ONRECHTDATABANKBUREAU.NED

DE WEBLOG WAAR U BIJ UITSTEK UW MENING KUNT GEVEN.

 Waar u artikelen kunt lezen en misstanden kan publiseren.

 Kortom ook een weblog voor wie geïnteresseerd is over de

onderwerpen te discussiëren.    

 

NED 1999-2016

Nieuws berichten

                   ⇓                     

Plukze nam politie te leterlijk op.

Gaat de deksel van de Politie doofpot beetje bij beetje eindelijk open?

Ad meld,

Advocaat bedreigd na uitspraak in EenVandaag

Strafrechtadvocaat Mark Teurlings is na de uitzending van EenVandaag, waarin agenten ervan worden beschuldigd spullen te stelen van verdachten, bedreigd. Dat meldt hij in een tweet.

,,Ik moet alles wat ik heb gezegd terugnemen”, zo twittert Teurlings. Daaronder post hij een email waarin hij in het Engels wordt bedreigd. ,,We zouden niet willen dat jou iets ernstigs overkomt. Dat zouden we zeer betreuren. Daarom hopen we dat je terugneemt wat je eerder hebt gezegd”, zo staat in de tekst te lezen.

Uit de afzender zou moeten blijken dat het iemand is die mogelijk werkzaam is bij de politie. ,,In Nederland kennen we het gezegde: ‘de politie is je beste vriend’. We kennen je lengte al in meters en centimeters voor het geval de begrafenisondernemer met je aan het werk moet.”

Uitzending
In de uitzending van EenVandaag van afgelopen zaterdag beweren diverse strafadvocaten dat politiemensen regelmatig geld en waardevolle spullen ontvreemden bij invallen en arrestaties. In veel gevallen doen de verdachten daarvan geen aangifte, omdat het soms moeilijk klagen is. ,,Bij wie ga je klagen als een kilo cocaïne weg is? Bij de politie? Dat wordt een lastige zaak”, zegt advocaat Teurlings in de uitzending.

Emeritus hoogleraar Van Praag: Ondergang van het pensioenstelsel is verzinsel.

Pensioenpaniek is totaal onnodig”.

“Maak ons midden in de nacht wakker en vraag naar het pensioensysteem en we stamelen gehoorzaam “onhoudbaar” en draaien ons om”. Dat zegt emeritus hoogleraar Bernard van Praag in een artikel in NRC Next, waarin hij zich scherp afzet tegen de bangmakerij rond de (on)houdbaarheid van ons pensioenstelsel. Die negatieve houding is onnodig en misleidend vindt hij.

Onhoudbaarheidsdogma bijna een religie
“Het probleem is dat er een soort gesloten kaste is ontstaan van kenners van de materie, allen devote gelovigen in het onhoudbaarheidsdogma”, schrijft Van Praag. Hij stelt vast dat deze bangmakerij is gebaseerd op databestanden van De Nederlandsche Bank en het CPB die voor niemand verder toegankelijk zijn. De gegevens waarop de conclusies zijn gebaseerd zijn dus moeilijk controleerbaar. Door het doemdenken rond het huidige pensioenstelsel verdwijnt bij jongeren de bereidheid om te participeren in “een ten dode opgeschreven systeem”.

Gepensioneerden staan aan de kant
Het pensioenbeleid van de Nederlandse overheid treft de 3,5 miljoen gepensioneerden hard. Van Praag spreekt er zijn verbazing over het dat de direct betrokkenen in de SER niet mogen meepraten over de aanstaande wijzigingen in het pensioenstelsel.

Rekenmethodiek slaat nergens op
Van Praag hekelt de “risicovrije” rentevoet die de DNB hanteert om de dekkingsgraad van pensioenen vast te stellen. Die rentevoet wordt vastgesteld op basis van de rente in de achterliggende 12 maanden. Die verandert veel te snel om een betrouwbare graadmeter te kunnen zijn. De verplichtingen van pensioenfondsen strekken zich over decennia uit. Dan zou het ook logischer zijn volgens Van Praag om die rentevoet vast te stellen op basis van een gemiddelde dat wordt berekend over een periode van 10, 20 jaar in plaats van enkele maanden. Dan zouden de pensioenfondsen er beter voor staan.

Het gaat beter dan voorgesteld wordt
De risicovrije rente gaat er bovendien vanuit dat pensioenfondsen alleen in staatsobligaties beleggen. Dat is niet zo. Ze beleggen ook in aandelen en vastgoed. Het werkelijk gerealiseerde rendement (6 tot 7%) is dan ook hoger dan het kunstmatig vastgestelde cijfer waarmee de Nederlandsche Bank rekent (1%).

Van Praag noemt het een absurde keuze. Het idee ontstaat dat de meeste fondsen in acute nood verkeren, terwijl daar geen aanleiding toe is. “Paniek over het beste systeem ter wereld” is dan ook niet nodig.

Oud subsidieert jong
Ook voor de constatering de “jongeren betalen voor de ouderen” is volgens Van Praag geen grond. Het is eerder omgekeerd. De werkenden betalen op dit moment te weinig premie voor hun toekomstige rechten : “ze worden nu fors gesubsidieerd door de gepensioneerden”.

“Eigen” pensioenpotje wordt misschien erg klein
De SER wil toe naar individuele pensioenpotjes met collectieve risicodeling. Dat systeem leidt volgens Van Praag tot een uitermate onzeker pensioen. Gaat het goed dan kan het uitkomen op een uitkering van 160 procent van het middenloon, gaat het economisch slecht dan mogelijk op maar 30 procent. “Een flinke prijs voor het kennen van mijn pensioenpotje”, aldus Van Praag.Bron: Nrc Next

Topadvocaten: ‘politiemensen stelen spullen’.

