk dat er patent staat op een product wat men heeft uitgevonden. Maar in Azië speelt dat niet. Hun zien het kopiëren als de grote kans om ook over een Europese model economie te beschikken. Gestuurd vanuit Azië. Dus rijk worden!! En dat allemaal zonder moeite. De westerse landen hebben het denkwerk gedaan en het toegelaten dat China er machtig en rijk van kon worden.

Het is een complexe situatie die is ontstaan door outsourcing, door product kopieën in het westen te accepteren van eigen westerse producten jaren lang. En door de westerse ondernemers zelf. Omdat de eigenaars hun fabrieken en kennis verkopen voor grof geld. En ondanks dat nagenoeg westerse bedrijven veel minder mogen exporteren naar Azië  dan ze importeren. Is de balans ver te zoeken.

Wat is de toegevoegde waarde van hun export naar het westen.

Afgezien dat men veelal geen goede kwaliteits kopieën maakt maar wel goedkoper is. Waar onderscheid Azië zich van het westen. Azië is dus eigenlijk minder dan een dreumes in vergelijking met de innovatieve ondernemers in het westen. In Azië loopt men zo enorm achter op het westen. Dat men nooit gelijkwaardig kan handelen met het westen. Ze hebben niets te bieden alleen dat ze westerse artikelen goedkoper kunnen maken. Dus moesten ze kennis kopen. Want alles wat men daar in de kennis bank heeft staan is allemaal ontwikkeld door het westen. Niets is van hun zelf. Europese brand producten worden nu verkocht in de wereld met made in China. Het zou verboden moeten zijn.

Inmiddels zijn ze van de westerse innovatie steen rijk geworden. En blijven  kennis stelen als men het niet kan kopen. Of als het om strikt geheimen bijvoorbeeld militaire westerse informatie gaat.

Dat ze rijk zijn geworden blijft niet ongemerkt. Oude Chinezen steden zijn met de tijd moderne metropolen geworden. En door de enorme geld stroom en kennis wat binnen komt. Hebben ze de gelegenheid om nu via de kennis informatie. Van Europese bedrijven door te pakken met ontwikkelen.

Met wat onderscheid China zich met het westen dat het een zeer jong kapitalistisch en oude dictatuur is. En zeer ambitieus op het gebied van internationale handel. En internationale binnenlandse politieke invloed wil bewerkstelligen. En ambitieus is de rijkste te worden maar ook de machtigste in de wereld op economisch en militair  gebied. En nu al begonnen is, zich strategisch te vestigen op buitenlands grond gebied. Met het voor China eerste gebouwde marine basis. Buiten hun lands grens. In Oost Afrika het landje Djibouti.

President D.Trump en alle Westerse leiders moeten China strikt in de gaten houden. China en Rusland trekken steeds meer met elkaar op. En meer Aziatische landjes.

D. Trump heeft dan ook volkomen gelijk, dat hij vind dat de verhouding niet klopt. Maar een prijzen verhoging doorvoeren zal niet lijden tot een oplossing op korte termijn. Azië is ver boven zijn stand gegroeid. En zou een pas op de plaats moeten maken. Zeker als we weten hoe hun economie is ontstaan.

Als de bevolking in het westen bij zinnen komt en hun producten niet meer kopen is het gedaan. In plaats prijs verhogingen door te voeren net als Trump. Zouden ze in gesprek moeten gaan. Nu  slaan ze de plank volledig mis. Ook daar missen ze kennis. En weten hun plaats niet op het gebied van business voeren met het westen. Het is een kwestie van beschaving op dit gebied, die Azië wereld vreemd is.

 

 

Peter (24) koopt regenwoud en schenkt het aan locals.

regenwoud

Een stuk land kopen en direct weer weggeven aan de lokale bevolking. De 24-jarige Peter de Koning deed het. Hij kocht een stuk oerwoud op de Filipijnen en doneerde dat vervolgens aan de locals.

Het gaat om een stuk grond van om en nabij de vijftig hectare, dus zo’n honderd voetbalvelden groot. 8.500 euro – bijna al zijn spaargeld – gebruikte hij voor deze donatie van het tropisch regenwoud. Maar het is het waard. Hierdoor kunnen rijke investeerders de grond niet meer kopen en er hun meestal niet zo milieuvriendelijke gang gaan.

Heilig bos
,,Het is de helft van een bos dat voor de lokale bevolking als heilig wordt gezien”, vertelt De Koning tegenover RTL Nieuws. ,,Ik vertrouw het toe aan de mensen die er altijd al gewoond hebben.”

Het gaat om de mensen van de Higaonon-stam, die leven op het eiland Mindanao, in het zuiden van de Filipijnen. Het is een waardevol gebied voor investeerders die het voorzien hebben op de hout-, mijn-, kokos- en palmolie-industrie.

Het blijft hoe dan ook een bijzondere daad. ,,Ik had altijd al een klik met de natuur. Daar deed ik tot voor kort niet zoveel mee. Ik ging net als iedereen mee met de flow: geld verdienen en kijken of ik een huis kon kopen. Pas toen ik mijn baan verloor als civiel ingenieur, anderhalf jaar geleden, begon ik mij meer te verdiepen in de natuur en in klimaatverandering.”