Politiemensen zouden bij invallen, doorzoekingen en arrestaties regelmatig geld en waardevolle goederen ontvreemden. Dat zeggen vier strafrechtadvocaten zaterdag in een uitzending van Eenvandaag.De Nationale ombudsman is al een onderzoek begonnen en hoopt deze zomer met de resultaten te komen.

Volgens advocaten in het programma moeten advocaten uit het hele land achter tientallen spullen aan die verdwijnen bij inbeslagnames. “Alles wat kan gebeurt, alles. Geld, sieraden, drugs, auto’s en Rolexen”, zegt strafpleiter Louis de Leon. Zijn collega’s zeggen in het programma dat ze het al regelmatig hebben meegemaakt dat cliënten hun spullen niet terugkregen, omdat het er niet zou zijn. Leon zegt het te hebben meegemaakt dat van een cliënt haar auto vol lag met spullen toen die in beslag werd genomen. ‘Toen ze die later kwam ophalen was die helemaal leeg, maar de politie wist van niks.”

In veel gevallen doen de verdachten geen aangifte van diefstal, omdat het ze soms goed uitkomt, maar ook omdat het soms moeilijk klagen is: “Bij wie ga je klagen als een kilo cocaïne weg is? Bij de politie? Dat wordt een lastige zaak”, zegt advocaat Mark Teurlings.

Politie en Justitie reageren in de uitzending met een schriftelijke verklaring. Ze zeggen er alles aan te doen om ervoor te zorgen dat het beslagtraject helder en zorgvuldig verloopt. “Indien we de casussen – die niet concreet worden gemaakt – zouden kennen, zouden we ze tot op de bodem uitzoeken.” De Nederlandse Vereniging van Strafrechtadvocaten (NVSA) gaat een zwartboek opstellen, vertelde Geertjan van Oosten namens de vereniging. Bron:Trouw.nl

ODBned: Multicultureel denken en leven in Nederland.

Dat Nederland in de toekomst een andere naam moet bedenken is eigenlijk een kwestie van tijd. Er wonen honderden nationaliteiten in Nederland. Waarvan er nog maar een paar minderheden zijn die zich al weer jaren lang bemoeien met de Nederlandse politiek.

De partij van de Arbeid is de voorloper geweest om minderheden de kans te bieden op een politieke carrière. Dat zijn en Marokkaanse en Turkse Nederlanders. De achterban van de partij.

Deze politieke individuen willen macht naar zich toe trekken om de Marokkaanse en Turkse belangen dat wil zeggen de levens gewoontes en religie meer bodem te geven doormiddel van politieke beslissingen. Dat zijn gewoontes die niet Nederlands zijn en daar zit de frictie die vele Nederlanders zorgen baard. Omdat er niet word geluisterd naar die Nederlanders door de politiek raken mensen gefrustreerd en bang en uiten dat op straat of via internet.

Het geloof van wie dan ook in Nederland moet eigenlijk ondergeschikt zijn aan de dagelijkse leven en vrijheid van de Nederlandse democratie.

Religie moet ondergeschikt zijn betreffende de Nederlandse economie, zo is dat altijd geweest in Nederland en dat zou wenselijk zijn hersteld te worden. Met andere woorden na een dag van arbeid naar de kerk moskee of anders. Maar in Nederland heeft men vergeten regels toe te passen. Het is vrijblijvend, en dat past niet in een land waar je dient werken voor een bestaan.

De Nederlander heeft naast zijn leven een geloof. Zijn geloof domineerd niet zijn leven. Is ook moeilijk te combineren als je in de Nederlandse economie wil mee draaien. De Nederlander is over het algemeen niet zo geintreseerd in het praktiseren van een individu zijn geloof. De Nederlandse bevolking is geintreseerd in mensen die zich ontwikkelen op sociaalvlak, en prettig in de omgang zijn. In vrijheid leven. Die vooruit kijken. Naast het werk een leven hebben. En naast het geloof, een leven met plezier. Dat zijn de fundamenten van van de Nederlandse mentaliteit.

Het is een kwestie van ontwikkelen. Wil je je totaal ontwikkelen in je geloof. En vijf maal per dag naar de gebedsruimte gaan. Of wil je als mens je ontwikkelen in je geloof en daarnaast ruimte scheppen voor een leven in de multiculturele samenleving. De vraag is, wat wil een persoon voor toekomst.

Als de personen van een andere levensvorm die geen baan hebben en dat wel willen. Zich nu eens richten en verdiepen op het dagelijks leven van een Nederlander. En als die personen zich nu eens inzetten op de manier zoals de Nederlandse werknemer dat doet, dan ben je snel geintergreerd in het arbeid proces en creëer daarmee kansen voor de ander. Maar het moet van beide kanten komen ook de werkgevers moeten daarin mee werken en kansen bieden.

Geef een persoon met opleiding of anders het gevoel dat hij of zij nodig is. Dat is belangrijk voor ieder mens. Juist nu in deze tijd dat, de economie in de wereld nog niet sterk is moet er een mentaliteit verandering plaats vinden niet alle Turken of Marokkanen kunnen een groente winkel of slagerij er op na houden.

Er moet meer werk gecreëerd worden er moeten veel meer loonstroken bijkomen belastingen moeten betaald worden om Nederland weer financiël sterk te maken.
Dus ook de kneuterigheid van de Nederlandse middenstandspolitiek moet veranderen. Op defensie gebied denkt en handelt men op internationaal niveau, dat moeten ze ook op economisch niveau gaan doen. Maar dan moet er heel hard gewerkt worden om bijvoorbeeld nieuwe producten te ontwikkelen. Universiteiten moeten er hard aan trekken en met nieuwe ideeën komen De kontakten tussen universiteiten en overheid moeten verstevigd worden. Denktanken op innovatie gebied moeten er harder mee aan de slag gaan. De toekomst ligt in het vooruitzicht. Nederlanders zijn slim dat moet lukken.

Doe iets in de vliegtuig industrie ontwikkel een vliegtuig die niet meer naar beneden kan storten.

Maak twee aparte aandrijf systemen, een om te vliegen en de ander om een noodlanding in goede banen naar de grond te leiden. Een soort van helicopter systeem die het vliegtuig op een juiste plek kan laten landen. Het is een kwestie van de stabiliteit weer onder controle krijgen. Maak een systeem dat projectielen afgeleid worden van een vliegtuig. Maak een systeem in het vliegtuig dat altijd explosieven op tijd lokaliseert. Bedenk iets. Doe zoiets ook met zee schepen en passagiers boten, laat ze niet meer naar de kelder gaan. Denk in het groot. Hier liggen kansen op zakelijk gebied voor mensen die hier iets mee kunnen.

Dan is er waarschijnlijk niet veel werk meer te doen voor de politieke vertegenwoordigers van die minderheden in Nederland. Dan ben je op de goede weg. Dan zijn er veel problemen door eigen inzicht en inzet opgelost.

Het is dan ook van belang dat die vertegenwoordigers van de politiek een brede horizon hebben. En iets kunnen betekenen voor multicultureel Nederland. Open staan voor de vele andere mensen en hun wensen van een andere nationaliteit en geloof dan de Turkse of Marokkaanse-Nederlandse bevolking. Dat ben je betrokken als individu bij de bevolking van Nederland. Dan zijn we op de goede weg. Samenwerken op ”niveau” met Nederlandse en andere politieke vertegenwoordigers van andere minderheden in Nederland.

Uiteindelijk ben je een politieke vertegenwoordiger van de Nederlandse culturele samenleving. En daar gaat het om. Een diversiteit aan dominante religie staatjes in de toekomst in Nederland is niet de kant waar we naar toe moeten gaan. We moeten het met elkaar doen maar dan moeten de neuzen wel de zelfde richting opstaan. Bron:ODBned

Aanklacht tegen Franse spoorwegen om deportaties concentratiekampen.

deportatie frankrijk

Aanklacht tegen Franse spoorwegen om deportaties concentratiekampen

Drie familieleden van slachtoffers van de Holocaust klagen in de Verenigde Staten de Franse nationale spoorwegen (SNCF) aan. De aanklacht werd gisteren ingediend bij een rechtbank in Chicago.

In de aanklacht staat ook dat medewerkers van de Franse spoorwegen de bezittingen van de familieleden afpakten, onder meer goud en geld. De SNCF wordt beschuldigd van het schenden van internationaal recht. De familieleden eisen onder meer dat het bedrijf wordt gedwongen een vergoeding te betalen voor de spullen die werden afgepakt.

De familieleden zijn een vrouw die in de Verenigde Staten woont en twee Fransen. Volgens persbureau Bloomberg was bij de SNCF niemand bereikbaar voor commentaar. In 2010 betuigde de spoorwegmaatschappij spijt voor het vervoeren van 75.000 joden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Bron:Volskrant

Alle geschiedenis verdient meer aandacht.

roofstaat

Dinsdag zeiden vier academici iets over het pleidooi van Ewald Vanvugt, in Roofstaat, voor meer aandacht voor het Nederlandse ‘slavernijverleden’ (O&D, 10 mei). Wat mij betreft verdient álle geschiedenis meer aandacht, maar ik ben dan ook historicus.

Of het slavernijverleden even prominent moet worden als de Tweede Wereldoorlog, vind ik nogal wat: 1 juli zal de slavernij 153 jaar geleden zijn afgeschaft, bij de Tweede Wereldoorlog is dat nog maar net 71 jaar. Een duidelijk andere herinnerings- en herdenkingshorizon. Waarmee ik niet propageer dat wat uit het oog raakt, ook uit ons historisch bewustzijn mag verdwijnen. En de vergelijking van slavernijverleden met Tweede Wereldoorlog in de krant van 10 mei, precies 76 jaar na het begin van ‘onze’ Tweede Wereldoorlog … hm.

Ik heb het boek van Vanvugt nog niet gelezen, maar op de website van de uitgever staat alvast dat ‘roof- en kruistochten in de middeleeuwen’ blijkbaar worden nagedragen aan de ‘roofstaat’ die het Koninkrijk der Nederlanden heet te zijn. Dat knarst. Er hebben indertijd vast inwoners van wat nu Nederland heet, meegedaan aan de kruistochten en andere ondaden, maar dat allemaal op de balans zetten bij het koninkrijk dat pas in 1813 ontstond, gaat wat ver. Een beter perspectief lijkt mij om roof-, kruis-, veroverings- en slaventochten levend te houden als herinnering aan de excessen waartoe ongebreideld winstbejag en/of religieuze of ideologische dwangvoorstellingen vroeger hebben geleid en als waarschuwing tegen nieuwe excessen die zullen optreden als we ons verstand (en geschiedenis) niet gebruiken.