Écht belangrijk
Ik belandde in een fase die veel mensen een keer meemaken. Ik vroeg mij af: wat vind ik nou écht belangrijk in het leven? Ik kwam toen tot de conclusie dat ik mij meer wilde inzetten voor de natuur, vervolgt De Koning, die zich vooral ging bemoeien met biodiversiteit. ,,Ik zei tegen mijzelf: hier wil ik helemaal voor gaan, want dit vind ik belangrijk.”
Een rare actie vindt hij het niet en ‘verschil’ is volgens hem snel gemaakt. ,,Ik geloof heel erg dat we meer kunnen doen dan we nu doen. Ook mensen die weinig geld hebben, zoals ik. Je kunt investeringen doen, of je consumptiepatroon aanpassen door bijvoorbeeld geen producten te kopen waar palmolie in zit.”Bron:Metro

Stop de drijvende vernietigingskampen.

35936_35936_35897_Sheep_CP.gif

STOP DE DRIJVENDE  VERNIETIGINGS KAMPEN

EEN DRINGENDE OPROEP.

Aan ministers van Landbouw en internationale toezichthouders :

Wij, burgers van over de hele wereld, zijn diep geschokt door de condities waaronder levende schapen, koeien en andere dieren vervoerd worden. Wij roepen u op samen te werken aan barmhartig dierenwelzijnsbeleid dat een einde kan maken aan deze wreedheid. Tenzij dat beleid geïmplementeerd is zou transport van levend slachtvee verboden moeten worden.

Geplaatst: 3 Mei 2018
Een klokkenluider filmde stiekem hoe duizenden schapen opgesloten werden op smerige schepen en levend gekookt werden in de verzengende hitte.

Deze schepen zijn als drijvende vernietigingskampen en — en elk jaar worden MILJOENEN dieren op deze manier vervoerd. Maar nu hebben we een uitgelezen kans om hier iets tegen te doen!

De Wereldgezondheidsorganisatie voor Dieren komt over een paar weken bij elkaar en in de nasleep van deze verschrikkelijke beelden overwegen een aantal van de belangrijkste vee-exportlanden een volledig verbod op vervoer van levend slachtvee!

Na een golf van protest heeft Nieuw-Zeeland dit verbod al ingevoerd. En als wij ook massaal onze stem laten horen zouden we miljoenen dieren kunnen redden van dit gruwelijke lot. Teken nu en deel met iedereen!

Landen als Australië, Brazilië en het Verenigd Koninkrijk heroverwegen op dit moment hun handelsregels. Als wij samen een enorme campagne opzetten, de verschrikkelijke beelden de hele wereld over laten gaan en opiniepeilingen laten uitvoeren om te laten zien dat burgers humane wetten voor dierenwelzijn willen, dan kunnen we de druk op deze internationale top hoog opvoeren, en kunnen we dit voor elkaar krijgen!

Internationaal zeetransport van levende dieren is verschrikkelijk. Koeien, schapen en andere dieren worden op gigantische en overvolle schepen geladen en hebben maar beperkt toegang tot water en voedsel. Maar de hitte is het ergst — deze kan zo extreem zijn dat dierenartsen zeggen dat veel dieren letterlijk levend gekookt worden. De dode dieren worden vervolgens overboord gegooid zodat er geen bewijs is!

Voeg jouw naam toe — en laat de wereld zien dat burgers massaal tegen deze barbaarse behandeling en het nodeloze lijden zijn.

Teken om een einde te maken aan de drijvende vernietigingskampen en open de link.

https://secure.avaaz.org/nl/live_exports_loc_fr/?teGnVkb&v=500470632&cl=14453082293&_checksum=72d1a77eeee5661a3ed76074edbe61f088e12c9ecf80650f30dc0d866cb0d022Stop de drijvende vernietigingskampen.

Avaazers trekken keer op keer aan de bel over dierenmishandeling en hebben zelfs undercoveronderzoek hiernaar gefinancierd. Laten we onze pijlen nu richten op internationaal zeetransport van levende dieren en een einde maken aan dit lijden.

Geschrokken maar vastberaden,
Mike, Bert, Rewan, Nick, Jenny, Alice, Ricken en het hele Avaaz-team

Meer informatie:

Australië geschokt door dood 2400 schapen op vrachtschip (NOS)
https://nos.nl/artikel/2226057-australie-geschokt-door-dood-2400-schapen-op-vrachtschip.html

Verborgen camera toont dierenmishandeling op Australische schepen (NRC)
https://www.nrc.nl/nieuws/2018/04/12/verborgen-camera-toont-dierenmisbruik-op-australische-schepen-a1599176

Video: Klokkenluider legt gruwelijke misstanden veetransport bloot (Nieuwsblad Transport)
https://www.nieuwsbladtransport.nl/scheepvaart/2018/04/09/video-klokkenluider-legt-gruwelijke-misstanden-veetransp

Avaaz is een internationaal campagnenetwerk van 41 miljoen mensen en streeft ernaar dat internationale besluitvorming wordt bepaald door inzichten en waarden van de wereldbevolking. (“Avaaz” betekent “stem” of “lied” in veel talen.) Avaaz heeft leden in alle landen van de wereld; ons team is verspreid over 18 landen in 6 werelddelen en werkt in 17 talen. Lees meer over de grootste campagnes van Avaaz hier, of volg ons op Facebook of Twitter.