Als het over ‘ons’ slavernijverleden gaat, valt mij steeds de eenzijdigheid op. De meeste inwoners van dit land weten niet eens dat op het grondgebied van tegenwoordig Nederland de binnenlandse erfelijke horigheid pas formeel is afgeschaft bij de staatsregeling van 1798 – precies 65 jaar vóór de afschaffing van de (koloniale) slavernij – en dat de laatste rudimenten nog tot een eindweegs in de 19de eeuw hebben voortbestaan. Die horigheid was in de 18de eeuw weliswaar aanmerkelijk gemitigeerd in vergelijking met zijn voormoeder, de middeleeuwse lijfeigenschap, maar had nog steeds kenmerken van persoonlijke ónvrijheid. Horigheid kwam niet alleen voor op het grootgrondbezit van de elite, de adel, maar was in Overijssel zelfs ‘staatsbedrijf’. Nog verder naar het oosten bleef de lijfeigenschap tot ver in de 19de eeuw bestaan: in Saksen tot 1832, in het koninkrijk Hannover (van het Britse vorstenhuis) tot 1833.

Deze ‘binnenlandse slavernij’ is een blinde vlek, die gezien de huidskleur van de toenmalige inwoners van wat inmiddels Nederland is, ook gerust als ‘witte vlek’ kan worden aangeduid. Dat de koloniale slavernij een ‘zwarte vlek’ is, wordt – gelukkig – van tijd tot tijd opgerakeld en heeft ook een officieel gedenkteken. De horigheid op eigen bodem loopt daar flink op achter.Bron: Volkskrant.nl

ODBned: Dodenherdenking hypocriet of niet.

damDe Dam Amsterdam dodenherdenking 4mei

Er is onlangs een kleine commotie ontstaan omdat een groepje mensen niet meer willen herdenken. Omdat ze het hypocriet vinden. Dat is geplaatst op Twitter en Facebook.

Ik denk dat het niet juist is. Om niet mensen te herdenken die slachtoffer van de agressor en verraders zijn geworden.

Herdenken,- dan spreken we over soldaten,- verzetsstrijders,- mensen die mensen geholpen hebben tegen de agressor. (Verder is mogelijk dat ik mensen niet heb genoemd die heldhaftige daden hebben gepleegd.) Mijn excuses daarvoor.

 

“Stil staan voor wie de daders waren.”

En vooral stilstaan over het feit wat de agressor en verraders, de miljoenen joodse en andere mensen hebben aangedaan. Namelijk vermoord in de vernietigingskampen. We moeten dan ook al die misdadigers melden die verantwoordelijk zijn voor hun misdaden anders is het hypocriet.

We spreken over mensen die de Nazi’s wilden uit roeien. Wat hypocriet is,- dat er nooit word stil gestaan bij wie daar nu verantwoordelijk voor is. Ja Duitsland dat is wat er bij de Nederlanders meteen naar boven komt. Ja wijzen naar de Duitsers zij hebben……

Er waren concentratiekampen in: Vught, Westerbork, Amersfoort en Ommen. Het waren vooral doorgangskampen. Hier werden homoseksuelen, zigeuners en antinazi’s maar vooral Joden die tijdens razzia’s in grote steden waren opgepakt verzameld, om later per trein afgevoerd te worden naar kampen in Duitsland en Polen.

ODBned heeft in het verleden al eens eerder en artikel geschreven over foute Nederlanders en herdenken op 4mei. En niemand die reageerde. Dat is hypocriet. Ja als je de waarheid zegt in Nederland gaat je kop er meteen af. Als je fouten acties meld gaat je kop eraf. Dat is typisch de Nederlandse mentaliteit. En als je daarover schrijft moeten ze daar niets van weten. Dat is Nederland ten top.

Maar zoiets vreselijks  als de Tweede wereld oorlog is geweest. Van wat er allemaal is gebeurd. Is het toch vreemd dat zoveel generatie na de tweede wereld oorlog. Nooit eens iemand zegt, “de Nederlanders waren daar verantwoordelijk voor”. Voor al die transporten.

Voor al het verraders werk dat ze deden tegen de goede Nederlanders. Die mensen in doodsnood hielpen, met gevaar voor eigen leven. En natuurlijk de verzetsstrijders. lang geleden als jongetje stelde ik wel eens vragen aan mijn ouders en andere volwassen mensen over de tweede wereld oorlog. Daar praten we niet over. Kreeg je als antwoord op mijn vragen. Dat is toch raar!

Het is hypocriet als je daar niet bij stil staat, hoe fout ook Nederland is geweest. Steek nu eens de hand in eigenboezem. En niet je kop in het zand. En zeg nu ook eens tijdens de herdenking dat Nederland zo fout was als het maar kon. Zowel de Overheid als burgers. Voor, ‘tijdens’ en na de tweede wereld oorlog. Als we willen leren van waar de mensheid toe in staat is, namelijk het uitroeien van andere mensen.

 Als we willen leren van waar de mensheid toe in staat is, namelijk het uitroeien van andere mensen. Had Nederland na de tweede wereld oorlog zijn geschiedenis boekjes voor de scholen moeten aanpassen.

Had Nederland na de tweede wereld oorlog zijn geschiedenis boekjes voor de scholen moeten aanpassen.  Over de tweede wereld oorlog  en wat er in Indonesië toetertijd is gebeurd moeten omschrijven wie daar verantwoordelijk voor is, voor al die oorlogsdoden. Dan ben je als Nederlander meer bewuster over wat er is gebeurd.

Want oorlog is van alle tijden en heden. De mens is een zeer gevaarlijk wezen. En is instaat hele volkeren uit te roeien. Zal het ooit ophouden het afslachten van volkeren. Zal er ooit nog eens een beschaving ontwikkelen bij de nieuwe mens?

Anno 2016

De primitieve mens herdenken slachtingen van de primitieve.

Herdenken is goed! Maar men moet zich nu “wij de primitieve” anno 2016 vooral bezig houden met de wortel van het kwaad!
Bron:Odbned.

‘Mensen zijn uitzonderlijk woedende dieren’

woede

Opinie – Hoe schadelijk is woede eigenlijk? Woede is een natuurlijk vermogen van de mens, schrijft Nico Koning in een opiniestuk. Gelukkig zijn we in staat die met spelregels in goede banen te leiden.

Bij onrecht passen geen mooie woorden, maar boosheid kan ook een gewoonte worden. Kort geleden werden we door een cabaretier aangespoord om – ter verdediging van de vrije meningsuiting – los te gaan met massale beledigingen. Deze kans om te schelden voor een betere wereld werd gretig aangegrepen

Soms lijkt een groot deel van de bevolking geïnfecteerd met woede. Er wordt op grote schaal geschreeuwd en ‘gereaguurd’. Dat doet primitief aan. Toch is het tot op zekere hoogte gecontroleerde woede, want er worden meestal elementaire grenzen in acht genomen. Slechts enkelingen zijn zo boos dat ze gaan schieten, meestal gericht, soms in het wilde weg. Dit uitzonderlijke gedrag maakt anderen weer bozer dan ze al waren. Woede lokt woede uit.

Rechtsgevoel
Soms vraag ik me af of deze overmaat aan woede wel gewoon is. Als ik de kranten van vandaag vergelijk met die van eind vorige eeuw, lijkt de stemming meer geagiteerd. Moeten we ons zorgen maken? Men kan ook betogen dat met woede niets mis is. Woede is een natuurlijk vermogen, waarin mensen toevallig erg goed zijn.

Bioloog Frans de Waal ziet woede als blijk van rechtsgevoel. En dat gevoel is een ‘pijler’ van moraal. Hij ziet rechtsgevoel ook bij andere soorten, bijvoorbeeld kapucijnapen. Zijn filmpje met de woedende kapucijnaap is wereldberoemd. De aap krijgt een stukje komkommer en daar is hij tevreden mee totdat de buurman een druif krijgt. Dan gooit hij de komkommer terug en rammelt woedend aan zijn kooi, want hij wil ook een druif. Getuigt dat van gekrenkt rechtsgevoel? Dat is maar de vraag.

Experiment
Bij de verschijning van De Waals nieuwe boek over dierlijke intelligentie kwam vorige week dit experiment meermalen ter sprake. Het bijbehorende filmpje heb ik dankbaar gebruikt in een aantal lezingen, maar wel met een andere uitleg erbij.

Waar De Waal wil laten zien dat ook dieren rechtsgevoel hebben, probeer ik ermee te laten zien dat ook dieren begerig kunnen worden door het voorbeeld van soortgenoten en bijgevolg ook woedend kunnen worden. Het filmpje is een illustratie van wat de Franse denker René Girard mimetische begeerte heeft genoemd: het willen hebben wat een ander heeft.

Dit concept van besmettelijke verlangens speelt een sleutelrol in mijn met Hans Achterhuis geschreven studie over geweldbeteugeling: De kunst van het vreedzaam vechten. De relatie tussen begeerte en woede is cruciaal en te vergelijken met de relatie tussen behoefte en agressie. Girard onderscheidt verlangens van behoeften, omdat verlangens niet aangeboren zijn, maar in het sociale verkeer zijn opgedaan.

Woede
Evenzo kunnen we woede onderscheiden van agressie, omdat woede persoonsgericht is, terwijl agressie onpersoonlijk en nietsontziend is. Waar de bevrediging van biologisch bepaalde behoeften gefrustreerd wordt, kan agressie ontstaan. Maar waar iemands verlangens niet gerealiseerd worden, kunnen personen die met dat verlangen verbonden zijn tot mededingers en vijanden worden. Woede is doelgericht, bij woede hoort een vijand.

Zijn mensen daarin bijzonder? De Waal bestrijdt het idee dat mensen slimmer zijn dan andere dieren. Slimmer of niet, ik denk dat mensen meer verlangens hebben, omdat ze een ingewikkelder sociaal netwerk hebben. Mensen hebben veel gelijkwaardige soortgenoten aan wie ze zich kunnen spiegelen. Dat brengt nieuwe verlangens en nieuwe woede met zich mee.

Antipathie
Zo wordt ons empathisch vermogen niet alleen een bron van sympathie, maar ook van antipathie. Woede kan gevaarlijk zijn en alle menselijke samenlevingen hebben wegen gezocht en gevonden om begeerte en woede onder controle te krijgen, in vroeger tijden door ze te in te dammen en in moderne samenlevingen door ze via spelregels in acceptabele banen te leiden.

Recht is een heel oude poging om begeerte en woede te reguleren en is ongetwijfeld ontstaan als vorm van collectieve zelfbescherming tegen intern geweld. Rechtsgevoel kan groeien als samenlevende soortgenoten moeten dealen met de gevolgen van besmettelijke begeerte, maar moet niet verward worden met de begeerte zelf, zoals De Waal doet.

Rechtsgevoel is meer dan een ik-wil-ook-gevoel. Voor ons rechtsgevoel had die kapucijnaap gelijk, maar woede is lang niet altijd terecht. Mensen zijn uitzonderlijk woedende dieren. Het is van levensbelang dat ze hun woede kunnen toetsen aan rechtsopvattingen, al blijft dit zelfkritisch vermogen ongelijk verdeeld. Dat vermogen vergt wel training.Bron:Het parool

Kruip eens uit die slachtofferrol, Rutte.

20-000-bij-herdenking-op-dam-961x598.jpg

Nederland staat woensdag 4 mei stil bij alle oorlogsslachtoffers.

Kruip eens uit die slachtofferrol, Rutte

De Tweede Wereldoorlog ‘overkwam’ ons niet. We waren er gewoon, net als nu, slecht op voorbereid.

Harm de Jonge, generaal-majoor buiten dienst schrijft het volgende.

De rede die minister-president Rutte uitsprak bij de nationale herdenking op 4 mei vorig jaar was indrukwekkend en tegelijk verbijsterend. Natuurlijk ging hij in op herinneringen en verhalen doorgeven. Hij tipte aan de hel van het bombardement van Rotterdam en aan een tante die overleed in een kamp.

En onze gedachten dwaalden natuurlijk naar het wegvoeren van de Nederlandse Joden en naar de machteloosheid van veel Nederlanders om tijdens die bezetting iets te doen tegen de onvrijheid en tegen het onrecht. Daarna twee minuten stil en dat was het dan weer.

De rede was doortrokken van ‘het overkwam ons’. En, ‘door er maar bij stil te staan, zal zoiets nooit meer voorkomen’. Verbijsterend dat het in veel herdenkingsredes bij die zogenaamde slachtofferrol blijft; een vorm van aangeleerde hulpeloosheid waarbij je geen invloed kan hebben op zaken die je overkomen.

Verzaakt.
Griezelig kortzichtig dat niet wordt stilgestaan bij het feit dat de overheid toen heeft verzaakt wat haar taak was, namelijk zorg dragen voor de integriteit van het grondgebied en de veiligheid van haar burgers. De krijgsmacht van toen lag in duigen na ruim twintig jaar financiële verwaarlozing. Nederland was onderverzekerd en hield zich blind en doof voor wat er in de buurlanden ontwikkelde.

En Rutte sprak ook nog van ‘herinneringen aan al die plaatsen waar dappere Nederlandse mannen en vrouwen vochten voor vrijheid, vrede en rechtvaardigheid’. Ja, maar in die meidagen wel nagenoeg met lege handen; vandaar ook dat Rotterdam brandde. In de twee decennia volgend op de Eerste Wereldoorlog investeerde men gemiddeld 1,5 procent van het bruto binnenlands product (bbp) in defensie. Daarna klom dat langzaam op tot gemiddeld 4 procent. En dat bleek te laat en te weinig. De regeringen onder leiding van de opeenvolgende premiers hadden gefaald in het maken van politieke keuzes. Daar had Rutte in 2015 dus best even bij stil kunnen staan.

Maar dat was lastig en pijnlijk voor hem omdat onze krijgsmacht op dit moment er relatief net zo slecht bij staat. De huidige investering in defensie als percentage van het bbp ligt met 1 procent zelfs al vele jaren ver onder die rampzalige cijfers uit die jaren tussen de beide wereldoorlogen.

Signalen.
Dit is niet zonder gevolgen gebleven, wat blijkt uit de signalen die de bevelhebbers in alle transparantie afgeven. De landmacht draait al jaren in de rode cijfers en veel personeel is onvolledig getraind; cruciaal materiaal ontbreekt. Bij de luchtmacht zijn veel vliegers niet inzetbaar voor een fors deel van de taken en komt nu zelfs de vliegveiligheid in het gedrang. De marine kampt met een tekort aan vaardagen. Elk jaar zijn er gewoon te weinig financiële middelen beschikbaar. Terwijl grote investeringsprojecten eveneens al jaren over de rand van de horizon worden geschoven.

De krijgsmacht valt eenvoudig gezegd uit elkaar. Ons luchtruim langdurig verdedigen lukt niet meer. Aan een grote operatie op land in NAVO-verband kunnen we niet deelnemen; we missen eenvoudig de middelen en het juiste niveau. Jammer voor de NAVO, maar de Amerikanen moeten het maar weer opknappen.

Minister Hennis onderkent deze bittere feitelijkheid. Zij meldt dit goed inzichtelijk aan de Tweede Kamer, waarbij zij alle pijn op tafel legt. Zij legt haar politiek gewicht in de waagschaal om het budget onmiddellijk te laten groeien naar circa 1,5 procent en later naar 2 procent. Maar ze legt het tot nu toe af binnen de coalitie. En zij ontbeert zeer waarschijnlijk de steun van de minister-president in dit gevecht. Dan worden de discussies met collega Dijsselbloem van Financiën natuurlijk vrij moeizaam. Mark Rutte heeft gewoon niks met defensie; voor hem is het bijeen houden van de coalitie belangrijker dan het nemen van verantwoordelijkheid in het veiligheidsdomein. Defensie is duidelijk geen ‘chefsache’ en Hennis moet het maar alleen klaren.

Vechten.
Dat is de reden dat ik het gevoel heb dat ik op 4 mei 2015 wat krokodillentranen zag. Twee minuten en toen maar weer verder. Die sfeer ademt overigens ook uit het spotje op tv waar aandacht gevraagd wordt voor 4 en 5 mei. Het kindje vraagt of wij ook oorlog krijgen en de moeder antwoordt ‘neen schat, die hebben wij al gehad’.

Ik vrees dat Mark Rutte meer in de lijn van dit antwoord beweegt, dan in de lijn van die veelgehoorde boodschap ‘vrede en veiligheid zijn niet gratis, je moet er wel voor vechten’. Laten wij allen op 4 mei eens uit die slachtofferrol stappen en ook stilstaan bij hoe het nu komt dat je je eigen burgers niet meer kan beveiligen. En hoe je beter aan de voorkant van het probleem kunt zitten, dan achteraf het puin ruimen. En waarom een stevige krijgsmacht met goed gereedschap en uitrusting voor die dapperen mannen en vrouwen van Mark Rutte de voorwaarde is. Dan heeft herdenken op 4 mei weer zin. Bron:Volkskrant.nl

Harm de Jonge, generaal-majoor buiten dienst.

Waarom gaan wij de Unbreakable Foundation oprichten? Hier is ons verhaal!

Danielle-00.jpgDanielle-02.jpgDanielle-01.jpg

5 JAAR HEL

Waarom gaan wij de Unbreakable Foundation oprichten? Hier is ons verhaal!

In 2011 zijn wij er achter gekomen dat er een aantal belangen spelen rondom onze woning en de bijbehorende grond. Onze woning is al 4 generaties in bezit van mijn familie. Mijn kinderen zijn hier geboren en al die tijd hadden wij gehoopt op een rustig leven en een veilig bestaan hier voor ons gezin.

Maar niets leek minder waar toen het bedrijf van mijn man onder vuur kwam te liggen. We begonnen wekelijks klanten te verliezen, zonder dat we enige reden konden verzinnen. We raakten als gezin meer en meer geïsoleerd van het dorp en zaken doen werd bijna onmogelijk.

Omdat we zowel emotioneel als financieel steeds meer schade opliepen zijn we bij alle mogelijke partijen gaan aankloppen voor hulp. Maar nergens kregen we hulp.

Na lang onderzoek kwamen we uiteindelijk achter de waarheid en wat er nu werkelijk speelde. Er was maar een persoon die aan de touwtjes trok en als invloedrijk zakenman verschillende mensen al lange tijd gebruikte om zijn doel te bereiken. Zelfs tot aan mijn eigen familie toe. Er werden verhalen gecreëerd waar iedereen zich eenzijdig door liet leiden. Iemand met “aanzien” geloofd men kennelijk sneller, en ons werd niets gevraagd. Dan wordt het moeilijk om achter de waarheid te komen, laat staan om je te kunnen verdedigen. Het doel was ons ons huis en onze grond te ontnemen. Zelfs lokale overheid heeft medewerking verleend door met de voormalige burgemeester dit willen bewerkstelligen.

Ground-01.jpgLuchtfoto: Groen gekleurde vak grond familie.

Alle grond rondom onze woning wordt opgekocht door deze zelfde persoon. Zoals je kunt zien op de foto hieronder zijn alle rode vlakken grond reeds in zijn bezit. Het gele gedeelte is deels gefinancierd door hem en het groene stukje is (nu nog) ons eigendom. Een foto zegt meer dan 1000 woorden. Meer dan 3 voetbalvelden groot!

Dit bleek dus veel meer te zijn dan een eenvoudig geschil tussen buurtjes. Tot 2 keer toe is er ingebroken in onze woning. Alleen maar boekhouding en andere belangrijke documenten zijn gestolen, verder niets. Vreemd genoeg doken die documenten weer op bij een van de advocaten van de medeplichtigen. Deze zelfde advocaat heeft een illegale hypotheek aanvraag op ons in gang gezet via een corrupte financieel adviseur. Samen hebben ze ook nog eens illegaal de BKR gegevens opgevraagd van ons. Deze zelfde advocaat heeft geprobeerd met zijn vieze spelletjes meerdere malen beslag te leggen op onze woning. Gelukkig zonder resultaat. En diezelfde advocaat blijkt meerdere belangen te dienen.

Door het bedrijf van mijn man kapot te maken en smaad en laster te verspreiden was de doelstelling om het huis uiteindelijk in de executie te krijgen. Ook dit is niet gelukt. Van het afbellen en bezoeken van klanten, stelen van post tot zelfs contact opnemen met onze boekhouder, werkelijk alles is geprobeerd om schade aan te richten. Hiervan is veel bewijs en zijn verklaringen.

Burgemeesterblog

burgemeester-blog-1

burgemeester-blog-2.jpg

Door ons huis goedkoop in handen te krijgen en vervolgens af te breken was mogelijk het doel bereikt voor deze ondernemer en de gemeente. Hij heeft dan straks “vrij uitzicht” en de gemeente kan ergens anders gaan bouwen omdat er restricties gelden in het gebied waar wij nu leven. Dit i.v.m. beschermd natuurgebied en beperkingen van de bouw van nieuwe huizen. Men heeft dit gedaan door lang te wachten en gespreid toe te slaan. Dan valt het namelijk niet op en ligt het in hun ogen vanzelf aan de familie dat het niet goed gaat.

E-mail Gemeente

email-gemeente.jpg

Hoe heeft men zo lang ongemerkt deze schade kunnen aanrichten? En in een land als Nederland waar je verwacht dat mensen gelijk worden behandeld? De lokale overheid heeft vanaf het begin deze persoon de hand boven het hoofd gehouden.

Wat doe je anders als je ambassadeur bent van deze ondernemer? Men heeft hem zelfs beschermd door mee te gaan in het ondersteunen van zijn laster campagne naar ons als gezin toe. Waar we ook aanklopten voor hulp, alle deuren werden dicht gegooid en bleven dicht. We werden afgespiegeld als de “moeilijke familie”. Van maatschappelijk werk is nooit sprake geweest, noch enige andere hulp. Het hoofd van het lokale politie korps en de voormalig burgemeester noemden ons moeilijke mensen. Alleen wij hadden problemen met instanties. Dat we moeilijke mensen waren is zelfs door de korpschef vastgelegd waardoor andere politie ambtenaren al gelijk beïnvloed werden. De voormalige wijkagent heeft een handje meegeholpen en is nog nooit langsgekomen om maar überhaupt polshoogte te nemen. Een agent die wel polshoogte kwam nemen had de mededeling dat we maar op moesten rotten als we niet met de buren konden opschieten. Het hoofd van het lokale politie korps heeft ons ook gemeld dat waar we ook mee zouden komen dat niemand voor ons vragen zou gaan stellen. Wij moesten van weer een andere ambtenaar horen dat het niet de bedoeling was om ons zomaar met twee kleine kindjes op straat te zetten en vooral moesten we weten dat de burgemeester een hele lieve man was terwijl ze ons dossier voor onze neus verscheurde. Ook ondanks een onderzoek van een onafhankelijk recherchebureau heeft de gemeente niets gedaan. Op onderstaande e-mail van mijn man kwam de volgende reactie van de gemeente. En zo hebben we wel meer intimidaties moeten ondergaan.

Reeds eerder, op 25 september 2012 is mijn man op bezoek gegaan bij de voormalige burgemeester omdat ons leven ondragelijk was. De mensen die betrokken waren bleven aanhoudend problemen voor ons veroorzaken. Er kwam geen eind aan de terreur. De lokale overheid is toen begonnen, met opzet, ons alleen maar verder in de problemen te storten. Nauwelijks hulpverlening, eigenlijk helemaal geen hulpverlening, en pogingen om ons in de bijstand te drukken werden ondernomen. En op het moment dat de vader van mijn man kwam te overlijden werd diezelfde dag nog de voorlopige voorziening stopgezet op advies van een ondernemersadviseur, ingehuurd door de gemeente. Wel condoleerde hij mijn man wel nog even netjes. Hij had er “alle” begrip voor. Ook deze man heeft nog nooit een persoonlijk gesprek gevoerd met ons, maar wist wel te oordelen Diezelfde ondernemersadviseur meldde ook bij de gemeente dat er geen omstandigheden waren rondom onze woning en het gezin. Dit terwijl alle aangiften en bewijzen bij hem op bureau lagen.

Brief ondernemeradviseur

ondernemersadviseur

In 2015 kwamen we er pas achter dat de burgemeester, en dan spreken we ook over de “lieve” burgemeester, zijn handtekening onder de plannen voor het wijzigen van de bestemming al had gezet nog voordat mijn man een bezoek aan hem had gebracht. Hij wist dus heel goed wat er speelde!

We zijn volledig het vertrouwen verloren in de lokale overheid en politie. Ons leven was de afgelopen jaren een hel. Een hel die bewust werd gecreëerd rondom ons heen.

De rechter heeft recentelijk een proces-verbaal opgemaakt tijdens een zitting op in april j.l. Daar is uiteindelijk bepaald dat een aantal mensen niet langer met ons in contact mogen komen, niet meer bij onze kinderen in de buurt mogen komen en ook niet meer in contact mogen komen met onze klanten. Tevens is er een verbod opgelegd op het verspreiden van smaad en laster. Eindelijk dus erkenning voor alle terreur die nu (voor een deel) is gestopt. En eindelijk is een belangrijke schakel volledig buiten spel gezet waardoor de weg naar de waarheid in beeld gaat komen.

Men heeft alles op alles gezet om ons financieel en emotioneel naar de afgrond te duwen. Het is ze niet gelukt.

Meer en meer bewijs komt op tafel. Locale corruptie, vriendjespolitiek en misdaden hebben nu lang genoeg ons leven gedomineerd. Wij hebben er daarom voor gekozen om nu ons verhaal openbaar te maken omdat we daarmee ook onze veiligheid willen garanderen. En om duidelijk te maken dat wat ons is overkomen nooit meer mag gebeuren, waar dan ook. Wanneer geld meer invloed heeft dan de rechten van een gezin dan gaat het de verkeerde kant uit in dit land.

We hebben reeds veel hulp gehad van liefdevolle mensen en onze strijd tegen deze corruptie wordt nu goed aangepakt dankzij zeer goede advocaten.

De waarheid moet nu naar buiten komen en ik wil mijn huis behouden zoals het al 4 generaties van mijn familie is geweest. Wij wonen hier sinds 1996, ik als kind sinds 1978, en niemand heeft het recht ons dit aan te toen of welk ander gezin dan ook. Niemand heeft het recht om dit steeds opnieuw te proberen terwijl lokale overheid en politie toekijken.

Mijn man werkt momenteel 7 dagen in de week om alles weer op te bouwen. Echter kunnen wij onze tijd maar een keer gebruiken en moeten we goed opletten hoe we die tijd gebruiken. We werken allebei hard om ons gezin te beschermen en een nieuw bestaan op te bouwen en dat lukt. Nu er rust komt kunnen we dus 2 dingen doen. Of we helpen anderen met soortgelijke problemen of we laten het voorbij gaan. Doormiddel van het opzetten van een stichting en nieuwe onderneming die deze stichting zal ondersteunen willen we dat wat negatief was omzetten in iets positiefs en daar hebben we hulp bij nodig. We willen dus anderen gaan helpen.

In Mei 2016 en Juni 2016 zijn de volgende zittingen welke zich zullen focussen op alle aangiften die politie op de plank heeft laten liggen en de lokale overheid met hun voormalige burgemeester en de “zogenaamde” hulpverlening. Zelfs via de rechtbank is gevraagd aan onze advocaat om maar bepaalde stukken niet aan ons te laten lezen. Wat voor rechtssysteem is dat als je monddood wordt gemaakt? Wij zitten in de laatste fase en weten nu dus dat corruptie en vriendjespolitiek wel is aan te vechten.

Brief rechtbank

brief-rechtbank

 

Home-01.jpgHome-02

Eindelijk gaan we ons leven nu weer opbouwen zoals het de bedoeling was. We zijn iedereen dankbaar die ons hierin steunt en helpt. En dank aan een ieder die in ieder geval de moeite heeft genomen om ons verhaal te lezen. Maar bovenal is ons verhaal een start geworden om nu anderen te helpen. Wat inmiddels weten we dat een verhaal als het onze veel vaker voorkomt dan naar buiten wordt gebracht.

Heeft u iets gelijks meegemaakt of kent u iemand neem dan gerust met ons contact op. Eind juni 2016 hopen we de deuren te kunnen openen voor de Unbreakable Foundation.